Redakcja

Anna Seweryn-Sakiewicz

Projekt okładki

Dariusz Kocurek

Redakcja techniczna, skład i łamanie

Damian Walasek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2016

Wszelkie wydarzenia opisane w książce są fikcyjne, z wyjątkiem wydarzeń z tzw. chałtur – w stu procentach autentycznych.

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35

fax 32-348-31-25

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2015

tekst © Magdalena Skubisz

ISBN 978-83-7835-491-8

Wszystkim wspaniałym facetom chałturnikom,

za wspólnie spędzone noce.

Czwartek, godz. 4.00

Buraka obudziło pianie koguta.

Nienawidził ptaszyska.

Kogucik był szary, kościsty, chromał na lewą łapę, a piał tak ochryple, jakby od wyklucia raczył się denaturatem. Na widok wchodzącego do kurnika Buraka zawsze reagował z tą samą wyuzdaną perfidią: podbiegał, srał precyzyjnie na lewy gumowiec, po czym, oddaliwszy się w bezpieczne miejsce, z satysfakcją łypał na właściciela, czyszczącego podeszwy. Ostatnio wynalazł nowy sposób znęcania się: punktualnie o czwartej rano właził przez otwarte okno do pokoju, wczepiał pazury w świeżo pomalowany parapet i robił ochrypłe, fałszywe: „kukuryku”, od którego pękało szkliwo na zębach.

Teraz też podejrzany szelest zwiastował dalszy ciąg pobudki; Zenon, klnąc, otworzył oczy. Kogucik dostojnym krokiem wszedł na rozłożoną na parapecie białą chałturniczą koszulę, wytarł o nią oklejony jakimś świństwem dziób i zapiał tak, że aż zadzwoniło w uszach. Burak, niewiele myśląc, sięgnął po stojący nieopodal staroświecki budzik. Rzucił. Rozległ się skrzek, brzęk i paskudztwo, trzepocząc łysawymi skrzydłami, wypadło przez okno na podwórze.

Na twarz Buraka wypłynął zasłużony uśmiech zadowolenia. Wcisnął policzek w ciepłą, pękatą od gęsich piór poduszkę i poczuł, jak jego świadomość powoli rozmywa się we wszechogarniającej potrzebie snu. Ziewnął rozdzierająco.

Która była na tym cholernym budziku? Czwarta…? O szóstej miał zadzwonić, jeśli rąbnął o ziemię i się wyłączył, to on, Zenon Kobiałka, zaliczy kolejne spóźnienie w szkole…

Psia kurew!

Wstał, prawie płacząc, i wyjrzał przez uchylone parterowe okno. Szary świt nadciągał nad malowniczą wieś Niziny, głaskał świeżo zielone drzewka, oberwane przez wichurę dachówki, podchodził do strychu, gdzie schły liście tytoniu, i do piwnicy, gdzie śmierdziała berbelucha, rzucając przy okazji nieco światła na zagracone podwórko i roztrzaskany zegar wystający z kałuży. Kogut – nieuszkodzony w żadnym calu – właśnie połykał śrubkę.

– Sio!!! – wrzasnął Zenon, machając rękami. – Wypluj to, gównojadzie!

Kogut przekrzywił łeb i łyknął dwie następne.

Burak wskoczył na parapet; kogut błyskawicznie zeżarł trzy następne śrubki, spaskudził się na pękniętą tarczę i niespiesznie, z godnością inwalidy pokuśtykał do kurnika.

Zenon już miał rzucić się w pogoń, ale przystopowała go świadomość, że jest bez gaci, a stara Gnysowa z naprzeciwka akurat filuje przez okno. Gęba by jej się nie zamykała przez tydzień.

Zeskoczył do pokoju, włożył bokserki i sięgnął po złożoną starannie koszulkę. Przycisnął ją do nosa. Trochę śmierdziała, ale nie prał, żeby nie zeszło logo Adidasa.

Ziewając całą szczęką, naciągnął na siebie T-shirt. Pękł na prawym bicepsie.

– Kurwa! – powiedział dobitnie, podsumowując całokształt dzisiejszego poranka.

Właśnie obmacywał palcem dziurę, gdy rozległo się pukanie do drzwi.

– Zeniuś, nie śpisz?

Zenon dziko popatrzył przekrwionymi oczami. O niczym tak nie marzył, jak o solidnym, ośmiogodzinnym śnie.

– Krzyczałeś, myślałam, może się co stało… Tak późno teraz wracasz.

– On był w burdelu, on był w burdelu! – zaśpiewał zza ściany czyjś radosny głosik i w drzwiach mignęła brudna, mlaszcząca gęba najmłodszego Kobiałki, wcinającego czekoladowy baton.

Burak popatrzył surowo.

– Won, bo cię utopię w gnojówce! – ostrzegł i mlaszcząca gęba posłusznie zniknęła z pola widzenia.

Przeniósł wzrok na matkę. W podomce i nocnej koszuli przypominała zgarbioną, przedwcześnie pomarszczoną dziewczynkę. Nieudana operacja serca. Cóż, zdarza się. Zwłaszcza nierentownym pacjentom.

– Nie krzycz tak na brata, Zeniuś. On cię kocha.

– Ja go też kocham, mamo. Nawet mu baton kupiłem.

Pogładziła jego ramię. Szorstkie palce z nieomylną intuicją zatrzymały się na rozdarciu.

– Ściągnij, to zaceruję… Zjadłbyś coś, synku?

Burak popatrzył mściwie na kurnik.

– Rosół.

– Na śniadanie?

– Żartuję. Niech mama nie zawraca sobie głowy jedzeniem. Najem się na dancingu.

Ściągnął koszulkę. Z przyjemnością zerknął w lustro – rozrzucanie gnoju i inna, równie twórcza, praca w gospodarstwie spowodowały, że dorobił się przyzwoitego kaloryferka; przynajmniej nie musiał bulić za siłownię.

– A dobrze tam karmią? – Usiadła, sięgnęła do kieszeni podomki; w błyskawicznym tempie nawlekła igłę i zaczęła cerować tkaninę. – Uczysz się, pracujesz… Należy ci się, żebyś dobrze zjadł.

– Takiego rosołku jak mama nikt nie zrobi. Dają tam jakieś siuśki ze sklepowym makaronem, twardym, koło maminego to nawet nie stał… Ale jest zjadliwe, więc mama nie sterczy bez sensu przy garach, tylko odpocznie, położy się, poczyta… Tak jak lekarz mówił.

– Oj, Zeniuś, Zeniuś, umrę, to się wyleżę za wszystkie czasy.

– Nie gadaj głupot, mama! Masz brać leki i odpoczywać. Aaa… i dawaj recepty.

Schyliła głowę pod pretekstem odplątywania nitki.

– No, mama, recepty, mówię.

– Kupiłam już.

– Kiedy? Za co?! – zdenerwował się Burak. – Za sześćset złotych renty?

– Zeniuś, o której wychodzisz?

– O tej, co zawsze, niech mama nie zmienia tematu i da recepty po dobroci, bo sam znajdę!

– Mówię przecież, wykupiłam. – Wręczyła mu zacerowaną koszulkę.

Pożałował, że nie ubiera się lepiej; było mu szkoda każdego jej ściegu na tym chińskim łachmanie.

– No to kupię bez recepty – oświadczył perfidnie. – Co to ma być? Plavix i dilatrend? Do tego jeszcze preductal i…

Tak jak przypuszczał, zerwała się z krzesła.

– Niech cię Bóg broni, Zeniuś, bo ci tyłek przetrzepię! – W jej głosie zabrzmiało święte oburzenie. – Nie będziesz dawał mi na lekarstwa! Młody jesteś! Zostaw sobie na kino albo na co inne…

Rozśmieszyła go perspektywa trzepania tyłka, ale udał śmiertelną powagę.

– Mama daje recepty albo jutro idę do przychodni i proszę lekarza, żeby wypisał nowe. A jak nie wypisze, to kupię bez recepty na bazarze i zapłacę trzy razy drożej, i mi na bilety do busa nie wystarczy, i nie będę dojeżdżał do szkoły. I będę głupi. Tego mama chce…?

Odczekał chwilę. Złamała się. Z westchnieniem sięgnęła do kieszeni podomki i wydobyła plik zmiętych karteluszków.

– Zeniuś, masz wydatki… – spróbowała jeszcze raz, ale uciął pretensje machnięciem ręki.

– Żeby mi to było ostatni raz, mama. – Pogroził jej palcem.

Wciągnął koszulkę przez głowę. Usłyszał tekstylny trzask i logo Adidasa tym razem pękło symetrycznie na pół.

Czwartek, godz. 7.10

Tłok w busie kursującym na trasie Niziny–Przemyśl był stałą atrakcją podróżnych, dzisiaj jednak nastąpiło tak zwane przegięcie. Liczba pasażerów trzykrotnie przekraczała liczbę miejsc siedzących, a wydychany gniewnie zza niedomytych zębów dwutlenek węgla wraz z wpadającymi przez okno spalinami tworzył we wnętrzu pojazdu gorący, piekący w gardle smrodek.

Zenon – uczepiony kurczowo firanki – wisiał na oparciu siedzenia. Do pleców kleił mu się spocony facet z teczką, do brzucha usmarkane dziecko z pączkiem, a do łokcia sąsiadka Gnysowa wraz z kaczkami w tekturowym pudle. Na siedzeniu drzemał nobliwy dziadziuś z laską, która – w zależności od kąta nachylenia jazdy – dźgała Buraka to w lewe, to w prawe oko.

Kierowca zahamował.

Zenon uskoczył przed laską, nagłym ruchem ciała powodując katastrofę: facet upuścił teczkę, Gnysowa pudło, a dziecko pączek, na który natychmiast rzuciły się głodne kaczki.

– I coś narobił, smarku?! – rozległ się znajomy jazgot. – Matce powim, jak si zachowujysz!

– Nic nie narobiłem, pani Gnysowa! To kierowca!

– Nie zwalaj na kierowcę, smarkaczu! – obudził się dziadziuś, wymachując laską, w wyniku czego stojące w pobliżu dziecko doznało lekkich obrażeń głowy. – Tylko się łokciami umiecie rozpychać! Dzisiejsza młodzież!

– A jak, panie! A jakie to wyszczekane, panie! Ta jak taki po nocach si włóczy, to myśli, że mu wszystko wolno!

Burak zdławił w ustach przekleństwo. Świat jest pełen wścibskich suk.

– A dzisiaj to na golasa w nocy latał!

– A, fe! – kłapnął protezą dziadziuś.

– Za kogutym, panie! Za swoim kogutym to lata, a moje kaczki chciał tutej rozdeptać, takie to ziółko, panie! Niedługo sąsiadów zacznie z siekierą ganiać, jak mu co do głowy strzeli!

Zenon oczyma wyobraźni ujrzał Gnysową z siekierą w głowie i wcale nie był to dla niego przykry widok.

– Ta co si tak wybałuszasz, dupcynglu ty obrzygany? Źle mówie?!

Spuścił wzrok. Zrobił to w najlepszym momencie, bo z pudła właśnie wychylił się wielki kaczy dziób i powoli, ze smakiem, kłapnął Gnysową w łydkę. Sąsiadka podskoczyła z kwikiem, zaś Zenon przeżył pierwszy w życiu niesamodzielny orgazm.

Kierowca ruszył, zahamował, znowu ruszył i utknął w kilkukilometrowym korku, właściwym porannym godzinom szczytu. Kaczki dziobały po nogach, Gnysowa z dziadziusiem mokrym szeptem obgadywali sąsiadów, dziecko opłakiwało pączka, zdyszany facet w poszukiwaniu teczki wciąż się wiercił i kręcił, napierając od tyłu z uporem analnego gwałciciela.

Bus szarpnął; Zenon wdepnął w kaczki.

– A naser ci mater! – usłyszał i za chwilę poczuł rąbnięcie w plecy ciężką jak kłonica ręką. – Bodajbyś si wścik, szubrawcu! Szajgic jedyn obesrany!

Mruknął coś w odpowiedzi i naraz znieruchomiał; ujrzał widok, który przygwoździł go do szyby. Luśka!

Nie zwracając uwagi na dobiegające z fotela gniewne parsknięcia, przełożył dziadziową laskę na bok, tak żeby nie zasłaniała widoku, i przytknął twarz do szyby. Była tam. Delikatna, zamyślona, ciągnąca za sobą rozwiązaną sznurówkę. Sama.

Przemknęło mu przez myśl, że jeśli poczeka dłużej, to jej nie dogoni. Przystanek znajdował się dopiero jakieś kilkadziesiąt metrów dalej i przez ten czas do Luśki mogła dokooptować Ryba albo – co gorsza – Master.

Bus ruszył ostro do przodu; Zenon również. Teraz naprawdę rozpychał się łokciami. Rozległy się protesty, przekleństwa, okrzyki: „Dzie leziesz, baranie!?” i inne, które ignorował.

– Niech się pan zatrzyma! – krzyknął ponad głowami pasażerów. – Muszę wysiąść!

– Tu nie ma przystanku! – warknął kierowca.

– Będę rzygał! – oświadczył Zenon desperacko i mocno przytrzymał się ściany, bo tak jak przypuszczał, nastąpiło błyskawiczne hamowanie.

Pasażerowie zareagowali przezornie, czyli rozstąpili się, robiąc przejście do drzwi. Burak wyskoczył na chodnik. Roztrącając przechodniów, biegiem ruszył w stronę szkoły.

Gdy jednak po trzech minutach zasapany dotarł do bramy budynku, po Luśce nie było już śladu.

Czwartek, godz. 10.02

– Temat, dwukropek, Władysław Stanisław Reymont w cudzysłowiu „Chłopi”.

– Co piszesz, jełopie? – Master trącił zaspanego Buraka w ramię. – Nie pisz „w cudzysłowiu chłopi”, tylko wyraz „chłopi” daj w cudzysłowiu. Wiesz, co to cudzysłów?

Burak kiwnął głową, marząc, żeby nikt nie zadawał mu głupich pytań.

– A wiesz, co to są „Chłopi”?

– Wiem. Ja.

– Nie. „Chłopi” to lektura. Ty jesteś, Zeniu, wieśniakiem.

– A ty wieśniakiem z miasta.

– Przynajmniej nie jedzie ode mnie jajami na twardo.

Burak popatrzył nieprzychylnie.

– Od ciebie w ogóle nie jedzie jajami, emocioto. Te jajcognioty ci wytarły…

– No, no – obruszył się Master, dyskretnie wyciągając lateksowe spodnie z rowka. – Przynajmniej jakoś wyglądam i rwę laski. Nie muszę na ręcznym jeździć… Tak bajdełej, paznokcie byś przynajmniej wyczyścił. Nie brzydzisz się, taką niedomytą ręką…?

Zenon uważnie przyjrzał się swoim dużym, brudnawym dłoniom z nagniotkami od częstego ściskania siekiery i zastanowił się, czy przywalić Masterowi teraz, czy za chwilę.

– Nie unoś się, ja się o ciebie troszczę… Ostatnio nerwowy jakiś jesteś, niewyspany. Nawet Klusiak mówi, że się zaniedbałeś.

– Nie mówiłam tak! – dobiegł oburzony szept.

– A wory pod oczami masz takie, że będziesz niedługo stanik na gębie nosił…

– Alicja Pawlacz, Zenon Kobiałka, Łukasz Masterski, przypominam, że trwa lekcja!

Cała trójka raptownie przygięła karki nad zeszytami.

Zosia Narkoza – polonistka o nadnaturalnych zdolnościach zanudzania otoczenia – zamrugała bagnistymi oczkami. Poprawiła segregator z Misiem Yogi, otworzony na starannie przepisanym ze strony www.bryk.pl streszczeniu, co świadczyło o twórczym podejściu polonistki do przedmiotu wykładowego oraz dowodziło tezy, że ludzie starannie przepisujący różne rzeczy przeważnie są dziwni.

Zosia odpięła z różowych zaczepów laminowaną, różową karteczkę i odchrząknąwszy, odczytała:

– Tańce są wyrazem dużej radości chłopów, przecinek, jak również wyrazem satysfakcji powstałej w wyniku oglądania ustępu.

Ryba i Ala skrzyżowały zdumiony wzrok; reszta klasy, ziewając, skrobała długopisami w zeszytach. Polonistka, prezentując symetryczny przedziałek między ulizanymi włoskami, odwróciła z namaszczeniem karteczkę.

– Jących przed siłą społecznych oczekiwań, przecinek, Boryny i Jagny… Alicja Pawlacz, Katarzyna Materlak, wolałabym, abyście zamiast wytrzeszczać oczy, wróciły do pisania notatki. – Odchrząknęła. – Dyktuję notatkę, żeby ułatwić naukę tym, którzy chcą się solidnie przygotować do następnej lekcji. Ci, którzy nie chcą, mogą zaraz napisać specjalny test powtórzeniowy. Chcecie pisać test?

Przez klasę przebiegł szmerek niepokoju.

– Taki test do zaznaczania ptaszkiem? – przerwał ciszę Oremus, grzecznie podnosząc rękę.

– Dokładnie taki.

– A mogę długopisem?

Rozległ się gremialny ryk śmiechu i brawa dla Oremusa.

– Grzegorz Oremus, dostajesz uwagę! – Ziemista cera Zosi rozkwitła rumieńcem. – A teraz wyjdź!

– Nareszcie – mruknął pod nosem Oremus i, przybijając pożegnalne „piątki”, ulotnił się z klasy.

Zosia wpisała coś do dziennika i sapiąc gniewnie, sięgnęła ponownie po różową karteczkę.

– Uwaga, piszemy. Nikt nie przerywa i nikt nie zachowuje się brzydko. Ustępujących przed siłą społecznych oczekiwań, Boryny i Jagny.

– Pardąsik. – Szczęknęły drzwi i pojawiła się w nich głowa Oremusa. – Zapomniałem fajek…

Zosia rąbnęła segregatorem o biurko.

– Grzegorz Oremus, albo usiądziesz w ławce, albo zaraz pójdziesz stąd prosto do dyrektora Haskala!

– Do Grubego? – Oremus zmarszczył pryszczate czoło. – Jak do Grubego, to nie będę go wkurzał. Zostaję – oświadczył wspaniałomyślnie.

Zosia odczekała z kwaśną miną, aż niesforny uczeń zajmie miejsce i sięgnęła z powrotem po karteczkę.

– Boryny i Jagny…

– Kropka? – zaryzykował ktoś.

– Jak powiem kropka, to znaczy, że będzie kropka, na razie jeszcze nie będzie. Proszę, piszmy: Boryny i Jagny, przecinek, scementowanych… Konrad Jakubowski, dlaczego nie uważasz? Powtórz, co powiedziałam.

Nachmurzony Jakubowski podniósł się z krzesła.

– Ffemenfofanych… – wyartykułował, opluwając ławkę.

– Dlaczego jesz w trakcie lekcji? Jemy na przerwie, na lekcji słuchamy lekcji. Mam wpisać uwagę?

– Proszę pani, proszę pani! – Pluto podskoczył na krześle. – On nie je, tylko wczoraj złamał zęba na bankiecie.

– Co to jest bankieta? – zaciekawiła się półgłosem przewodnicząca Mao, czyli przewodnicząca klasy, Małgosia Krasulak – kujon i zmierzchofanka, co stawiało ją w wystarczająco niekorzystnym świetle, by wymieniać jej następne wady.

– Taka kanapka – zareagował z refleksem Master, czym naraził się na zgorszone spojrzenie polonistki.

– No i złamał jedynkę i teraz pluje jak lama – kontynuował przejęty Pluto. – Powinien ze szmatą chodzić… Kondziu, a powiedz „szmata”!

– Ffielfalaj.

– Konrad Jakubowski, dostajesz uwagę za nieobyczajne słownictwo.

– Ale…

– Proszę nie przerywać, prosiłam. Klasa pisze, scementowanych…

– Kropka?

– …sakramentem! – zakończyła Zosia histerycznie, wpisując Jakubowskiemu uwagę do dziennika. – Klasa humanistyczna! Wstyd! Z przerażeniem stwierdzam, że nie jesteście w stanie napisać prostego zdania!

– Złożonego – dobiegł Buraka mściwy szept Ryby. – Złożonego zdania, niedouczona cipciuryndo. Polonistka klasy humanistycznej, wstyd!

– Ryba, nie rób wiochy – upomniał Master. – O, sorki, Zeniu…

– Nie zamierzam – wycedziła Ryba, wydymając usta. – Nie zamierzam komentować jej notatek ani w ogóle zniżać się do jej poziomu, bo będę garbata. Pomijam fakt, że cała branżowa wiedza Narkozy mieści się na kilkudziesięciu kartkach segregatora, pomijam fakt, że jest to segregator z Misiem Yogi, i nawet to, że napisała kiedyś donos na Haskala, a on jej pozwala tu pracować…

– Tata-srata – przerwał Master. – Myślisz, że nikt nie wie, dlaczego nagle przestałaś się kłócić na polskim, za to ryjesz jak wiertarka udarowa? – Wyszczerzył zęby obramowane ortodontycznym aparatem. – Bo on ci zabronił. Wielki wicedyrektor! Gdzie twój honor? Gdzie twoja godność? I najważniejsze: gdzie twoje nałogi?! Kobieto! On cię zupełnie sterroryzował albo uzależnił od seksu, przyznaj się.

– Przyznaję się. Uzależnił mnie od seksu, ale co z tego, są gorsze uzależnienia…

– Akurat – ziewnął Burak. – On jest za stary na seks. I za gruby. Jemu nic nie stanie, najwyżej serce… Jak jeszcze będzie żarł tyle viagry…

– On nie żre viagry!

– Nie ściemniaj, kobieto… – obruszył się Master. – Wczoraj go specjalnie częstowałem cukierkami, wybierał same niebieskie.

– Aaa! – zajęczała Kasia, ale nikt nie zwrócił na nią uwagi.

– Ale on nie jest już wcale gruby, schudł ze dwadzieścia kilo – wtrąciła pospiesznie Ala. – Pewnie nie mógł się zmieścić w garnitur. Schudł przez awans.

– Dzie tam przez awans! Klusiak! – żachnął się Master, oganiając się rękoma przed Rybą, która nie wiadomo dlaczego usiłowała zabić go atlasem. – Od bzykania! Wybzykał wszystkie kalorie. Wypocił, wysapał, wystękał, tak: y, y, y! – Master entuzjastycznie zademonstrował stękanie. – I to na naszej Rybce… Jezu, że też tego nikt nie nakręcił, ale byłby pornol dla zboków!

– Masterski, Kobiałka, Pawlacz i Materlak, upominam ponownie! Co to za odgłosy?!

– On ma astmę! – krzyknął Pluto.

– Jestem oburzona – poinformowała Zosia z godnością. – Pracując na uczelni, ze studentami, przyzwyczaiłam się do ciszy i skupienia. Proszę się skoncentrować na przebiegu lekcji języka polskiego, albowiem w przeciwnym bądź razie wyciągnę konsekwencje!

Ryba, klnąc cichutko, schowała atlas, Luśka zaczęła notować w psychopatycznym tempie, a Master udał, że w podręczniku spodobały mu się binokle Reymonta. Burak przymknął powieki. Poczuł, jak kolejna w tym tygodniu zarwana noc domaga się ofiary. Posłusznie ułożył głowę na ławce.

Zosia szemrała coś o jakichś lipcach czy sierpniach, świetlówka na suficie buczała monotonnie. Zenonowi zrobiło się błogo, ciepło, słodko, oczy zaszły mu mgłą i donośnie beknąwszy drugim śniadaniem – zasnął.

Przyśniła mu się stodoła, a w niej Luśka odziana w kolczyki i wieniec z polnych bratków, przykuta kajdankami do przedniej nogi Walerego. Byk wierzgał, szurając Luśką po zasłanym sianem klepisku, Luśka piszczała, Burak rzucił się jej na ratunek, gdy nagle Walery, rycząc i chrząkając, przygniótł mu kopytem prawą stopę.

Zenon z krzykiem otworzył oczy.

Master chrząkając, miażdżył mu glanem prawą tenisówkę, metr ponad ławką wgapiały się w niego okrągłe ślepka Zofii Prześniak.

– Kobiałka, wymień obrzędy weselne na weselu Boryny.

– Eee…

– Oczepiny – syknęła Ryba. – Mów!

– Wstań! – syknęła Luśka.

Zenon zgramolił się z krzesła.

– Więc… oczepiny…

– Nie zaczyna się zdania od „więc”.

– Tego… więc pan młody siada na krześle i rzuca krawatem, a wszyscy łapią, a potem na odwrót, panna młoda rzuca welonem, orkiestra gra „Biały latawiec”…

– Zenon Kobiałka, o czym ty mówisz?

Rozległy się dwa albo trzy chichoty, reszta klasy gapiła się na niego z otwartymi buźkami karmionych rybek. Oremus, Pluto i Jakubowski pokazali wyciągnięte w górę kciuki; na ich zmiętych, wyblakłych od kaca twarzach rozlały się szelmowskie uśmiechy.

– Zenon Kobiałka, co się z tobą dzieje, Boże drogi?! – W głosie Zosi zabrzmiał katechetyczny ton. – Od dwóch miesięcy nieprzerwanie śpisz na języku polskim! Co to ma znaczyć? Co ty robisz nocami? Przyznaj się!

– W knajpie robi – odezwał się Oremus, patrząc uczciwie na Zosię. – Pani nie ma do chłopaka pretensji, on tam chodzi, bo mu jeść dają. W domu się nie przelewa…

– Wyrzucają go z chałupy, bo świniom ciągle ziemniaki wyjada! – doniósł Pluto, bujając się na krześle.

– Nie przesadzaj – sprzeciwił się Master. – Nie ciągle, tylko w zimie… Auuu!

Burak rozprostował świeżo użytą pięść i zamierzył się jeszcze raz na Mastera, który przezornie schował głowę pod ławkę.

– Kobiałka, spokój! – Tupnęła suchotniczą nóżką Zosia. – Co ty wyrabiasz?! Gdzie się nauczyłeś tak brzydko bić!?

– Na wsi! – zemścił się Master, wystawiając głowę.

– W kisielu! – dorzucił Pluto.

– Nie filozuj, Piotr – usadził go basem Oremus. – Wszystko mieszasz. Zenon nie bije się w kisielu, tylko w klatce. Sam mu stówkę rzuciłem.

– Grzegorz Oremus, Piotr Pluto, proszę się uspokoić! Milczcie, bo sami nie macie czystego sumienia! – rąbnęła niespodziewanie Narkoza. – Już dawno chciałam z wami poruszyć ten temat. Kobiałka, powiedz prawdę: czy to prawda, że bijesz się za pieniądze?

Klasa nadstawiła uszu. Słychać było tylko zbuntowany oddech Buraka i brzęczenie muchy lecącej w stronę skarpet Jakubowskiego.

– Nie.

– To w takim razie co od miesiąca ty i twoi koledzy robicie w hotelu Ambasador?

Rozległ się huk: Pluto spadł z krzesła.

Burak błyskawicznie omiótł wzrokiem drugą be w poszukiwaniu mendy, która doniosła, ale nie dostrzegł nikogo podejrzanego.

– Gram…

– Słucham?

Kątem oka wyłowił błagalne spojrzenie Oremusa.

– Gram… Gram… grama… żerię.

– Chyba garmażerię.

– Właśnie, garmażerię, to takie trudne słowo – wydukał Zenon z wysiłkiem właściwym debilowi. – Czasem dorabiam w weekendy, jak się nie muszę uczyć… Zmywam, sprzątam, śmieci wynoszę po gościach…

– A twoi koledzy?

Jakubowski dostał czkawki.

– Jacy koledzy? – spróbował Zenon, ale jeszcze bardziej rozjuszył Narkozę.

– Nie udawaj, Kobiałka! Ambasador to lokal dla dorosłych. Czy twoi rodzice wiedzą, gdzie spędzasz noce?

– No… tak.

Oczka Zosi wystąpiły z orbit; Burak pomyślał, że zaraz wypadną na podłogę i zrobią „plask!”.

– Kobiałka, to jest oburzające! Żeby młodzież przesiadywała w zamtuzie! – wysapała polonistka. – Już dawno zauważyłam, że rodzice nie poświęcają wam zbyt dużo uwagi. I proszę! Mamy pierwsze tego owoce. Wulgarne zachowanie… – Zmiażdżyła wzrokiem Oremusa. – …wybite zęby… – Spojrzała na Jakubowskiego. – …do tego otępienie, senność, kłopoty z nauką! – Zamrugała w stronę Pluty. – Zdajecie sobie sprawę z konsekwencji?! Z wyniszczającego wpływu takiego miejsca na wasze młode organizmy? Wypaczeni, nieszczęśliwi chłopcy! Jutro chcę widzieć rodziców w szkole! Celem omówienia ważnych kwestii wychowawczych! Zrozumiano?!

– Ale… ale po co?! – wybąkał Burak. – Przecież jesteśmy dorośli.

Zosia popatrzyła na niego tak, jak patrzą ci, którzy wiedzą, na tych, którzy nie wiedzą, i uczniem targnęło złe przeczucie.

– Mijasz się z prawdą, Zenonie. Osiemnaście lat skończysz w listopadzie. Do tego czasu ty i twoi koledzy powinniście omijać szerokim łukiem takie miejsca jak ten hotel. Nie pozwolę na szarganie dobrego imienia placówki, jako wasz polonista i pedagog! – Patetycznym gestem wskazała na segregator z Misiem Yogi. – Kto to widział, żeby licealiści, zamiast poświęcać czas na naukę, włóczyli się po agencjach towarzyskich!?

Na hasło „agencja towarzyska” druga be zareagowała okrzykiem zgrozy i zachwytu. Burak, zbombardowany spojrzeniami, usiadł. Zosia również usiadła, z godnością inkwizytora posyłającego na stos bezbożną ofiarę.

– Wracamy do lekcji. – Klasnęła w kościste rączki. – Kto w końcu opowie mi o obrzędach weselnych na weselu Boryny…?

Mao uniosła dwa palce.

– Słucham, Małgosiu?

– Pani profesor, to znaczy, że tam jest burdel? – zadała wzruszająco głupie pytanie. – Oni pracują w burdelu…?!

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Czwartek, godz. 4.00

Czwartek, godz. 7.10

Czwartek, godz. 10.02