Redakcja

Anna Jeziorska
Anna Seweryn

Projekt okładki

Ewelina Nawara

Fotografie na okładce i na stronach rozdziałowych

© LIGHTFIELD STUDIOS | stock.adobe.com
© Nikkolia | shutterstock
© Ivan Dodig | unsplash.com

Redakcja techniczna, skład, łamanie i przygotowanie wersji elektronicznej

Maksym Leki

Korekta

Urszula Bańcerek

Marketing

Anna Jeziorska

promocja.videograf@gmail.com

Wydanie I, Chorzów 2022

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. +48 600 472 609, +48 664 330 229

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji papierowej: LIBER SA

05-080 Klaudyn, ul. Zorzy 4

Panattoni Park City Logistics Warsaw I

tel. +48 22 663 98 13, fax +48 22 663 98 12

dystrybucja@liber.pl

dystrybucja.liber.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2022

tekst © Ewelina Nawara, Małgorzata Falkowska

ISBN 978-83-7835-963-0

Layla

– Layla! – Krzyk taty zmusił mnie do wciśnięcia spacji, by przerwać oglądanie kolejnego odcinka ulubionego serialu.

Ojciec nie lubił czekać, o czym wiedzieli wszyscy, którzy z nim obcowali. Sam nigdy się nie spóźniał i tego wymagał od innych. Nawet w rodzinnych relacjach, które łączyły z nim mnie, moich braci oraz mamę, nigdy nie odpuszczał i wymagał od nas tego samego, co od swoich współpracowników. Dyscyplina i ambicja należały chyba do jego ulubionych słów, choć to drugie nijak się miało do rozpieszczonych dzieci bogatego taty, którymi byliśmy.

Niechętnie zbiegłam na parter, gdzie w salonie czekał ojciec. Siedząca obok niego mama wyglądała jak zawsze na gotową, by spełniać życzenia swojego męża. Te proste, bo do trudnych zatrudniali cały sztab ludzi.

– Usiądź! – Wskazano mi miejsce na sofie.

– Nie chce mi się siedzieć – burknęłam i skrzyżowałam ramiona na piersi, zła, że przerwano mi seans ulubionego serialu.

– Może to nawet lepiej. – Ojciec wstał, by do mnie podejść. – Przygotuj się, za dwie godziny przyjedzie do nas O’Brian.

Dobrze znałam nazwisko drugiego spośród najbogatszych ludzi w Teksasie. Pierwsze należało do mnie, a w zasadzie do mojego ojca, zaś drugie nosił Asher O’Brian, właściciel połowy nieruchomości w naszym stanie.

– Nie lubię waszych biznesowych rozmów, ojcze. Przywitam się, ale nie zmuszaj mnie do uśmiechania się i udawania, że wiem, o co chodzi.

Zdawałam sobie sprawę, że ojciec pokładał we mnie spore nadzieje na przejęcie rodzinnych biznesów. Od małego szkolił mnie w tym kierunku, tłumaczył co i jak, powtarzając, że kiedyś to ja będę zarządzać firmą.

– Nie rozumiesz, Laylo… Asher przyjdzie z Lucasem, twoim przyszłym mężem – stwierdził spokojnie ojciec, a ja się roześmiałam.

Dopiero srogi wzrok taty sprawił, że przestałam się śmiać. On… mówił poważnie.

– Moim co?

– Twoim kim, kochanie – poprawiła mnie mama, siedząca wciąż w tej samej pozycji.

Popatrzyłam na nią, lecz zajęła się oglądaniem pomalowanych paznokci, by uniknąć konfrontacji wzrokowej ze mną. Niby byłyśmy podobne, a jednak tak bardzo różne. Charakterem wrodziłam się w ojca, za co dziękowałam losowi. Z dwojga złego wolałam odziedziczyć po mamie wygląd, ten jej dawny, przed operacjami plastycznymi, botoksami i zabiegami w centrach medycyny estetycznej, tymi mniej inwazyjnymi niż operacje pod narkozą.

– Lucas i ty weźmiecie ślub, a my z Asherem połączymy nasze siły w budowaniu jednego wielkiego imperium. – Na twarzy taty pojawił się szeroki uśmiech, który mnie przeraził.

– Nie ma mowy! Nie zgadzam się! – powiedziałam głośno i dobitnie.

Ojciec odruchowo spuścił wzrok, jakby tylko czekał, aż zacznę tupać jak rozkapryszona dziewczynka, z czego ostatecznie zrezygnowałam, żeby mnie nie wyśmiał.

– Cieszę się, że podzieliłaś się z nami swoim zdaniem, córeczko – pochwalił mnie, a ja odetchnęłam z ulgą. – Ale to już postanowione. Ty i Lucas za trzy miesiące weźmiecie ślub. Tyle chyba wystarczy na zorganizowanie wesela jak z bajki? – Ostatnie słowa rzucił w stronę mamy.

– Wystarczą nawet dwa, ale bezpieczniej dać im jeden miesiąc narzeczeństwa więcej, aby ludzie nie gadali, że zaliczyli wpadkę – zauważyła mama.

Wpadka… Jakże idealnie wpisywało się to w sytuację, choć nie o to dokładnie chodziło rodzicom. Nie wierzyłam, że jakiś tam Lucas tak łatwo zgodził się na ten szalony pomysł, bo nikt o zdrowych zmysłach by na to nie przystał. Wniosek był jeden – Lucas nie mógł należeć do ludzi określanych mianem „normalny”.

– Po moim trupie! Czemu nie uweźmiecie się na nich?! – warknęłam, wskazując głową moich braci, którzy pojawili się w korytarzu.

Xavier i Bryson zatrzymali się tuż przed drzwiami wyjściowymi. Pewnie wybierali się na kolejną imprezę, by zaliczyć lecące na kasę ojca panienki, kiedy on i matka planowali ułożyć mi życie wbrew mojej woli.

– Layla… – Ojciec pogładził moje blond włosy. – Czasem trzeba się poświęcić i ty to właśnie zrobisz, dlatego idź do siebie i się przygotuj – rozkazał. – I zrób coś z tymi włosami, nie wiem, wyprostuj czy jak… – Po delikatnym gładzeniu nie było śladu, bo tata podrzucił niedbałym ruchem moje niesforne loki. – Dobrze, że przynajmniej nie jesteś ruda, bo wtedy już w ogóle musielibyśmy przełożyć zaręczyny. Kto chciałby się żenić z rudzielcem z takim bałaganem na głowie?

Urażona słowami ojca postanowiłam uciec do pokoju. Kilka łez bez mojej kontroli popłynęło po policzkach, kiedy biegłam po schodach. Byłam wściekła na ojca, matkę i na braci, których życie wyglądało zupełnie inaczej niż moje. Owszem, mogłam się wyszaleć, nie zamknięto mnie w złotej klatce, ale dbano, bym nie uwikłała się w afery, które w przyszłości mogłyby mnie postawić w złym świetle. Miałam w końcu zarządzać potężną firmą, czego nie chciałam, ale rozumiałam, że bracia się do tego nie nadawali, więc wypadło na mnie.

– Bałagan na głowie – przedrzeźniałam ojca, stojąc przed lustrem i przeczesując włosy. – Szkoda, że zawsze ja muszę cierpieć. Kontrolowanie, firma, a teraz pieprzone małżeństwo dla jeszcze większych zysków.

Odbicie w lustrze nie było w stanie ciągnąć rozmowy, jednak patrząc na kolejną spływającą po policzku łzę, wpadłam na genialny plan. Jedyny możliwy plan…

Wyciągnęłam z szafy plecak i zaczęłam ładować do niego ubrania. Z szuflady toaletki wyjęłam portfel z odłożonymi pieniędzmi, który schowałam do kieszeni, po czym włożyłam kurtkę. Podeszłam do drzwi, by dyskretnie posłuchać odgłosów domu. Cisza zwiastowała, że rodzice szykują się do zaręczynowej kolacji, więc miałam szansę. Jedną jedyną, bo błąd mógł mnie wiele kosztować.

Włożyłam ulubione trampki za kostkę, wiedząc, że mnie nie obetrą, otworzyłam cicho okno i, oceniając wysokość, postanowiłam skoczyć, jak kiedyś, gdy byłam młodsza i wykradałam się na spotkania z przyjaciółmi, z którymi rodzice zabraniali mi się widywać, bo podobno byli nieodpowiednim towarzystwem dla mnie.

Szczęśliwie wylądowałam na nogach, ciesząc się z miękkiej trawy pod stopami. Jeszcze raz zerknęłam w stronę domu i w oknie zobaczyłam matkę wtuloną w ojca, a raczej w swoją skarbonkę, bo miłość pomiędzy nimi dawno się wypaliła. A może nawet nigdy ich nie łączyła, a ja nie chciałam tak żyć. Dlatego musiałam uciec i właśnie to zrobiłam…

Nixon

Uwielbiałem chwile takie jak ta, gdy zostawiałem wszystko, porzucałem zmartwienia, wsiadałem na motocykl i po prostu jechałem przed siebie. Bez rozmyślania, bez zastanawiania się, co musiałem zrobić, bez oczekiwań. Nigdy nie planowałem, dokąd wyruszę, pozwalałem, by prowadziła mnie droga. Wyszkoliłem świetnych pracowników, dzięki którym mogłem sobie pozwolić na takie wyjazdy raz w tygodniu. Tylko ja, motocykl, plecak i droga przede mną.

Tym razem wylądowałem w Houston, u starych znajomych, z którymi nie widziałem się całe wieki. Dzięki nim odnalazłem się w życiu i nie zrobiłem czegoś naprawdę głupiego. Dla większości ludzi Jax wyglądał jak zwykły kryminalista – długie włosy, broda, zawsze w skórzanej kamizelce klubu motocyklowego, do którego należał. Jednak przyjaciele wiedzieli, że był świetnym i lojalnym facetem, do tego całkowicie zakochanym w swojej żonie Natalie. Zawsze gdy się spotykaliśmy, nachodziła mnie myśl, że skoro nawet Jax znalazł kogoś, kto szedł z nim przez życie i nie próbował go zmienić, to być może i dla mnie była nadzieja.

– Musisz nas częściej odwiedzać, Nixon – powiedziała Nat i przytuliła mnie na pożegnanie.

– Gdy następnym razem tu przyjadę, mam nadzieję, że mały Jaxon będzie już na świecie – odpowiedziałem, wskazując brodą na jej ciążowy brzuch.

Mój przyjaciel, jedyna osoba na świecie, której powierzyłbym swoje życie, zostanie ojcem. Być może właśnie dlatego dziś tutaj trafiłem, by spotkać się z nimi i osobiście im pogratulować.

– Czyli wpadniesz dopiero za kilka miesięcy? No daj spokój, Nix, musisz przyjechać wcześniej i pomóc mi z meblami dla dziecka – ze śmiechem rzucił Jax.

Wciąż pamiętałem, jak skończyło się poprzednie skręcanie przez niego nowych mebli, które zamówiła Natalie. Pękaliśmy wtedy ze śmiechu, gdy Jax nie potrafił poradzić sobie z tymi wszystkimi śrubkami. Na koniec rzucił to w cholerę, a potem powiedział Nat, że ją kocha, ale musi ochłonąć, nim wywali te graty przez okno. I wyszedł. Gdy go nie było, uporaliśmy się z Nat ze skręcaniem, a z wdzięczności Jax podarował mi butelkę naprawdę drogiej whisky.

– Raczej chcesz, żebym zrobił to za ciebie.

Uścisnąłem ich na pożegnanie i wsiadłem na motor, by ruszyć z powrotem do Austin. Taki jednodniowy wypad był wszystkim, czego potrzebowałem, by oczyścić głowę i z przyjemnością wrócić do pracy.

Ledwo wyjechałem z Houston, a na drodze spotkała mnie niespodzianka. A raczej przy drodze… Widziałem, że samochody mijają stojący na poboczu pojazd, ale ja nie potrafiłem zostawić człowieka w potrzebie. Zatrzymałem się za wypasionym porsche, zsiadłem z motoru i przyjrzałem się kopiącej w oponę kobiecie.

– Tak go raczej nie naprawisz – odezwałem się ze śmiechem.

Była niezbyt wysoka, ale bardzo zgrabna, z burzą blond włosów, które od razu zwróciły moją uwagę. Jej strój, obcisłe dżinsy, koszulka i trampki, nie sugerowały, że miała kasę, jednak ten samochód był sporo wart, podobnie jak bransoletka i zegarek. Dziewczyna była bogata, a przy tym zupełnie sama na obrzeżach miasta.

– Dzięki, tak jakbym tego nie wiedziała – mruknęła. – Cholerstwo się zepsuło, a ja naprawdę muszę stąd zniknąć.

Wyglądała, jakby miała się rozpłakać, ale jednocześnie w jej oczach było widać ogień, tę zadziorność, która zwiastowała kłopoty i świetną zabawę.

– Podwieźć cię gdzieś? – palnąłem, nie zastanawiając się nad tym, co wychodziło z moich ust.

Ona jednak w odpowiedzi parsknęła śmiechem, nie zaszczycając mnie nawet spojrzeniem. Wkurwiłem się, bo ja oferowałem jej pomoc, a ona nie potrafiła nawet udawać, że nie uważa się za lepszą od całego świata.

– Słuchaj, księżniczko, dla mnie to wygląda tak, że albo wsiadasz ze mną na motor i ja zawożę cię w bezpieczne miejsce, albo zostajesz tutaj i liczysz na cud.

– A ty dokąd jedziesz? – zapytała.

– Do Austin, a ty, księżniczko?

Nie spodziewałem się odpowiedzi, której mi udzieliła.

– Byle dalej stąd – westchnęła i w końcu na mnie spojrzała. – Czy możemy zacząć od nowa? Jestem Layla, dziękuję, że się zatrzymałeś, by sprawdzić, czy potrzebuję pomocy.

Uśmiechnąłem się do niej i przyjąłem wyciągniętą dłoń.

– Nixon, cała przyjemność po mojej stronie. Więc jak, potrzebujesz podwózki?

– Jeśli zabierzesz mnie ze sobą do Austin. – Uśmiechnęła się.

Była piękna, musiałem to przyznać. W taki nieoczywisty sposób wyróżniała się i z przyjemnością chciałbym ją poznać. Bliżej. Dogłębnie…

– To wskakuj – powiedziałem i wskazałem na motor.

Myślałem, że zacznie marudzić, kręcić nosem, lecz zamiast tego wyjęła plecak, a kluczyki rzuciła na siedzenie.

– Nie zamykasz samochodu? Ktoś go ukradnie.

– Na to liczę. Ma GPS, więc jeśli ktoś go zawinie, będą szukać auta, nie mnie.

Chciałem dopytać, o co jej chodziło, ale zamiast tego zamilkłem, bo to nie była moja sprawa. Spojrzałem na nią i westchnąłem, bo nie przemyślałem tej propozycji. Jej ubiór nie nadawał się do jazdy na motorze. Ściągnąłem kurtkę i podałem ją dziewczynie.

– Załóż, będzie ci cieplej.

– Ale ty zmarzniesz. Już i tak oferujesz mi podwózkę…

Zarzuciłem jej okrycie na ramiona, przerywając dyskusję. Uśmiechnęła się delikatnie i gdy wsiadłem na motor, powąchała kurtkę. Chciałem coś powiedzieć, ale wtedy zauważyłaby, że nie była tak dyskretna, jak jej się wydawało. Gdy usiadła za mną, dałem jej kilka wskazówek i ruszyliśmy w drogę.

Próbowałem skupić się na jeździe, ignorując jej dłonie na moim brzuchu czy jej piersi wtulone w moje plecy, ale byłem tylko człowiekiem. Niewiele rzeczy mogło się równać z jazdą na motorze z kobietą. A wszystkie były naprawdę nieprzyzwoite i wymagały zrzucenia z siebie ubrań.

***

– Jesteśmy – powiedziałem, gdy zatrzymaliśmy się przed moim barem.

Byłem zdziwiony, że nie prosiła o przerwy, a raczej nie była przyzwyczajona do dwugodzinnej jazdy na motorze.

– Dzięki Bogu, tyłka już nie czuję – odpowiedziała, a ja wybuchnąłem śmiechem.

– Takie słowa z ust księżniczki? Nieładnie.

Pokazała mi wulgarny gest, udowadniając, że jednak nie była taka delikatna, za jaką ją w pierwszej chwili wziąłem.

– To gdzie teraz, księżniczko?

– Nie nazywaj mnie tak! – warknęła. – I nie mam pojęcia.

W moim mózgu musiało zrobić się zwarcie, bo zaproponowałem:

– To może zostaniesz u mnie?

Sapnęła zaskoczona, ale się zgodziła.

– Mam nadzieję, że spodoba ci się w Sinner. – Wskazałem na budynek za moimi plecami. – To mój bar, nad nim jest mieszkanie.

Weszliśmy do środka, a ja skierowałem ją do klatki schodowej na tyłach budynku.

– Witaj w moich skromnych progach – powiedziałem, otwierając drzwi na piętrze. – Tam jest łazienka, a tu pokój gościnny, cały twój.

Nie miałem pojęcia, co mi przyszło do głowy, że zaprosiłem zupełnie obcą osobę do własnego domu.

– Dzięki, Nixon. Powiesz mi, gdzie tu jest jakiś sklep? Muszę coś kupić.

Zamiast tłumaczyć, zaproponowałem, że ją tam zaprowadzę. Dla mnie to była okazja, by lepiej poznać Laylę i dowiedzieć się, jaki sekret ukrywała.