Redakcja

Bartosz Szpojda

Projekt okładki

Monika Hakowska, Maksym Leki

Redakcja techniczna, skład i przygotowanie wersji elektronicznej

Maksym Leki

Fotografia na okładce

© Gemini / gemini.google.com

Korekta

Katarzyna Nowakowska

Marketing

Magda Caboń

promocja.videograf@gmail.com

Wydanie I, Siemianowice Śląskie 2026

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-100 Siemianowice Śląskie, ul. Olimpijska 12

tel. +48 600 472 609, +48 664 330 229

office@videograf.pl

www.videograf.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Mikołów 2025

tekst © Monika Hakowska

ISBN 978-83-8293-396-3

Są mosty, które łączą miasta.

I takie, które potrafią połączyć ludzi.

Rozdział I

Kilka lat wcześniej

Bruno od dłuższego czasu stukał palcami o klawiaturę telefonu, spoglądając co chwilę na ekran, gdzie co jakiś czas pojawiały się powiadomienia z rozmowy z Amelią. Czuł się okropnie zniecierpliwiony, ale wszystko to przez ostatnie, ciągnące się godziny, które dzieliły go i Amelię od rzucenia się sobie w ramiona. Każde powiadomienie sprawiało, że jego serce biło szybciej, jakby stanowiło kolejny krok zbliżający go do momentu, na który czekał prawie całe lato.

Bruno: Nie mogę się już doczekać, aż cię zobaczę! Serio, nie wytrzymam już! – napisał, dodając po chwili serię emotek w kształcie serc. Co teraz robisz?

Po chwili ekran znów zabłysnął, a na Messengerze pojawiło się nowe powiadomienie.

Amelia: Hmm, pomyślmy. Siedzę z mamą w aucie, nadal jedziemy, a mi zaraz padnie bateria. A co gorsza… ładowarkę mam z tyłu w walizce :/

Bruno od razu wyobraził sobie ją, siedzącą na przednim siedzeniu, z rozwichrzonymi włosami i z uśmiechem na twarzy. Jednak wiedział doskonale, że zaledwie kilka godzin dzieliło ich od spotkania w ulubionym miejscu.

Bruno: Szkoda, że nie jedziesz rowerem, byłabyś szybciej! XD – zażartował, przypominając sobie ich wspólne przejażdżki po lesie, podczas których Amelia zawsze odpuszczała swoją zachowawczość, oddając się szaleństwu i błogiej radości, jaką czerpała z leśnych przejażdżek, często dając Brunowi popalić, jak tylko udawało jej się uciec bocznymi ścieżkami w głąb lasu.

16.00 na moście miłości. Nie zapomnij!

Amelia: Jasne, że nie zapomnę. Do zobaczenia, mój przystojniaku! – dodała, a Bruno niemal widział jej przekomarzający się uśmiech. Pada mi bateria, widzimy się na miejscu!

Most Tumski, nazywany Mostem Miłości, był dla nich wyjątkowym miejscem, gdzie spotykali się tam na najważniejsze rozmowy, najcichsze wyznania. To tu spędzali beztroskie chwile i najlepsze momenty w ich życiu. Bruno uśmiechnął się sam do siebie na wspomnienie tego czasu, gdy siedzieli tam razem przytuleni i skupieni wyłącznie na sobie, obserwując słońce chowające się za daleki horyzont.

Bruno po chwili zamyślenia zablokował telefon, jednak wciąż trzymał go w dłoni, jakby chciał przytrzymać ten moment nieco dłużej. Amelia. W jego myślach przewijały się sceny z ich wspólnego lata – ucieczki na rowerach do lasu, śmiechy na nadrzecznej plaży, ich pierwsze wspólne zdjęcie zrobione na moście. Wtedy jeszcze nie przypuszczali, że spędzą całe wakacje osobno, a do tego – każde na innych krańcach Polski.

Nagle poczuł, jak podniecenie rośnie w nim coraz bardziej. Jeszcze tylko kilka godzin, a znów będą razem. Tylko we dwoje! I choć Bruno wiedział, że nowy rok szkolny będzie wyzwaniem – każde z nich zaczynało liceum w innym mieście – to teraz liczył się tylko ten dzień. Ich spotkanie. Ich miejsce. Most miłości. Miłości pierwszej i ostatniej.

Spojrzał na zegarek. Minęło dopiero kilka minut, ale już zaczął nerwowo odliczać czas do ich spotkania. Wyobrażał sobie, jak Amelia pojawia się na moście, uśmiechnięta i rozpromieniona, tak jak zawsze. Jak rzuca mu się na szyję, śmiejąc się z jego żartów i opowiadając o swoim lecie, spogląda mu w oczy i całuje go z całej siły, jakby chciała nadrobić stracony czas, spędzony bez niego.

Choć dobrze ją znał, gdzieś w środku czuł lekkie ukłucie niepewności. Czy coś się zmieniło? Czy po tych miesiącach nadal będą tak samo blisko, jak wcześniej? Szybko jednak odrzucił te myśli. Przecież byli sobie pisani. Wiedział to od pierwszego dnia, kiedy ją zobaczył. A teraz, po wakacjach pełnych tęsknoty, to spotkanie miało być momentem, który wszystko naprawi. Był tego pewien.

Bruno wstał z ławki, na której siedział, spoglądając na rozległy park wokół niego. Wiatr delikatnie poruszał liśćmi, a słońce świeciło wysoko na niebie, jakby samo przygotowywało się na ich spotkanie. Wszystko zdawało się idealne.

Chłopak założył słuchawki, włączając ich wspólną piosenkę, która towarzyszyła im od początku ich związku. Głęboko wciągnął powietrze i zamknął oczy, pozwalając, by muzyka i wspomnienia wypełniły jego myśli.

Już wkrótce. Tylko ja i Amelia.

***

Stał na Moście Miłości, opierając się o barierkę i spoglądając na rzekę. Wieczór już zapadał, a niebo przybierało ciemniejsze odcienie, przetykane jedynie smugami różu i pomarańczu. Jego telefon spoczywał w dłoni, a ekran raz po raz rozświetlał się na krótko, gdy Bruno sprawdzał, czy nie dostał kolejnej wiadomości. Zegar wskazywał 16.30, a Melki nadal nie było.

– Gdzie ty jesteś? – mruknął pod nosem, spoglądając w stronę drogi prowadzącej na most.

Ta męka powinna się już skończyć – te dwa długie miesiące bez niej. Tyle tygodni spędzonych samotnie bez Melki. Teraz miała wrócić, a ich spotkanie miało być początkiem końca rozłąki. Bruno nie mógł doczekać się momentu, w którym zobaczy jej roześmianą twarz, złapie ją w ramiona i poczuje w końcu to, czego brakowało mu przez całe wakacje – bliskość Amelii.

Jednak minęło już pół godziny od ich umówionej pory. Słońce coraz bardziej chowało się za horyzontem, a jej wciąż nie było.

Odezwał się ponownie Messenger, ale tym razem nie była to Amelia. Grupa na Messengerze, koledzy z klasy, zaczęli coś komentować o nowym roku szkolnym. Bruno spojrzał na wiadomości, po czym westchnął i szybko zamknął aplikację. Nie teraz. Teraz liczyła się tylko ona.

Bruno odepchnął się od barierki i zaczął chodzić tam i z powrotem. Ostatecznie usiadł na ławce przy mostku, wyciągając telefon. Jego palce przebiegły po ekranie, gdy otworzył ich konwersację, szukając ostatniej wiadomości od niej.

Pada mi bateria, ładowarka w walizce. Do zobaczenia na moście. 16.00! – to były jej ostatnie słowa.

Początkowo uspokoił się tą myślą. Pewnie coś się przeciągnęło. Może utknęła w korku, a telefon się rozładował. Ale po godzinie czekania niepokój zaczął narastać. Myśli zaczęły go niepokoić, choć próbował je odrzucać.

Wstał z ławki, przeciągnął ręką przez włosy i podjął decyzję.

– Nie, to nie jest normalne.

Wsiadł na rower, który zostawił oparty przy moście, i pojechał w stronę domu Amelii. Droga, którą znał na pamięć, dziś wydawała się ciągnąć w nieskończoność. Każde skrzyżowanie, każda ulica tylko potęgowały jego zmartwienie. Z jego umysłu nie znikały myśli o Amelii – jak spogląda na niego swoimi szmaragdowymi oczami, jak się śmieje, gdy opowiada mu o najnowszych wydarzeniach ze swojego życia. A teraz – cisza.

Gdy dotarł pod dom Amelii, coś było wyraźnie nie tak. Na podjeździe stał radiowóz, a przed domem kręciło się kilku policjantów. Przez sekundę Bruno poczuł, jak serce zamiera w jego piersi. Babcia Amelii stała na progu, twarz ukryta w dłoniach, a jej ciało drżało z rozpaczy.

– Pani Mario, co się stało? – spytał, podchodząc bliżej, starając się opanować drżenie głosu.

Starsza kobieta podniosła na niego oczy, z czerwonymi od płaczu powiekami. Jej słowa były chaotyczne, rwane.

– Wypadek… Amelia… Muszę… do szpitala… – wydukała, a Bruno poczuł, jak jego nogi zaczynają się uginać.

– Jaki wypadek? Gdzie jest Amelia?! – zapytał, próbując zachować zimną krew, ale panika coraz bardziej ściskała jego serce.

Babcia chwyciła jego rękę, błagając:

– Błagam, zawieźcie mnie do szpitala…

Bruno poczuł, jak jego serce niemal zatrzymało się, kiedy spojrzał na zapłakaną twarz babci Amelii. Była blada, oszołomiona, a jej oczy zdradzały desperację. Policjant objął ją ramieniem, kierując ją w stronę radiowozu, aby zawieźć ją do szpitala, gdzie czekała informacja o stanie Amelii. Bruno chciał biec za nimi, ale wiedział, że nie może zostawić roweru, na którym przyjechał. Nie miał innego wyboru. Ale wtedy usłyszał fragment rozmowy.

– Auto zmiecione z drogi przez tira, matka zmarła na miejscu, córka walczy o życie…

Bruno poczuł, jak cały świat wokół niego przestał istnieć. Próbował złapać oddech, ale każdy wdech był jak sztylet w jego piersi. Amelia… jego Amelia…

Wsiadł szybko na rower, jego dłonie drżały na kierownicy. Ruszył jak szalony, pedałując przez miasto, nie zważając na samochody i przechodniów, którzy zdawali się być jedynie rozmazaną smugą w jego oczach. Myśli kotłowały mu się w głowie, a każda z nich była bardziej przerażająca od poprzedniej. Co, jeśli Amelia nie przeżyje? Co, jeśli jej stan jest gorszy, niż się spodziewa? Przez krótką chwilę próbował się pocieszać – może to tylko szok, może nie jest tak źle. Ale serce podpowiadało mu coś zupełnie innego.

Droga do szpitala była dłuższa niż kiedykolwiek wcześniej. Każda sekunda wydawała się rozciągać w nieskończoność, a Bruno czuł, jak narastająca panika dławi go od środka. Kiedy w końcu dotarł na miejsce, zostawił rower pod wejściem, nie zważając na to, czy ktoś go zabierze. Wbiegł do szpitala, jego wzrok gorączkowo szukał jakiegokolwiek znaku, że Amelia jest bezpieczna.

W środku wszystko było przesiąknięte chaosem. Ludzie krzątali się, zajęci swoimi sprawami, pielęgniarki biegły korytarzami, a Bruno czuł się jak maleńka cząstka w tym ogromnym, obojętnym mechanizmie. Jak mogę dowiedzieć się czegokolwiek? Myśli pędziły, a on nie wiedział, od czego zacząć. Skierował się do najbliższej recepcji, próbując zachować spokój, ale jego głos drżał, gdy zapytał:

– Przepraszam, czy możecie mi powiedzieć coś o mojej dziewczynie, Amelii… o jej stanie? Proszę, musicie mi pomóc!

Recepcjonistka spojrzała na niego z wyrazem współczucia, ale jej odpowiedź była chłodna:

– Przykro mi, ale nie mogę udzielać informacji osobom niepełnoletnim. Czy jest ktoś z rodziny, z kim możemy porozmawiać?

Słowa te wbiły się w niego jak nóż. Nie mogą mu powiedzieć niczego? Jak to możliwe? Jego ciało zaczęło drżeć, a w gardle pojawił się znajomy ucisk. Sięgnął po telefon, dłonie miał wilgotne od potu. Z trudem wybrał numer swojej matki. Odebrała po kilku długich sygnałach.

– Mamo… – Głos Bruna był załamany. – Coś się stało. Z Amelią… Ona… Był wypadek, nie wiem, co się dzieje. Proszę, przyjedź. Musisz się dowiedzieć, co z nią! Ja… ja nie mogę nic zrobić!

Cisza po drugiej stronie trwała zbyt długo, zanim jego matka zdołała odpowiedzieć, jednak już po chwili usłyszał jej głos pełen troski:

– Spokojnie, Bruno. Zaraz tam będę. Napisz mi, który to szpital. Spróbuję porozmawiać z lekarzami, ale ty musisz być silny. Dla niej.

Bruno skinął głową, choć wiedział, że matka tego nie widzi. Zakończył rozmowę, czując, jak świat wokół niego zaczyna się kręcić. Opadł na plastikowe krzesło w poczekalni, patrząc na drzwi prowadzące do oddziału ratunkowego. Nie miał pojęcia, co tam się działo. Czy Amelia jest już pod opieką? Czy lekarze zdążyli?

Czekanie wydawało się nie mieć końca. Bruno nie mógł przestać się martwić. Co kilka minut zerkał na telefon, licząc, że może babcia Amelii coś mu powie, może ktoś wyjdzie i przekaże mu jakieś informacje. Każdy dźwięk kroków na korytarzu sprawiał, że jego serce przyspieszało, a potem znowu wpadało w otchłań rozpaczy, kiedy okazywało się, że to ktoś obcy.

W pewnym momencie, pod wpływem impulsu, wstał z miejsca i skierował się w stronę drzwi prowadzących na oddział. Wiedział, że nikt nie pozwoli tam wejść, ale musiał spróbować. Nie mógł siedzieć bezczynnie! Jednak zanim zdążył podejść bliżej, jeden z funkcjonariuszy policji, którzy byli wcześniej pod domem Amelii, podszedł do niego.

– Chłopcze, nie możesz tu być. Wiem, że to trudne, ale musisz poczekać. Lekarza robią, co mogą.

Bruno nie odpowiedział, tylko spuścił wzrok. Jak mógł czekać, gdy jego świat się walił?

Czas dłużył się niemiłosiernie, kiedy Bruno wpatrywał się w drzwi prowadzące na oddział ratunkowy. W końcu usłyszał kroki – znajome, szybkie i pewne. To była jego matka. Przybyła w pośpiechu, niemal biegnąc przez korytarz. Jej twarz, choć zmartwiona, pełna była determinacji.

– Bruno! – zawołała, zanim do niego dotarła. Spojrzała na niego i przytuliła go mocno, czując, jak drżał. – Zaraz się dowiem, co z Amelią. Jedna z moich znajomych pracuje tutaj, muszę ją tylko znaleźć.

Jej głos brzmiał kojąco, ale Bruno nie mógł znieść myśli o tym, że Amelia wciąż walczy, a on nie wie, jak bardzo jest zraniona. Patrzył na matkę, która już skierowała się w stronę dyżurki pielęgniarek. Miał nadzieję, że ona będzie w stanie coś zrobić, że przyniesie mu choćby odrobinę nadziei.

Wiedział jednak, że nie mógł po prostu czekać. Musiał odnaleźć babcię Amelii. Pamiętał, jak policjant mówił, że ją tu przywiezie, więc ruszył przez szpitalne korytarze, przeszukując wzrokiem poczekalnie i sale. Pani Maria… ona również musiała czekać na wieści, a jej cierpienie było o wiele większe.

Po kilku minutach w końcu ją zobaczył – siedziała skulona w rogu jednej z poczekalni, trzymając chusteczkę przy twarzy. Jej ramiona drżały, a szlochy przerywały ciszę wokół niej. Bruno poczuł, jak serce mu pęka na ten widok. Nie widział jej nigdy w takim stanie – była zawsze silna, opanowana, a teraz… wyglądała jak ktoś, kto właśnie stracił wszystko.

Podszedł do niej powoli, nie wiedząc, jak zacząć rozmowę. Kiedy jednak zbliżył się na tyle, że go dostrzegła, spojrzała na niego oczami pełnymi łez. Nie powiedziała ani słowa, tylko podniosła się z miejsca i niemal rzuciła mu się w ramiona. Przytuliła go mocno, tak jakby to był ostatni stabilny punkt w jej życiu, a jej ciało wstrząsały dreszcze. Bruno czuł, jak trzęsie się pod wpływem emocji. Nie był pewien, co powinien zrobić, ale instynktownie objął ją swoimi drżącymi ramionami. Czuł jej rozpacz, jej ból, który przeszywał jego duszę.

– Nie mogę… Nie mogę tego znieść – zaszlochała cicho w jego ramię. – Moja córka… I Amelia… Co, jeśli…

– Proszę, niech pani tak nie mówi – wyszeptał Bruno, choć sam ledwo utrzymywał spokój. – Amelia jest silna. Ona… ona się z tego wygrzebie. Musi.

Mimo że słowa miały dodać otuchy, czuł, że są kruche jak szkło. Nie był pewien, czy naprawdę w to wierzył, ale w tej chwili nie miało znaczenia. Babcia Amelii potrzebowała nadziei, a on musiał być dla niej silny, choć sam rozpadał się na kawałki.

Nagle poczuł dłoń na ramieniu. Odwrócił się i zobaczył swoją matkę. Wyraz jej twarzy był spokojniejszy, choć jej oczy były pełne współczucia. Wiedziała, jak bardzo oboje cierpieli.

– Bruno… – zaczęła spokojnym głosem, ale zaraz spojrzała na starszą kobietę w jego ramionach. Delikatnie położyła rękę na jej plecach. – Proszę, pani Mario, musimy być cierpliwi. Amelię właśnie badają. Jest w ciężkim stanie, ale… walczy. Wierzę, że z tego wyjdzie. Musimy dać lekarzom czas.

Bruno poczuł ulgę na te słowa, choć wciąż ściskało go w gardle. Czy naprawdę była jakaś nadzieja? Czy Amelia faktycznie miała szansę wyjść z tego cało?

Pani Maria podniosła głowę, a jej zapłakane oczy skupiły się na matce Bruna.

– Czy… czy na pewno? – zapytała cicho, jej głos był ledwo słyszalny.

– Tak – odpowiedziała stanowczo, kładąc rękę na jej dłoni. – Amelia jest młoda i silna. Zrobią wszystko, co w ich mocy, żeby jej pomóc. Ale my musimy teraz być dla niej oparciem. Dla niej i dla siebie nawzajem.

Bruno poczuł, jak jego matka obejmuje ich oboje. Był to dziwny moment – moment, w którym rodziny stają się jednym, dzieląc ból, nadzieję i niepewność.

Bruno siedział na twardym krześle w poczekalni szpitalnej, jego myśli błądziły w chaosie. Oczekiwanie na jakiekolwiek informacje było najtrudniejsze, a każda sekunda zdawała się ciągnąć w nieskończoność. Jego serce biło szybko, a dłonie były spocone, gdy wpatrywał się w drzwi oddziału ratunkowego. Czasami podchodził do okna, jakby mógł w ten sposób przyspieszyć pracę lekarzy, którzy starali się uratować Amelię.

Nie mógł uwierzyć, że wszystko to dzieje się naprawdę. Wszystko, co wiedział o życiu i miłości, nagle stanęło na głowie. W końcu, gdy drzwi oddziału się otworzyły, a lekarz wyszedł na chwilę, Bruno natychmiast podbiegł do niego.

– Jak ona się trzyma? – zapytał gorączkowo.

Lekarz spojrzał na niego ze smutkiem w oczach. – Jest w ciężkim stanie. Odniosła poważne obrażenia głowy, a wypadek spowodował ogromne uszkodzenia. Teraz musimy monitorować jej stan.

Bruno czuł, jak serce mu zamarza. – Czy ona… czy ona z tego wyjdzie?

Lekarz westchnął. – To zbyt wcześnie, by cokolwiek przewidzieć. Musimy poczekać na wyniki dalszych badań. Ale zapewniam, że jest pod dobrą opieką.

Bruno i babcia Amelii spojrzeli na siebie, lecz Bruno czuł, że sytuacja coraz bardziej go przytłacza.

Minęły dwa dni. Lekarze kazali być im dobrej myśli, jednak Amelia cały czas nie nawiązywała kontaktu. Miewała przebłyski świadomości, lecz szybko znów zasypiała, jakby cała energia opuszczała jej ciało wraz z otwarciem oczu. Było to bolesne czekanie, pełne niepewności, ale nikt spośród nich nie miał innego wyboru. Modlili się w nadziei, że w końcu przyjdzie ten dzień, kiedy Amelia otworzy oczy i naprawdę wróci do siebie.

W końcu nadszedł wyczekiwany dzień. Lekarzom udało się utrzymać ją przy świadomości dłużej. Serce Bruna niemal wyskoczyło z piersi. Tak bardzo chciał usłyszeć coś dobrego. Razem z panią Marią stali zapłakani przed salą. Pani Maria ukrywała twarz w dłoniach, drżąc z tej odrobiny szczęścia w nieszczęściu. Ale najważniejsze było to, że Amelia żyła i w końcu się obudziła! To już było zwycięstwo.

Lekarze jednak prosili ich, aby pozwolili na szczegółowe badania, zanim pozwolą im do niej wejść. Czekali w napięciu kolejne godziny, aż wreszcie drzwi do jej sali otworzyły się i mogli wejść do środka. To była chwila, na którą czekali od kilku dni – a jednocześnie nie byli gotowi na to, co miało się wydarzyć.

Amelia leżała na łóżku, jej twarz była blada, a oczy otwarte, ale patrzyły na nich z niezrozumieniem. Pani Maria ścisnęła rękę Bruna, jej palce drżały, kiedy zbliżali się do łóżka, a jego serce biło tak mocno, że miał wrażenie, że zaraz wyrwie mu z piersi.

– Amelio… – szepnęła pani Maria, ledwie powstrzymując łzy. Zrobiła krok w stronę wnuczki, a Bruno stanął obok niej, jakby nadchodząca chwila miała zaważyć na wszystkim.

Amelia spojrzała na nich, ale w jej oczach nie było ani ulgi, ani radości, których się spodziewali. Zamiast tego widzieli tylko dezorientację. Zmarszczyła brwi, jakby próbowała coś zrozumieć, ale nie mogła.

– Kim… kim jesteście? – zapytała cicho, a serce Bruna zamarło. Poczuł, jak coś w nim pęka.

Pani Maria zakryła usta dłonią, próbując powstrzymać szloch, który wyrwał się z jej gardła. Spojrzała na Bruna, ale on stał w miejscu, jak sparaliżowany. Ona go nie rozpoznaje.

– Amelio… – próbował powiedzieć coś, cokolwiek, ale głos uwiązł mu w gardle. Zamiast tego poczuł, jak słowa uderzają o ścianę ciszy między nimi.

– Gdzie… gdzie ja jestem? – kontynuowała, jej głos był pełen lęku. Spojrzała na niego jeszcze raz, potem na panią Marię. – Co.… co się stało? Dlaczego jestem w szpitalu?

Lekarz, który wszedł razem z nimi, delikatnie położył dłoń na jej ramieniu. – Amelio, miałaś wypadek. Teraz jesteś bezpieczna. Przeprowadziliśmy szereg badań, ale musimy zrobić jeszcze kilka testów.

Amelia spojrzała na niego, ale widać było, że nie rozumiała, co się dzieje. – Wypadek? Jaki wypadek? – Jej wzrok przesunął się z powrotem na Bruna, ale wciąż nie widział w jej oczach żadnego śladu rozpoznania. – Kto… kto to jest? – zapytała, wskazując na niego.

Bruno poczuł, jak jego żołądek ściska się boleśnie, jakby ktoś uderzył go pięścią.

***

Poprzedni dzień, choć ciepły, był odrobinę pochmurny, jakby niebo podzielało ból wszystkich obecnych. Cmentarz wypełniały znajome twarze, choć dla Amelii, zamkniętej w szpitalnej sali, wszystko to pozostawało odległe. Nie mogła być na pogrzebie swojej matki – zbyt osłabiona, zbyt krucha, wciąż niezdolna do opuszczenia szpitala. Jedynie wyobrażała ją sobie w snach i przelotnych wspomnieniach, niepewna, czy to rzeczywistość, czy wyobraźnia próbująca wypełnić puste miejsca.

Na pogrzebie, ku zaskoczeniu niektórych zebranych, pojawił się ojciec Amelii, przylatując do Polski po raz pierwszy od wielu lat. Jego przyjazd z Kanady był wydarzeniem, które wywołało falę ciszy wśród zgromadzonych. Niektórzy nie mogli uwierzyć, że ten mężczyzna, który przez tyle lat unikał kontaktu z rodziną, postanowił pojawić się w takiej chwili. W powietrzu czuć było nie tylko żal, ale także dziwne napięcie – emocje, które sięgały daleko poza granice tego, co zewnętrzne i widoczne.

Stał obok babci Amelii, milczący, z twarzą, na której mieszały się żal i wina. Z jego oczu biła złość – walka o to, by zrozumieć, co właściwie stracił, i dlaczego nigdy nie wrócił na czas. Jego spojrzenie zdawało się twarde, ale nie dało się ukryć, że w środku coś pękało. Dla niego to nie tylko pogrzeb żony, lecz także zamknięcie rozdziału życia, w którym jego miejsce w rodzinie było coraz bardziej odległe, jakby sięgało za horyzont, do którego nie mógł już dotrzeć. Z każdym rokiem wydawał się coraz bardziej obcy w świecie, który kiedyś nazywał domem.

Wspomnienia wszystkich lat, kiedy byli razem, wróciły do niego na chwilę, jakby dusza próbowała przywołać obraz tego, co było, zanim wyjechał. Amelia, mała dziewczynka uśmiechająca się w objęciach matki. Wspólne wieczory, kiedy razem śmiali, a życie wydawało się prostsze. Te obrazy były teraz tak odległe, jakby należały do innej epoki, do snu, który zniknął, zanim zdążył się do końca rozwinąć.

Po ceremonii nikt nie mówił zbyt wiele. Ludzie szli do samochodów, przemykali obok siebie, spoglądając ze współczuciem, ale nie mając odwagi, by wyjść z własnej strefy komfortu. Cichy szelest wiatru przeplatał się z szeptami kondolencji, które nie dodawały niczego nowego do tego, co wszyscy już czuli. Każdy kwiat, składany z cichym westchnieniem, wydawał się gestem, który nie miał już siły na prawdziwy żal – była to tylko próba zatarcia tej pustki, którą zostawiła śmierć.

Pani Maria trwała nieruchomo, z twarzą wykrzywioną bólem, choć w tym momencie ani jedna łza nie spłynęła po jej policzku. Zdawała się silniejsza, niż ktokolwiek by przypuszczał. Nikt nie wiedział, co naprawdę czuła – jej twarz była jak kamień, zamknięta w cierpieniu i bólu, które nie miały ujścia. Może to była obrona, może sposób na to, by nie pokazać światu, jak bardzo jej serce krwawiło. Ale wewnątrz niej wszystko się łamało. Czuła, że straciła nie tylko córkę, lecz także część siebie. Tego dnia coś jeszcze w niej pękło, jakby straciła całą swoją siłę, a zarazem poczuła się bardziej samotna niż kiedykolwiek wcześniej. W głębi duszy czuła, że nie będzie w stanie dźwigać tego ciężaru, który na nią spadł.

Jej ręce, które do tej pory trzymały się silnie, teraz drżały, gdy spoglądała na grób. To wszystko było takie nieprawdziwe. Ona, która całe życie poświęciła rodzinie, teraz stała nad grobem tej, która odeszła, bez nadziei na to, że cokolwiek się zmieni. W jej oczach można było dostrzec, że nie ma już w niej miejsca na żadną nadzieję. Jedynym, co pozostało, była pustka, którą wypełniał jedynie wiatr i chłód nadchodzącej jesieni.

***

W szpitalnej sali Bruno siedział z boku, obserwując Amelię, która wpatrywała się w okno, jakby próbowała doszukać się odpowiedzi w letnim, choć wietrznym widoku za oknem. Jej niepewne ruchy, zagubione spojrzenie, delikatne drżenie rąk – wszystko to świadczyło o tym, że była daleko, w miejscu, do którego nikt nie miał dostępu. Bruno przyglądał się jej do momentu, aż jej powieki zaczęły delikatnie opadać i Amelia, ze zmęczenia, powoli zasnęła. Nagle drzwi do pokoju otworzyły się, wpuszczając do środka powiew chłodnego powietrza i znajomą postać – panią Marię, babcię Amelii.

Babcia weszła, z trudem ukrywając troskę na swojej twarzy, a za nią szedł wysoki, elegancki mężczyzna. Ojciec Amelii, którego Bruno znał tylko z opowieści. Zmarszczył czoło, widząc, jak mężczyzna z kamienną twarzą rozgląda się po pokoju, aż w końcu jego wzrok zatrzymuje się na córce, leżącej w łóżku. Od pierwszego momentu było jasne, że to nie była prosta wizyta.

Pani Maria skinęła głową na Bruna, wskazując, że powinni porozmawiać. Wyszli cicho na korytarz, zostawiając śpiącą Amelię w towarzystwie ojca.

– Myślałam, że nie przyjedzie – zaczęła pani Maria, spoglądając przez szklane drzwi na wnuczkę. Jej dłonie lekko drżały. – Mariusz od lat nie miał z Amelią kontaktu. Po tym, jak wyjechał do Kanady, skupił się na swojej karierze. Długo myślałam, że zapomniał o nas. Ale teraz… teraz, kiedy Amelka potrzebuje pomocy, nagle się pojawia. Nie wiem, Bruno, co o tym myśleć.

Bruno patrzył na panią Marię z oczami pełnymi wściekłości. Ojciec Amelii przez tyle czasu o niej nie pamiętał, a teraz wraca? Kiedy wszystko już się rozsypało, kiedy jej życie rozpadło się na kawałki? Ale jednocześnie wiedział, że to nie był moment na osądy.

– Może… może chce się zrehabilitować – powiedział cicho, choć sam nie wierzył w te słowa.

Pani Maria westchnęła głęboko, przecierając oczy.

– Chciałabym w to wierzyć, Bruno. Ale jego decyzje zawsze były podszyte egoizmem. Teraz mówi, że zabierze ją do Kanady, bo tam ma najlepszą opiekę. Że tam lepiej jej pomogą. A ja nie wiem, co robić.

Bruno zamarł. Do Kanady? Czy to oznacza, że Amelię zabiorą z jego życia na dobre?

– A co lekarz mówi? – zapytał, próbując zachować spokój, choć jego serce biło zbyt szybko.

– Mariusz ma zaraz z nim porozmawiać. Ale mam wrażenie, że traktuje to tylko jako formalność i chcę się dowiedzieć więcej – odpowiedziała pani Maria. – Myślę, że powinniśmy porozmawiać z doktorem Sobieskim jeszcze raz. Chcę wiedzieć wszystko, zanim Mariusz… zanim podejmiemy jakąkolwiek decyzję.

Bruno skinął głową, choć wiedział, że niewiele może zrobić. Nie miał prawa decydować o niczym. Ale czuł, że coś musiał zrobić, chociażby po to, by zatrzymać Amelię przy sobie. Ta myśl z każdym momentem bolała go coraz bardziej.

Wkrótce dotarli do gabinetu doktora Sobieskiego. Czekali kilka minut, które były wiecznością, aż drzwi się otworzyły, a z wnętrza wyszedł ojciec Amelii, Mariusz. Jego twarz była nieruchoma, ale widać było, że rozmowa z lekarzem nie była łatwa. Pani Maria skinęła na niego, by wszedł z powrotem razem z nimi.

Doktor Sobieski, mężczyzna w średnim wieku o łagodnym wyrazie twarzy, spojrzał na zgromadzonych z pewnym zrozumieniem. Wiedział, że rozmowa będzie trudna.

– Pani Mario, panie Mariuszu, chłopcze, usiądźcie proszę – zaproponował doktor, wskazując na krzesła.

Pani Maria spojrzała na lekarza, próbując się uspokoić.

– Panie doktorze, chcielibyśmy usłyszeć wszystko. Co może nas czekać? Jakie mamy możliwości? – zapytała, a w jej głosie dało się wyczuć nadzieję na jakąkolwiek odpowiedź, która mogłaby dać im poczucie kontroli nad sytuacją.

Doktor Sobieski przeciągnął dłońmi po biurku, jakby zbierając myśli.

– Amelia cierpi na głęboką formę amnezji pourazowej – zaczął spokojnie. – Prawdopodobnie wywołaną zarówno przez fizyczne obrażenia, jak i traumatyczne wydarzenia związane z wypadkiem. Pamięć krótkoterminowa częściowo wraca, ale problemem jest długotrwała utrata wspomnień, zwłaszcza tych z jej życia osobistego.

Bruno poczuł, jak jego serce zaciska się na te słowa. Jej wspomnienia o nich, ich miłości – wszystko to było utracone. Lekarz kontynuował:

– W Polsce mamy dobrych specjalistów, którzy mogą pomóc Amelii, ale proces leczenia jest długotrwały i nie ma gwarancji, że uda się odzyskać wszystkie wspomnienia. Terapia składa się z kilku etapów: rehabilitacji psychologicznej, leków stabilizujących oraz stopniowego przypominania sobie wydarzeń z przeszłości.

Ojciec Amelii, który do tej pory milczał, w końcu zabrał głos.

– Rozumiem, panie doktorze. Jednak w Kanadzie mam dostęp do najlepszych klinik, które zajmują się podobnymi przypadkami. Chciałbym zabrać Amelię ze sobą. Tam mogłaby liczyć na bardziej zaawansowaną opiekę.

Bruno poczuł, jak w jego wnętrzu narasta gniew. Zabranie jej do Kanady? Czy to w ogóle było możliwe?

– Zrozumiałe jest, że ojciec Amelii chce zapewnić jej jak najlepsze warunki – powiedział doktor Sobieski, kiwając głową. – Kliniki w Kanadzie rzeczywiście oferują zaawansowane terapie, ale to nie oznacza, że tutaj Amelia nie może otrzymać równie dobrej opieki. Ważne jest, by decyzja była podjęta z myślą o jej emocjonalnym stanie. Wyjazd do Kanady oznacza oderwanie jej od wszystkiego, co mogłoby pomóc jej przypomnieć sobie dawną siebie.

Bruno zadrżał. Czy to oznacza, że w Kanadzie Amelia nie miałaby szans na odzyskanie wspomnień o nim?

– A jeśli… – Bruno wtrącił się, nie mogąc już dłużej milczeć. – A jeśli Amelia nigdy nie wróci do wspomnień z czasów, gdy była tutaj? Czy jej życie w Polsce to nie jest klucz do tego, by je odzyskała?

Lekarz przytaknął.

– Masz rację. To, co Amelia znała, może być kluczem do odzyskania wspomnień. Ale nie mamy pewności. Każdy przypadek jest inny. Może się zdarzyć, że nawet powrót do miejsc, gdzie mieszkała, nie przyniesie efektów. W takich przypadkach stawiamy na to, co przyniesie jej największy komfort i stabilizację psychiczną.

Ojciec Amelii usiadł na krześle, głęboko zastanawiając się nad słowami lekarza. Jego spojrzenie było chłodne, ale widać było, że próbuje racjonalnie podejść do sytuacji.

– Ja… zrozumiałem, panie doktorze. Mimo to wierzę, że w Kanadzie mogłaby odzyskać zdrowie szybciej. Tam mogę zapewnić jej wszystko. To nie kwestia sentymentów. Chcę, żeby miała szansę na najlepsze życie – powiedział w końcu.

Pani Maria spojrzała na niego z troską, ale też z wyrzutem. Dla niej Amelia była domem, rodziną, wszystkim. Jak można było oderwać ją od tego wszystkiego?

– A co na to sama Amelia? – zapytała cicho.

Wtedy drzwi się otworzyły, a w środku pojawiła się pielęgniarka.

– Amelia zaczyna się budzić – poinformowała ich cicho, wskazując, że mogą wejść.

Bruno, pani Maria i ojciec Amelii wymienili spojrzenia pełne pytań, po czym skierowali się do sali.

***