Redakcja

Anna Seweryn

Ilustracja na okładce

Dariusz Kocurek

Redakcja techniczna, skład i łamanie

Damian Walasek

Opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2017

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 600 472 609

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Copyright by Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2016

Tekst © Piotr Borlik

ISBN 978-83-7835-633-2

Dla M.

Prolog

Sylwia nigdy nie lubiła tapet. Kojarzyły jej się z pożółkłymi ścianami pokoju, w którym dorastała, z tym ohydnym odcieniem starych wymiocin. Wówczas radziła sobie, zaklejając uszkodzone lub zabrudzone miejsca plakatami, przedstawiającymi ulubione kapele. Większość powierzchni poświęciła zespołowi Eurythmics, choć z biegiem czasu jej gusta muzyczne uległy zmianie, zmierzając w stronę coraz cięższych klimatów – Guns N’Roses czy Aerosmith, znalazło się nawet miejsce dla polskiego Kryzysu.

Teraz nie mogła sobie pozwolić na taki ruch. Zapłaciła majątek mężczyźnie uchodzącemu w Warszawie za najlepszego designera, by przygotował dla niej indywidualny projekt aranżacji wnętrz. Była zadowolona z większości jego pomysłów, ale wytapetowanie głównej ściany salonu przekraczało wszelkie granice. Chciała pogonić tego pożal się Boże wizjonera, lecz jej mąż piał z zachwytu nad każdą przedstawioną przez niego propozycją. W końcu poszła na kompromis, uzyskując w zamian możliwość wyboru miejsca, gdzie spędzą nadchodzące wakacje. Od lat marzyła jej się Brazylia, a teraz mogła wreszcie zabrać tam swego bojaźliwego męża, który wciąż powtarzał, że to niebezpieczny kraj. Po powrocie i tak zerwie tapetę i wszystko wróci do normy.

Rozsiadła się wygodnie w ulubionym fotelu. Intensywny czerwony kolor i klasyczna forma tworzyły fantastyczne zestawienie, sprawdzające się niemal w każdych okolicznościach – tak przynajmniej twierdziła kobieta, od której kupiła go za pięć tysięcy złotych. Choć słono przepłaciła, to lubiła te wysokie podłokietniki i miękkie siedzenie, idealne do zatopienia się w lekturze.

Tym razem jednak o czytaniu nie mogło być mowy. Po minucie starań z westchnieniem odłożyła najnowszą książkę Grocholi na stolik. Jej wzrok wciąż uciekał w stronę narożnika, gdzie ciemnoszare roślinne wzory, nawiązujące do barokowych ornamentów, postanowiły właśnie odkleić się od ściany. Starała się o tym nie myśleć, skupić się na czymś innym, przygotować plan wycieczki. Miała wiele rzeczy do zrobienia: znaleźć odpowiedni hotel, gwarantujący transport z lotniska oraz pełną bazę SPA, wynająć przewodnika, który oprowadzi ich po miejscach niedostępnych dla zwykłych turystów, oraz najważniejsze – dokonać rezerwacji w najbardziej ekskluzywnych restauracjach, aby zasmakować wszystkich kuchni Ameryki Południowej. Wszystko to nagle straciło na znaczeniu. Każdy kolejny milimetr odchodzącego od ściany materiału zdawał się wydawać dźwięk zbliżony do skrobania paznokciami po powierzchni tablicy.

Pięćdziesiąt złotych za metr kwadratowy. Stawka, która rzekomo miała gwarantować profesjonalną usługę, okazała się zwykłym zdzierstwem. Odwalili fuszerkę, spartaczyli prostą robotę, więc ona w zamian zafunduje im piekło. Reklamacja to mało powiedziane, będą musieli zwrócić pieniądze i poprawić rażące zaniedbania. Już ona zadba o to, by nikt z jej znajomych nie zatrudnił ich do żadnej pracy. Każdy dom, garaż, studio, nawet płot czy szopa nie będą dla nich dostępne. Niech szukają zleceń na obrzeżach miasta, gdzie konkurencja zje ich niskimi cenami.

Narożnik stał się nagle punktem centralnym, jądrem mieszkania, wokół którego niczym elektrony krążyły jej myśli i emocje. Ujemny ładunek tworzył formę wciąż przybierającej na sile wściekłości. Na nic zdały się lekcje radzenia sobie ze stresem, warsztaty jogi z indyjskim mistrzem czy wielogodzinne medytacje. Żadna metoda nie mogła okiełznać tego, co w niej narastało. Wciąż wpatrzona w odchodzący fragment tapety, wbiła paznokieć wskazującego palca w ekologiczną skórę fotela, rozrywając szew. Kolor pastelowej róży z jej ulubionego lakieru zmącił idealną czerwień powierzchni mebla, która w połączeniu z czarnymi nóżkami miała tworzyć klasyczne zestawienie, nigdy niewychodzące z mody. Pomimo oporu przeciągnęła palcem wzdłuż dłuższej krawędzi podłokietnika, tworząc wąską szramę, spod której wyłaził gąbczasty materiał. Rzuciła okiem na swoje dzieło, unosząc lekko kąciki ust. Wcześniejsza złość zniknęła, pozostawiając pustkę. Żadne inne emocje nie zdołały zająć jej miejsca, jakby wszystko, co czuła, ulotniło się w powietrzu. Powoli wstała. Kocie ruchy i kuszące kołysanie biodrami nie zdołały ukryć nienaturalnej sztywności rąk, dłoni zwisających tak, jakby pozbawione były kości. Reszta sylwetki prezentowała się normalnie. Atrakcyjna twarz, która pomimo nadciągającej czterdziestki nie wymagała ingerencji chirurgicznej, jak zawsze tętniła aurą wyniosłości, odziedziczoną po matce.

Sylwia od najmłodszych lat prezentowała się niczym członkini rodziny królewskiej, nawet po domu chodząc z wyprostowanymi plecami i podniesioną brodą. Już jako szesnastolatka otrzymywała propozycje udziału w pokazach mody i sesjach zdjęciowych, przez co rzuciła szkołę na kilka miesięcy przed maturą. Zarabiała sama na siebie, więc groźby rodziców nie robiły na niej najmniejszego wrażenia. Koleżanki zazdrościły jej urody i powodzenia, chłopcy zaś tracili dla niej głowy. Potrafiła to wykorzystać, dzięki czemu pięła się coraz wyżej, aż wreszcie trafiła na wybieg w Mediolanie. Tam go poznała. Wysoki, opalony mężczyzna, ubrany w szarą sportową marynarkę od Ermenegildo Zegny, która stanowiła świadectwo dobrego smaku i wielu zer na koncie, obserwował ją z szelmowskim uśmiechem, zarezerwowanym dla amantów filmowych. Czuła na sobie jego wzrok, gdy prezentowała kolejne kreacje włoskiego domu mody. Miała wówczas osiemnaście lat, on wyglądał na trzydzieści. Musiał być kimś ważnym, bowiem siedział na najlepszym miejscu, otoczony dwiema blondynkami w obcisłych kieckach eksponujących silikonowe biusty. Wyglądały jak aktorki filmów porno, z wargami dobrymi tylko do jednego. Nie rozumiała, dlaczego pokazywał się z takimi kobietami. Zupełnie nie pasowały do jego stylowego wizerunku. Krótko przystrzyżone włosy z asymetrycznie uniesioną grzywką, odsłaniającą niewielką bliznę nad prawym okiem, modnie przycięty zarost, do tego koszula i krawat znanego polskiego projektanta, z którym kiedyś współpracowała. Wszystko tworzyło zgrany zestaw, idealny na okładkę ekskluzywnego magazynu. Za kulisami usłyszała, jak inne modelki plotkują na jego temat i dopiero wtedy skojarzyła twarz z nazwiskiem. Był Polakiem, znanym projektantem mody, mieszkającym na stałe w Warszawie. Podobno poszukiwał wyróżniających się kobiet do nawiązania stałej współpracy. Poczuła wtedy, jak przyśpiesza jej akcja serca. To był ten moment i ten facet, nie mogła tego zaprzepaścić.

Trzy miesiące później pojechali razem na Majorkę. Ekskluzywne hotele, wystawne kolacje, rejsy jachtami i droga biżuteria. Była w siódmym niebie, a towarzyszył jej anioł w ludzkiej skórze, o obłędnej muskulaturze i grubym portfelu. Zakochała się bezgranicznie. Był obietnicą spełnienia marzeń, wystarczyło tylko zmusić go do małżeństwa, a ona znała na to najlepszą metodę.

Kacperek urodził się dziewięć miesięcy później. Dziś był już dorosłym mężczyzną, a ona miała przed sobą obraz uznanego hiszpańskiego ekspresjonisty, który wraz z mężem kupili za, bagatela, dwadzieścia tysięcy euro. Zabawne, nigdy wcześniej nie obejrzała go dokładnie. Wpatrywała się w malowidło, nie potrafiąc zrozumieć, co autor miał na myśli. Kobieta o zielonej skórze, której zdeformowana twarz wyglądała, jakby przesadziła z botoksem, trzymała w rękach bliżej nieokreślony przedmiot. Kojarzył jej się ze skrzypcami, ale równie dobrze mogła to być broń lub sucha gałąź. W tle z rozłożystego drzewa, powykręcanego na wszystkie strony, zwisały pomarańczowe owoce.

Nawet nie zorientowała się, kiedy wbiła palce w płótno, przedzierając twarz kobiety na dwie części. Ponownie uniosła kąciki ust w lekkim uśmiechu. Czuła ulgę, choć wciąż było jej mało. Pragnęła, by cały pokój wyglądał jak naderwana tapeta. Podeszła do drewnianego stołu i przejechała po nim paznokciami, łamiąc jeden z nich, lecz nawet nie zwróciła na to uwagi. Westchnęła z rozkoszą, patrząc na dwie płytkie rysy, które udało jej się wykonać w lakierowanej powierzchni. Jej uwagę przykuła ulubiona część pomieszczenia. Dwa metry ściany wyłożonej czerwoną cegłą miały dodawać całości klasyczny, surowy nastrój. Popatrzyła chwilę na solidną konstrukcję, po czym z zapałem zaczęła ją drapać, wykonując ruchy niczym dziecko kopiące dziurę w piaskownicy. Nie miała przy sobie łopatki ani wiaderka, zresztą i tak w niczym by nie pomogły. Cegła była nienaruszona, a dłonie kobiety szybko pokryła krew. Ona sama również sprawiała wrażenie, jakby nic się nie stało, choć połamane paznokcie i pozrywany naskórek świadczyły o czymś innym.

Po kilku minutach, gdy na podłodze pojawiły się czerwone plamy, a z jej palców zwisały kawałki skóry, ukazując żywe mięso oraz biel kości, Sylwia wydała z siebie głośny jęk. Nie był to jednak objaw bólu, który powinna odczuwać. Wręcz przeciwnie, zaczęła ciężko oddychać, jakby zbliżała się do osiągnięcia orgazmu.

Podniosła dłoń, teraz bardziej przypominającą zardzewiałe grabie, i przejechała nią po twarzy, zostawiając na skórze czerwone smugi. Zatrzymała ją dłużej na ustach, by po chwili wbić w nie to, co zostało z zadbanych paznokci. Gdy na dolnej wardze pojawiła się pierwsza kropla krwi, kobieta ryknęła, tym razem wydając odgłos w niczym nieprzypominający ludzkiego. Brzmiała jak wilk, który po wpadnięciu we wnyki odgryza sobie kończynę, by odzyskać wolność. Rozkładając ręce, padła na wznak na parkiet. Powieki wciąż miała otwarte, lecz zamiast tęczówek i źrenic w oczodołach widać było jedynie przekrwione białka. Leżała tak chwilę, a z lewego kącika jej ust sączyła się cienka strużka śliny, spływająca wzdłuż policzka. Sylwia dyszała, jakby zaraz miała się udusić. Zamknęła wreszcie oczy, lecz wcale nie zamierzała odpoczywać. Z całej siły wbiła palce w parkiet, szorując resztkami połamanych paznokci i wystającymi spod ciała kośćmi o lakierowane klepki. Poruszała dłońmi w zsynchronizowany sposób, jakby ruchy te ćwiczyła latami. Z jej ust znowu zaczął dobiegać coraz głośniejszy jęk, tym razem jednak znacznie wyższy, przechodząc stopniowo w pisk.

Podłoga wokół niej przypominała stylem obraz, który niedawno zniszczyła. Ekspresyjna forma przekazu polegała na wydrapaniu dziesięciu równoległych rowków o różnych głębokościach, ozdobionych krwawymi smugami. Być może znawcy sztuki doszukaliby się weń jakiejś ciekawej metafory, lecz nikt nie zgadłby, że autorka odczuwała przy tym rozkosze, których nie mógł zapewnić jej żaden mężczyzna.

Choć dawno powinna paść z wycieńczenia i skrajnego bólu, to sprawiała wrażenie, jakby wciąż było jej mało. Podniosła się i poszła w stronę kuchni, zostawiając za sobą ślad czerwonych kropli niczym Jaś i Małgosia znaczący w lesie drogę powrotną okruszkami. Ona jednak nie miała zamiaru wrócić do pokoju z odklejającą się tapetą, dopóki sama nie poczuje, jak to jest, gdy część ciała odrywa się od całości.

Podłoga, wyłożona płytkami gresowymi, sprowadzonymi na zamówienie z Francji, tworzyła biało-czarną szachownicę. W centralnym punkcie ustawiony był wysoki blat wykonany z hebanowego drewna, dodatkowo zabezpieczony szklaną powłoką. Choć sama nalegała na jego zakup, ani razu nie miała okazji z niego skorzystać. Była to strefa dla niej obca, zarezerwowana dla ludzi z niższych klas. Opłacali pomoc domową, która prócz sprzątania i prac w ogrodzie również gotowała, specjalizując się w kuchni śródziemnomorskiej. Wcześniej przez kilka miesięcy mieli nawet kucharza z Korei, jednak Sylwii szybko zbrzydły tamtejsze smaki.

Teraz była w domu całkiem sama, Natalia przyjdzie dopiero za godzinę. Byli z niej zadowoleni, choć już dwukrotnie spóźniła się do pracy. Ostrzegli ją, że kolejna wpadka oznacza rozwiązanie umowy, a że kobieta samotnie wychowywała córeczkę, bardzo zależało jej na pracy. Zawsze szukali tego typu ludzi, uwikłanych w kłopoty finansowe, dawali bowiem gwarancję pełnego zaangażowania, nie jeździli na urlopy, bez słowa skargi przystawali na bezpłatne nadgodziny. Wcale nie trzeba było sięgać po Ukraińców, co ostatnio zyskało na popularności wśród ich znajomych.

Sylwia usiadła na wysokim stalowym stołku i położyła stopy na chromowanym stelażu. Jej oczy, w których brakowało źrenic, sprawiały wrażenie ślepych. Po chwili podniosła dłonie, jakby podziwiając manikiur. Przez kilka sekund obracała nimi przed twarzą, po czym gwałtownie wstała i podeszła do okna, pod którym znajdowały się szuflady ze sztućcami. Otworzyła pierwszą z góry i chwyciła nóż do filetowania. Nie miała pojęcia, że służył właśnie do tego, lecz idealnie pasował do jej planów.

Ośmiocalowe ostrze wychodzące z drewnianej rękojeści połyskiwało w promieniach słonecznych wpadających przez okno. Przez krótką chwilę wyglądała jak zwykła gospodyni. Podniosła nóż wyżej, jakby chciała w jego głowni zobaczyć własne odbicie. Nie zatrzymała się jednak, przykładając ostrze do policzka i naciskając, aż z gładkiej skóry popłynęła ciemnoczerwona krew. Kropelki opadały na białe kafelki, niczym rosa z długich źdźbeł trawy. Gdy wbiła się dostatecznie głęboko, przeciągnęła nóż szybkim ruchem w dół, a następnie w stronę nasady nosa, tworząc niezgrabną literę V. Następnie zaczęła podważać skórę, niczym wprawiony fileciarz, wycinając kilkucentymetrowy płat, który zwisał z jej twarzy tuż pod starannie pomalowanym okiem.

Cały czas patrzyła na ogród, otoczony murem z szarego łupku. Goście zawsze komplementowali bogactwo roślin i ozdób, choć ona nie przepadała za przebywaniem na świeżym powietrzu. Irytowały ją muchy i komary, zaś pająków bała się bardziej niż ciasnych pomieszczeń, w których od razu traciła przytomność.

W zamyśleniu pociągnęła za płat skóry na policzku, przyglądając się idealnie zielonej trawie oraz bukszpanom, równo przyciętym w niewielkie piramidki i obsypanym wokół białymi kamyczkami. Kilka metrów dalej rozpościerał się trzypoziomowy skalniak. Była z niego wyjątkowo dumna, sama wybierała kwiaty w katalogu. U góry niebieskie dzwonki, różowe goździki i biała skalnica, pośrodku wrzosy oraz wrzośce we wszystkich możliwych kolorach. Dolną część zajmowały większe rośliny, których nazw nie potrafiła spamiętać, więc zwykle kończyła opis na wrzosach.

Wyszła na taras. Choć ogród prezentował się wspaniale, to miała teraz na głowie inne zajęcia, ważniejsze niż podziwianie roślinności. Minęła komplet wypoczynkowy, na którym jej mąż czasem zasiadał ze swymi znajomymi, by przy drogiej whisky grać w karty na duże sumy. Zeszła po schodkach i skierowała się do drewnianej szopki z narzędziami. Nie lubiła tego pomieszczenia, zawsze ogarniał ją tam dziwny niepokój, a po dłuższej chwili przebywania w środku robiło jej się słabo. Była tam tylko dwa razy w życiu, gdy szukała obrażonego Kacperka. Jako chłopiec czasem bywał naburmuszony pomimo całodobowej opieki guwernantki, potrafił być wówczas wyjątkowo nieznośny. Krzyczał, uciekał z domu, otwarcie manifestował niezadowolenie. Psycholog twierdził, że wynikało to z braku rodzicielskiej miłości. Nie rozumiała go, Kacper miał przecież wszystko, czego potrzebował. Najlepsze zabawki, lekcje angielskiego, tenisa, jazdy konnej – wszystko, o czym inne dzieci mogły jedynie marzyć. Ewidentnie wdał się w ojca, który również nie potrafił docenić szczęścia, jakie go spotkało, gdy poznał ją w Mediolanie. Wytykał jej, że całymi dniami nic nie robi, choć sam w swojej firmie często się obijał, zamiast powiększać ich wspólny kapitał.

Zwisająca z policzka skóra podskakiwała z każdym jej krokiem. Sylwia minęła granitowe kule, które zamówili przed laty. Chcieli zrobić z nich unikatową fontannę, lecz gdy zobaczyła podobny pomysł w telewizji, zaniechała go, uznając za dobry dla motłochu. Mąż już dawno miał się ich pozbyć, ale jak zawsze odwlekał wszystko w nieskończoność. Otworzyła drzwi szopy, które wydały przy tym nieprzyjemny pisk. Ogrodnik powinien dostać po pensji za tak rażące zaniedbanie. Zajmie się tym później, teraz miała pilniejsze zadanie.

Weszła do środka i rozejrzała się po ciemnym pomieszczeniu. Było ciasne i panował tam zaduch, przez co ograniczyła swoje poszukiwania do pierwszego z brzegu sekatora nożycowego. Świetnie nadawał się do kontynuowania dzieła, które rozpoczęła w kuchni. Z nożycami w ręku wyszła na zewnątrz. Oparła się plecami o drewnianą konstrukcję i podwinęła suknię od Elisabetty Franchi, kupioną dwa lata temu we florenckim butiku. Szybko jej się znudziła, głównie przez złote zdobienia na talii, które po kilku miesiącach zaczęły ją denerwować. Od tamtego czasu zakładała ją sporadycznie, głównie po to, by widział to mąż, często narzekający, że nie nosi rzeczy, na które wydaje majątek. Suknia była brudna od krwi płynącej z jej twarzy i dłoni. Podwinęła ją aż do pępka, odsłaniając koronkowe majtki. Drugą ręką otworzyła sekator i zbliżyła go do ciała. Pomimo codziennego aerobiku, czemu zawdzięczała zgrabną sylwetkę, udo nie zmieściło się pomiędzy ostrzami, których rozpiętość była za mała. Przesunęła sekator w dół, aż do łydek. Zacisnęła ramiona narzędzia, lecz po przecięciu gładkiej, wydepilowanej skóry, zwykle pachnącej wanilią, z której popłynął strumyczek krwi, poczuła opór. Z irytacją chwyciła rąbek sukni w zęby. Potrzebowała drugiej dłoni, by z odpowiednią siłą ścisnąć sekator. Syknęła i upuściła narzędzie. Czerwona ciecz tryskała z jej łydki niczym woda z węża ogrodowego, podlewając idealnie przyciętą trawę. Kobieta przyglądała się temu przez chwilę, po czym wróciła do szopy. Już nie przeszkadzała jej ciasnota pomieszczenia. Była zbyt pochłonięta realizacją planu, by pamiętać o takich drobiazgach. Gdzieś z ogrodu dochodził delikatny dźwięk dzwonków wietrznych.

Sięgnęła na półkę po trójzębne pazurki do pielenia, na których z dezaprobatą stwierdziła śladową ilość czarnej ziemi. Kolejny błąd ogrodnika, o jeden za dużo. Być może założy z tapeciarzami spółkę nieudaczników specjalizujących się w partaczeniu roboty. Nie wyczyściła zabrudzonej powierzchni, ryzyko zakażenia nie miało dla niej najmniejszego znaczenia. Przyłożyła ostro zakończone krawędzie pazurków do łydki i podważyła nimi skórę, próbując ściągnąć ją z ciała, tak jak wcześniej na policzku. Oddychała głośno, lecz miarowo. Wyprostowała się i cisnęła metalowe narzędzie w kąt. Potrzebowała czegoś mniejszego i ostrzejszego. Nie mogła znaleźć niczego odpowiedniego pośród sprzętu ogrodniczego, więc spokojnym krokiem ruszyła w stronę domu. Do przyjścia Natalii pozostało jeszcze około pół godziny, musiała działać sprawnie.

Wróciła tą samą drogą. Zatrzymała się dopiero w salonie, tuż przed ścianą z odstającą tapetą. Syknęła na nią jak dziki kot, głosem pełnym nienawiści. Najchętniej zerwałaby ją na miejscu, lecz czas gonił. Podeszła do barku, z którego wyjęła stalowy, pokryty dodatkową warstwą teflonu korkociąg, prezent od jednego z kontrahentów. Uśmiechnęła się ostatni raz. Przyłożyła spiralę do zamkniętej powieki i wbiła w nią ostrą końcówkę. Nie wydała przy tym żadnego odgłosu, nawet gdy przebiwszy powiekę, starannym ruchem kierowała zakrwawioną śrubę wzdłuż brwi w stronę nosa. Jej twarz zalała się czerwienią. Gdy napotkała opór, przycisnęła metalową końcówkę mocniej, aż z rany wyciekł mazisty płyn. Ciało szkliste oka wypłynęło na zewnątrz niczym na wpół ścięte białko jajka.

Kobieta zatoczyła się, jakby zaraz miała stracić przytomność. Nie czuła bólu, było to coś bardziej zbliżonego do irytującego łaskotania. Wyciągnęła korkociąg z oczodołu, wytarła dokładnie w zakrwawioną suknię i odłożyła na miejsce. W ustach czuła słodki smak, lecz wciąż nie osiągnęła spełnienia. Z przyjemnością kontynuowałaby swe dzieło, ale musiała się spieszyć. Nie chciała być nakryta przez służbę, było to zbyt… intymne.

Wróciła do kuchni i chwyciła używany wcześniej nóż. Odwróciła lekko głowę, ponownie słysząc dźwięk dzwonków. Musiał się rozszaleć wiatr, gdyż brzdękanie biło po uszach, denerwując ją. Wzięła głęboki wdech, jakby zaraz miała zanurkować pod wodę, przyłożyła ostrze do szyi i szybkim ruchem podcięła sobie gardło.

Sylwia, bądź to, co z niej pozostało, upuściła narzędzie zbrodni, by dokończyć dzieła pokiereszowanymi dłońmi. W powstałą ranę wsunęła palce, by z całej siły pociągnąć skórę podbródka do góry, odsłaniając mięśnie i ścięgna. Skóra trzymała się mocno, więc musiała kilka razy szarpnąć ją z całej siły, aż dotarła do samego czoła. Poruszała ustami, prawie niewidocznymi w krwawej masie, w którą zamieniła się jej twarz. Sekundę później ciało runęło na podłogę, a oderwane fragmenty zwisały z niego, niczym znienawidzona tapeta. Teraz mąż przynajmniej zrozumie, co miała na myśli, mówiąc, że jej nie cierpi.

Rozdział I

„Pomagamy ludziom odkrywać zasoby schowane tak głęboko, że dawno zdążyli już o nich zapomnieć” – z uśmiechem pełnym politowania przeczytał najnowszy slogan na stronie konkurencyjnego gabinetu.

Od czasu do czasu warto porównać oferty kolegów po fachu, wyrastające ostatnio jak grzyby po deszczu. Gdzie nie spojrzeć sami eksperci, którzy za jedyne dwieście złotych pomogą ci odkryć ukryty potencjał, dzięki czemu dostaniesz upragniony awans, a dziewczyny w klubach będą ustawiać się w kolejce, byle tylko posłuchać twej elokwentnej gadki. Gdy dodać do tego bestsellerowe podręczniki skutecznego odchudzania, zarządzania, uwodzenia czy przewodzenia, można by pomyśleć, że sukces mamy na wyciągnięcie ręki. Nie przypadkiem jednak wszystko to rymowało się z „przyrodzenia”. Lata praktyki pokazały Konradowi, że porady te są warte tyle, co zeszłoroczny śnieg.

Dumny z olśniewającego odkrycia, rozsiadł się wygodnie w skórzanym fotelu. Urządzając gabinet, dołożył wszelkich starań, by te dwadzieścia metrów kwadratowych prezentowało się okazale. Certyfikaty na ścianach, drogi ekspres ciśnieniowy, aby klienci mogli przynajmniej skosztować prawdziwej kawy, i wreszcie jego ulubiony element wyposażenia – nieprzyzwoicie wielkie dębowe biurko, którego nie powstydziłby się żaden ekscentryczny milioner. To nic, że mebel zajmował sporą część powierzchni. Robił wrażenie i kojarzył się z dobrobytem i profesjonalizmem, co w tej branży było rzeczą niezbędną.

Na dzisiaj już skończył. To był całkiem dobry dzień, łatwe pieniądze. Trzech stałych klientów, przy których nawet nie musiał się starać. Czy był cynikiem? Czy postępował wbrew etyce zawodowej? Owszem, ale mimo to ludzie – ku jego skrywanemu zdumieniu – po godzinnych sesjach wychodzili pełni energii i wiary we własne możliwości.

Zasiedział się. Już dawno powinien opuścić gabinet, zrobić weekendowe zakupy i wrócić do czekającej w domu Weroniki. Wciąż jednak tkwił w wygodnym fotelu, bawiąc się monetą obracaną między palcami, pamiątką z zagranicznych wakacji. Nabrał już w tym wprawy. Wyćwiczone ruchy sprawiały wrażenie, jakby moneta sama płynęła od kciuka w stronę małego palca. Przyspieszał po każdej kolejnej rundzie, by wreszcie cisnąć nią wysoko w powietrze.

– Sówka, idę do baru. Węże – zakupy.

Złapał monetę i z impetem przełożył na drugą dłoń. Węże. Skrzywił się z dezaprobatą i dłuższą chwilę patrzył na uparte zawijasy, które za nic nie chciały przybrać kształtu sowy, po czym zacisnął pięść.

– No dobra, do trzech razy sztuka.

Uśmiechnął się, gdy w dwóch kolejnych rzutach wypadł ptak, lecz następne znowu były zawijasy. Opuszkiem kciuka pogładził powierzchnię monety, niczym gracz w kasynie modlący się o wyrzucenie siódemki. Nie lubił hazardu. Zbyt dużo wiedział o psychologicznych haczykach, zarzucanych na niczego nieświadomych klientów, zaczynając od najprostszego paradoksu hazardzisty, inaczej złudzenia gracza, który nie potrafi rozróżnić zdarzenia losowego od zależnego. Po tym, jak koło ruletki kilkukrotnie zatrzyma się na czerwonym polu, większość będzie przekonana, że prawdopodobieństwo wypadnięcia kolejnej czerwieni jest mniejsze niż czerni, co było oczywistą nieprawdą. Następnie wymienić mógł heurystyki dostępności i reprezentatywności, kończąc na efekcie subaddytywności, który prócz dziwnej nazwy opierał się na wyświechtanym frazesie, że kasyno zawsze wygrywa.

Często powtarzał klientom, by brali życie we własne ręce, by wyszli z wygodnej strefy komfortu i zaczęli podejmować trudne decyzje. Wypadałoby samemu zastosować się do tych jakże trafnych rad.

– Remis, ze wskazaniem na sowę – powiedział zdecydowanie, wstając z fotela. – Los tak chciał.

Wyjrzał za okno, na ulicę zalaną czerwcową ulewą. Niebo wyglądało, jakby ktoś przypadkiem rozlał na nim atrament. Konrad wyobraził sobie, jak chwyta jedną z chmur i wyżyma niczym mokry ręcznik, fundując miastu darmowe malowanie ulic na różne odcienie granatu. Ludzie tak narzekają na swoje szare życie, przynajmniej nabrałoby trochę kolorów.

Wciąż lubił fantazjować, pomimo przekroczenia magicznej bariery czterdziestych urodzin. Kreatywne myślenie nieraz przydało się podczas sesji z klientami. Na poczekaniu potrafił wymyślać nowe ćwiczenia czy metafory, ułatwiające spojrzenie na problem z innej perspektywy. Najczęściej jednak korzystał z wyobraźni, gdy trafiał na wyjątkowo nudnego klienta. Siedział wtedy naprzeciwko takiego delikwenta, potakując ze zrozumieniem i współczuciem, a w głowie robiąc przegląd średniowiecznych tortur. Łamanie kołem, wyrywanie paznokci, przypalanie. Im bardziej nużących zwierzeń wysłuchiwał, tym okrutniejsze były wyobrażenia.

Przeklinając w myślach brak parasola, uprzątnął zalegające na biurku papiery i wyłączył komputer. Powinien wysłać choćby lakoniczną wiadomość do Weroniki, żeby nie czekała z kolacją, ale wątpił, czy w ogóle ją to interesowało. Od wielu tygodni unikali siebie wzajemnie, jakby w obawie przed rozpętaniem kolejnej kłótni. Wspólne śniadania stanowiły szczyt ich starań, choć zazwyczaj i tak kończyło się na tym, że on przeglądał w telefonie najnowsze wiadomości sportowe, a ona wertowała strony kolorowych pism. Sam już nie był pewien, czy wolałby się z nią rozstać, czy próbować namówić do rozwiązania ich małżeńskich problemów. Najchętniej poczekałby, aż sprawy ułożą się same, ale życie nie było takie łatwe.

Wziął do ręki telefon, gdy usłyszał ciche pukanie do drzwi gabinetu. Podniósł głowę, zerkając na kalendarz i zastanawiając się, czy aby przypadkiem nie zapomniał o umówionym kliencie. Tylko raz dopuścił do podobnej wpadki, dawno temu, lecz sprawy z Weroniką nieco go dekoncentrowały, przez co nie mógł wykluczyć takiej ewentualności. Niemniej dochodziła już dwudziesta – musiałby być strasznie rozkojarzony, żeby zaplanować spotkanie z pacjentem o tak późnej porze.

Przeleciał wzrokiem po pomieszczeniu. Ludzie przychodzili do niego po pomoc w uporządkowaniu swojego życia, a niewiele rzeczy mogło być gorszych dla jego reputacji niż bałagan w gabinecie. Wszystko jednak było na swoim miejscu. Nałożył czarną marynarkę, wygładził spodnie, po czym z uśmiechem profesjonalisty podszedł do drzwi i je otworzył.

– Dobry wieczór – powitał stojącego przed nim nieznajomego, taksując go wzrokiem. – W czym mogę pomóc?

Mężczyzna był niższy od niego o kilkanaście centymetrów. Jego pokryta kilkudniowym zarostem twarz nie wyróżniała się niczym szczególnym. Wyglądał na czterdziestolatka, choć pojedyncze siwe włosy na skroniach i widoczne w kącikach oczu kurze łapki równie dobrze mogły oznaczać, że miał już za sobą pięćdziesiątkę. Patrzył na Konrada z zaciekawieniem. Podkrążone oczy i mokre od deszczu, przylegające do czaszki włosy nie wpływały korzystnie na jego wygląd, ale z pewnością Weronika określiłaby go jako przystojnego. Doradziłaby zmianę garderoby, wypominając typowe męskie błędy, takie jak spodnie moro, jej zdaniem zarezerwowane dla wojskowych, a zamiast koszuli w kratę zasugerowałaby coś mniej wzorzystego. Na dobre słowo mogły liczyć jedynie zamszowe buty, które i tak nie stanowiły najlepszego wyboru ze względu na ulewny deszcz, i trzymana w ręku czarna teczka ze sztucznej skóry.

Zaklął w myślach, zorientowawszy się, że cały czas myśli o Weronice i o tym, co by powiedziała o wyglądzie jego gościa. Wprawdzie chwilę wcześniej zamierzał poinformować ją o swoich wieczornych planach, ale nie powinien tak się rozpraszać w obecności potencjalnego klienta. Jako psycholog nie mógł sobie na to pozwolić.

– Dobry wieczór. Przepraszam, że tak bez uprzedzenia. – Mężczyzna, nieświadomy jego myśli, bacznie przyglądał się terapeucie. – Pan Konrad Małecki?

– To zależy.

Nieznajomy zmarszczył czoło w wyrazie zaskoczenia, a dłonią odsunął włosy za ucho. Ten ruch był niekontrolowany, na co odruchowo zwrócił uwagę Konrad, automatyczne zachowanie, z którego mężczyzna pewnie nie zdawał sobie sprawy, a co ułatwiało odczytanie jego emocji.

– Jeśli Małecki wisi panu jakieś pieniądze lub jest pan niezadowolonym mężem jednej z klientek, to muszę pana rozczarować, ale pojechał już do domu. – Terapeuta uśmiechnął się szeroko, odsłaniając zęby. – W każdym innym wypadku zapraszam do środka. Ma pan ochotę na kawę?

Już w momencie wypowiadania żartu zdał sobie sprawę, że nie był to najlepszy pomysł. Każdy nowy klient potrzebował trochę czasu na oswojenie się, zarówno z nim, jak i z samą sytuacją uczestniczenia w terapii, polegającej na powierzeniu swoich sekretów zupełnie obcemu człowiekowi. Czasami nieostrożny komentarz wystarczył, żeby kogoś spłoszyć. Zazwyczaj zaczynał od analizy zachowań pacjentów, obserwował ruchy, sposób stawiania kroków, ton głosu czy gestykulację, naśladując ich, by czuli się możliwie jak najbardziej komfortowo. Tym razem jednak nie miał na to siły ani ochoty. W głowie wciąż tkwiła mu Weronika.

Otworzył szerzej drzwi i odsunął się na bok, wyciągając dłoń w geście zaproszenia. Mężczyzna przestąpił próg, lecz zamiast przejść dalej, stanął w korytarzu i oglądał wiszące na ścianach certyfikaty. Nie byłoby w tym nic dziwnego, ale sprawiał wrażenie, jakby próbował zapamiętać przeczytane informacje, a nie po prostu je przejrzeć.

– Może podam panu jakiś ręcznik? – Konrad zamknął drzwi. – Kto by pomyślał, że tak się rozpada. Ja sam też nie wziąłem ze sobą parasola.

– Nie, dziękuję. – Mężczyzna wreszcie oderwał wzrok od ścian. – Przepraszam, nie przedstawiłem się. Robert Kozłowski, pracuję dla „Super Faktu”. Wiem, że już późno, ale możemy zamienić parę słów?

„Właśnie zamieniamy” – pomyślał terapeuta, żegnając wizję kolejnego stałego klienta. Gość wyglądał na sympatycznego, ale sam fakt pracy dla brukowca specjalizującego się w wylewaniu szamba na ludzi odbierał mu prawo do życzliwego traktowania. Niemniej nie wypadało wyrzucić gościa na deszcz, tym bardziej że takie zachowanie mogło go sprowokować do napisania wyjątkowo ostrego materiału. A o taki nietrudno. Konrad był świadom, jak postrzegano jego zawód. Sam często nazywał siebie naciągaczem i szarlatanem. Co innego jednak ogólna opinia o profesji psychologa, a personalny atak na łamach ogólnopolskiego pisma.

– Jeśli będę mógł jakoś pomóc, to nie omieszkam tego uczynić. – Ponownie zganił się w myślach za niepotrzebne wygłupy. Musiał bardziej zważać na słowa, mając świadomość, że jego rozmówca notuje w głowie każdą wypowiedź terapeuty. – To jak będzie z tą kawą?

– Jeśli to nie problem. – Mężczyzna rozpromienił się w uśmiechu. – Mam nadzieję, że nie oderwałem pana od niczego ważnego. Spróbuję zająć jak najmniej czasu.

„To po co chcesz kawę? Pytaj do woli, i tak później przekręcisz wszystkie odpowiedzi, by pasowały do wcześniej przygotowanej koncepcji artykułu. Usłyszysz: «W mojej pracy kładę nacisk na zrozumienie klienta», a napiszesz: «Wyciskam z klientów jak najwięcej pieniędzy»”.

– Mleko, cukier? – Psycholog podszedł do ekspresu i zaczął podgrzewać filiżanki.

– Czarna, możliwie nie za mocna.

Konrad lubił zaparzać kawę, lubił cały ten rytuał. Wyglądał teraz jak profesjonalny barista. W rzeczywistości wystarczyło jedynie włożyć filtr ze zmieloną kawą i wcisnąć przycisk, ale można było odnieść wrażenie, że wykonuje wyjątkowo skomplikowane czynności, wymagające nie lada wprawy.

Dziennikarz zaczął powoli spacerować po gabinecie, wszystkiemu uważnie się przyglądając. Jego uwagę przykuło dębowe biurko, co zresztą było naturalną reakcją większości gości. Konrad lubił myśleć, że działo się tak za sprawą starannie wykonanych szczegółów secesyjnego mebla, tylko pozornie wyglądającego na niezgrabny kolos. Wprawne oko dostrzegało prostotę sztuki użytkowej, która zamiast bogatych ornamentów czy motywów roślinnych, tak popularnych w ówcześnie wytwarzanych meblach, zachwycała minimalizmem i wyczuciem smaku.

– Art nouveau – powiedział z nieskrywaną dumą, widząc zainteresowanie gościa. – Czyli nowa sztuka. Namęczyłem się, żeby znaleźć to cudo, chociaż wtarganiu go na drugie piętro towarzyszyły prawdziwe męki.

– W sensie że antyk?

– Można tak powiedzieć – odparł Konrad, czując się jak spoliczkowany. Może nie było to dzieło sztuki, ale znaleźć tak stonowane francuskie biurko secesyjne stanowiło nie lada wyzwanie. – Proszę, usiądźmy wygodnie.

W powietrzu rozszedł się przyjemny aromat, kiedy napełnił filiżanki gorącym, ciemnym płynem, zwieńczonym delikatną pianką o nieco jaśniejszym odcieniu. Terapeuta przeszedł przez gabinet i postawił filiżankę na szklanym stoliku, oddzielającym dwa fotele stojące przy ścianie. Zapach kawy wypełnił całe pomieszczenie, pomagając Konradowi rozluźnić mięśnie, spięte w oczekiwaniu na rozmowę. Kusiło go przez moment, by dolać odrobinę trzymanej w szufladzie whisky, ale ostatecznie uznał to za niestosowne. Usiadł na jednym z foteli i dłonią wskazał gościowi drugi.

– Bardzo ładny gabinet – skomentował dziennikarz, siadając na wyznaczonym miejscu. Teczkę położył na ziemi. – Musiał pan włożyć sporo wysiłku w jego urządzenie.

– W rzeczywistości to nie ja targałem tego klamota. – Terapeuta zażartował, zapominając o wcześniejszym postanowieniu, by dowcipy ograniczyć do minimum.

Dziennikarz odpowiedział uprzejmym uśmiechem i upił łyk kawy, wzrokiem wciąż wodząc po pomieszczeniu. Przez chwilę rozkoszował się smakiem, co Konrad przyjął za komplement. Szanował ludzi, którzy doceniali dobrą kawę, zamiast zalewać ją mlekiem i dodawać syropów smakowych. Mógł wyjąć jeszcze maślane ciasteczka, ale uznał, że jego gość, jako osoba żerująca na ludzkiej tragedii, nie zasługiwał na tak bogaty poczęstunek. Chociaż jakby spojrzeć na to z innej perspektywy, mieli ze sobą wiele wspólnego…

– Panie Konradzie… – Mężczyzna poprawił się w fotelu, a jego głos przybrał jakby bardziej oficjalny ton. – Przejdźmy może do konkretów. Tak jak już wspomniałem, pracuję dla redakcji „Super Faktu”, dla którego aktualnie piszę serię artykułów kryminalnych.

– Kryminalnych? – powtórzył ze zdziwieniem terapeuta.

Teraz to on był zbity z tropu. Spodziewał się standardowych pytań o etykę zawodową i rzeczywiste sukcesy w dotychczasowej pracy czy choćby oskarżeń o wykorzystywanie ludzkich słabości w celach zarobkowych.

Dziennikarz sięgnął po teczkę i położył ją na kolanach. Z impetem otworzył zamek i poszperał chwilę w środku, by wyjąć zeń dyktafon i kilka zmiętych kartek.

– Owszem, kryminalnych. – Spojrzał na Konrada pytającym wzrokiem. – Nie będzie panu przeszkadzało, jak nagram naszą rozmowę?

– Wolałbym tego uniknąć – odpowiedział ostrożnie terapeuta. – Zaintrygowało mnie to, ale obawiam się, że pomylił pan adres. Moi klienci to raczej przeciętni ludzie, nieradzący sobie z problemami mniejszego kalibru. Powinien pan porozmawiać z psychiatrą, i to najlepiej więziennym.

Mężczyzna, jakby nie zwracając uwagi na jego słowa, włączył dyktafon i rozłożył papiery na przeszklonym blacie. Były to głównie zdjęcia przedstawiające zakrwawione ciała. Konrad szybko odwrócił wzrok, woląc nie przyglądać się im zbyt dokładnie.

– Proszę to wyłączyć – powiedział zdecydowanym głosem.

– To tylko formalność, proszę się tym nie przejmować. Z tego, co wiem, pan również często korzysta z nagrań i nawet używa pan do tego kamery.

Terapeuta zmarszczył czoło, patrząc na niego z rozdrażnieniem. Gość zaczynał działać mu na nerwy. Nie dość, że zabierał mu piątkowy wieczór, to jeszcze nic sobie nie robił z grzecznej prośby, która zaraz zamieni się w wyproszenie z gabinetu. Widocznie dziennikarskie hieny nie przywykły do uprzejmych rozmów, zamiast nich preferując ucieczki przed ochroniarzami celebrytów przyłapanych na alkoholowych libacjach czy małżeńskich zdradach.

– Proszę to wyłączyć albo będę zmuszony zakończyć nasze spotkanie. Zawsze, kiedy kogoś nagrywam, jest to elementem terapii i nigdy nie robię tego bez wyraźnego przyzwolenia. – Konrad wypił ostatni łyk kawy i wyprostował się. – Proszę też schować te makabryczne zdjęcia.

– Jak pan sobie życzy. – Dziennikarz skrzywił się, ale włożył niewielkie urządzenie z powrotem do teczki, pozostawiając papiery na stole. – Proszę na to spojrzeć. To są zdjęcia z miejsca zbrodni, konkretnie z dwóch miejsc. Te tutaj… – Przesunął kilka kartek w stronę terapeuty. – …przedstawiają panią Sylwię Karczewską, a pozostałe inną pana klientkę, niejaką Agatę Płoć.

Konrad poczuł ciarki na plecach. Znał obie kobiety. Rzeczywiście uczęszczały do niego na terapię, choć Agata nie dawała znaku od ponad miesiąca, nie przychodząc na ostatnie umówione spotkanie. Z Sylwią z kolei rozmawiał zaledwie pięć dni temu, gdy wraz z mężem przyszła na sesję małżeńską. Było to dopiero drugie spotkanie, lecz kobieta okazywała taką wylewność, że wiedział już o niej więcej niż o większości swoich klientów.

– Proszę to schować. – Konrad wstał i odsunął się od stolika. – Nie sądzę, by to były zdjęcia powszechnie dostępne i zapewne policja nie byłaby zbytnio zadowolona z pańskiego postępowania, ale nie będę wnikał, jak wszedł pan w ich posiadanie. Będzie to jednak jedyny ukłon w pana stronę.

– Chcę tylko zadać kilka pytań. – Mężczyzna nawet nie ruszył się z miejsca, uważnie spoglądając na terapeutę. – Proszę mi opowiedzieć o problemach, z jakimi do pana przyszły. To naprawdę zajmie zaledwie kilka minut.

Życzenie dziennikarza zakrawało na bezczelność. Konrad wprawdzie nie był dyplomowanym lekarzem, jednak obowiązywała go ścisła tajemnica. Nie mógł z nikim rozmawiać o przebiegu terapii, tym bardziej w zaistniałej sytuacji. Zresztą tematy, które przepracowali, nie mogły mieć nic wspólnego ze śmiercią kobiet. Dziennikarz dał się ponieść wyobraźni, szukając zależności tam, gdzie ich nie było.

– Proszę opuścić gabinet – powtórzył Konrad. – Inaczej zadzwonię do redakcji i poinformuję pana przełożonego o pańskim zachowaniu.

– Nie dziwi to pana? Dwie pańskie pacjentki, obie zamordowane w tak… – Dziennikarz znacząco podniósł brwi. – …spektakularny sposób? To nie może być przypadek. Oba morderstwa bez wątpienia zostały dokonane przez tę samą osobę. Proszę tylko na to spojrzeć.

Chwycił zdjęcia, zwracające uwagę kolorem czerwieni, i wyciągnął w stronę terapeuty. Konrad zignorował ten gest, przyglądając się siedzącemu mężczyźnie i próbując odczytać jego myśli. O co właściwie mu chodziło? Podejrzewał go o coś? Raczej nie, nawet dziennikarze nie mieli tak wybujałej wyobraźni. Więc o co? Poszukiwał seryjnego mordercy, wyszukującego kobiety zmagające się z problemami współczesnego świata? Prędzej uwierzyłby w psychopatę, który uważając siebie za głos sprawiedliwości, atakuje psychologów, psychoterapeutów, trenerów osobistych czy choćby dziennikarzy, karząc ich za niemoralność.

– Czego pan ode mnie oczekuje? – spytał zniecierpliwiony. – Nawet gdybym coś wiedział, nie mógłbym o tym powiedzieć. Doskonale zdaje pan sobie z tego sprawę. Gwarantuję, że zgłosiłbym na policję, gdyby cokolwiek zagrażało moim klientom. Poszedł pan niewłaściwym tropem, a teraz pójdzie do domu czy gdziekolwiek będzie pan wolał, byle dalej ode mnie.

– Potrzebowałbym zapoznać się z materiałami z sesji. – Mężczyzna brnął w zaparte. – Może zechce pan…

Konrad wyrwał dziennikarzowi zdjęcia, chwycił teczkę i wepchnął papiery do środka. Następnie, mocno zaciskając na niej dłonie, przemierzył gabinet w kierunku wyjścia.

– Zaraz to samo zrobię z panem – powiedział, otwierając drzwi i wyrzucając teczkę na hol, przez co jej zawartość wyleciała na wyłożoną szarą wykładziną podłogę. Część papierów wypadła, a dyktafon przekoziołkował z grzechotem, zatrzymując się dopiero na ścianie. – Mam wezwać ochroniarza? Naprawdę tego właśnie pan chce?

Dziennikarz nerwowo poderwał się z miejsca i rzucił Konradowi groźne spojrzenie. Włosy zdążyły już mu przeschnąć, ale wciąż niedbale opadały na czoło. Zagniewana mina nie pasowała do jego twarzy.

– Jak pan chce – rzucił, prawie warcząc, po czym wyszedł na korytarz i schylił się, by podnieść teczkę. – Ja tak tego nie zostawię, masz pan moje słowo. Wiem, że siedzisz pan w tym głęboko. Jeśli myślałeś, że przyszedłem tu, nie zbadawszy uprzednio sprawy, to cóż, nie jesteś pan nieomylny.

Konrad nie miał ochoty na słowne przepychanki. Z impetem zamknął drzwi, zagłuszając niewyszukane przezwiska, jakimi na pożegnanie obdarował go dziennikarz. Miał jednak nadzieję, że za kilka dni nie ukaże się artykuł o bydgoskim terapeucie, mordującym swoje klientki w brutalny sposób. Swoją drogą, jeśli Agata i Sylwia nie żyły, w gazetach i w Internecie na pewno znajdzie coś na ten temat. Skoro dotarł do niego dziennikarzyna z brukowca, to wizyta policji lub zaproszenie na posterunek pozostawały jedynie kwestią czasu. Wypadało poznać choćby podstawowe informacje na temat ich spraw.

Dopiero teraz dotarło do niego to, co zobaczył na zdjęciach. Wstrząśnięty, zamknął oczy i oparł się plecami o drzwi gabinetu, wzdychając głęboko.

***

Ostatecznie nie uprzedził Weroniki o swoich planach. Sam zresztą nie wiedział, gdzie poniosą go nogi, zwłaszcza że deszcz wreszcie dał za wygraną, a chmury się rozstąpiły. Wyszedłszy z budynku, minął wtuloną w siebie parkę wpatrzoną w niebo. On czarował dziewczynę opowieściami o gwiezdnych konstelacjach, ona słuchała z fascynacją. Konrad odprowadził ich wzrokiem. Sam co najwyżej mógłby opowiedzieć krótką historię lotów na Księżyc, które interesowały go, gdy był jeszcze szczeniakiem, lecz wątpił, by zdobył nimi uwagę jakiejkolwiek kobiety.

Postanowił przejść się na starówkę. Później zobaczy, który lokal skusi go brakiem hałaśliwych studentów i dudniącej muzyki. Po samochód wróci następnego dnia, co da mu pretekst do wyjścia z domu.

Odetchnął głęboko. Wprawdzie nie mógł beztrosko błądzić z głową w chmurach – raz, że wiatr je przewiał, a dwa, że groziło to wdepnięciem w jedną z licznych kałuż – lecz przynajmniej deszcz oczyścił powietrze, nadając mu świeżości, tak potrzebnej w miejskich aglomeracjach.

Do ścisłego centrum miał nieco ponad dwa kilometry i wystarczająco czasu, by poukładać myśli. Te naprzemiennie krążyły wokół Weroniki i zamordowanych kobiet. Wątpił, by dziennikarz rzeczywiście dysponował konkretnymi dowodami wiążącymi obie zbrodnie, lecz nie mógł wykluczyć takiej możliwości. Próbował przypomnieć sobie przebieg ostatnich sesji z Sylwią i Agatą. Z tą pierwszą było łatwiej, w końcu ich spotkanie odbyło się zaledwie przed pięcioma dniami. Wcześniej współpracował z jej mężem, który po osiągnięciu sukcesu na skalę światową nie potrafił zmusić się do projektowania kolejnych wzorów. Sprawy nie ułatwiała wiecznie niezadowolona żona i syn, typowy rozpieszczony dzieciak, obwiniający rodziców za błędy wychowawcze.

Po dziesięciu sesjach z Jackiem wspólnie stwierdzili, że czas rozpocząć małżeńską terapię wraz z Sylwią. Była to kobieta ekspresyjna. Podczas dwóch spotkań zdążyła wyrzucić z siebie więcej niż przeciętny klient przez kilka miesięcy pracy z terapeutą. Z łatwością przychodziło jej obwiniać męża za własne nieudane życie zawodowe. Konrad doskonale pamiętał spojrzenie kobiety, pełne złości ukierunkowanej na Jacka. Jeśli miałby obstawiać, które z tej dwójki zamorduje małżonka, postawiłby w ciemno na Sylwię.

„Ile można jeździć do tych makaroniarzy? – przypomniał sobie jej słowa, gdy na pierwszym spotkaniu, zamiast opowiedzieć o sobie, zaczęła narzekać na wakacyjne plany. – Rok w rok te same hotele, plaże, sklepy. Oszaleć można”. Jacek wówczas zerkał na nią z politowaniem. Konradowi również na twarz cisnął się podobny grymas, ale nie mógł sobie pozwolić na ten luksus. Przywołał maskę spokoju i wyuczonym przytakiwaniem kamuflował pogardę dla kobiety, która nic nie musiała robić w życiu, tylko ładnie pachnieć i zakładać kreacje od najdroższych projektantów.

Terapeuta rozumiał wcześniejsze dylematy swego klienta, który zamierzał ją zostawić. Ostatecznie, w wyniku przepracowanych sesji, Jacek postanowił dać jej jeszcze jedną szansę i zgodził się na wylot do Brazylii, jako na ostateczną próbę, by wskrzesić swoje uczucie do niej. Czy był w stanie ją zamordować? Czy swym nieustającym monologiem doprowadziła go do ostateczności? Konrad westchnął. Wątpliwe.

Ze wspomnień wybiły go wibracje telefonu, schowanego w wewnętrznej kieszeni marynarki. Pewnie Weronika sobie o nim przypomniała. Jako terapeuta doradziłby im odbyć poważną rozmowę, być może skorzystać z usług specjalisty, jednak wiedział dobrze z doświadczenia, że najpierw musi sam poradzić sobie ze swoimi uczuciami do żony.

– Szewc w dziurawych butach chodzi – powiedział pod nosem, wyjmując telefon. Planował wcisnąć czerwoną słuchawkę, jednak na ekranie widniało zdjęcie Tymona, kumpla jeszcze ze studiów, którego lubił nazywać swoim najlepszym przyjacielem. Uśmiechnął się i odebrał połączenie. – Co tam, bracie?

– Co ty, zakochany czy ogłuchłeś? – Niski, chropowaty głos rozbrzmiał w słuchawce. Jego właściciel był lekko zdyszany, jakby właśnie gdzieś biegł. – Odwróć się, do cholery.

Konrad spojrzał za siebie. Potężny mężczyzna we flanelowej koszuli, nasuwającej skojarzenie ze skandynawskimi drwalami – co zresztą pasowało do jego postury – szedł za nim szybkim krokiem i wymachiwał dłonią.

– Ech, trzeba było nie odbierać – terapeuta rzucił do telefonu. – Muszę pamiętać, by zostawiać to ustrojstwo w domu.

Rozłączył się, nie dając Tymonowi szansy na ripostę. Rozmyślania musiały pochłonąć go do tego stopnia, że nie usłyszał nawoływań przyjaciela – tubalnych nawoływań, gdyż Tymon regularnie zdzierał sobie gardło na stadionie bydgoskiego Zawiszy. Choć sylwetką przypominał stadionowego chuligana, to wystarczyło przyjrzeć mu się bliżej, by dostrzec inteligentne spojrzenie, prześwietlające człowieka lepiej niż rentgen. Flanelowa koszula była jego nieodłącznym atrybutem, przez co Konrad nieraz sobie z niego żartował, jednak w połączeniu z granatowymi dżinsami i skórzanymi półbutami tworzyło to nawet niezłe połączenie. Śmiało mógł uchodzić za wzór męskiej urody, zwłaszcza że zawsze był starannie ogolony, a jego krótko ostrzyżone włosy wciąż tak gęste, jak dwadzieścia lat temu.

– Wołam cię i wołam – oznajmił zdyszany Tymon, gdy znaleźli się naprzeciwko siebie. – Od kiedy tak szybko chodzisz? Nie mogłem cię dogonić.

– Boś skapcaniał jak stary ramol. – Wpadli sobie w objęcia, poklepując się po plecach. Różnica zasięgu ramion sprawiała wrażenie, że Tymon jest jego starszym bratem. – Zawsze byłeś powolny, nie to co ja.

Konrad poczuł kilka mocniejszych klepnięć, po których zapiekły go plecy. Wchodzenie w misia z niemal dwumetrowym mężczyzną o konstytucji rugbysty nie było najlepszym pomysłem, ale zwykli się tak witać od czasów studenckich. Zwykle uderzał swym wątłym ciałem o umięśniony tors towarzysza, tym razem jednak pokaźna oponka nie tyle zamortyzowała zetknięcie, co wręcz otuliła go jak puchowa poduszka. Tymon rzeczywiście przytył ładnych kilka kilogramów. Nie było tego widać po twarzy, a luźna koszula skutecznie ukrywała fałdki.

– Spasłeś się jak świnia – oznajmił radośnie Konrad. – Nie spodziewałem się, że doczekam tej chwili. Wreszcie możemy iść razem na basen i to ty będziesz ten brzydszy.

– Chyba że ktoś spojrzy na zawartość naszych kąpielówek – odpowiedział przyjaciel, równie rozbawiony. – Przyznaję się bez bicia, popadłem w syndrom kuwady. Odkąd Anka zaszła w ciążę, to pałaszuję kotleta za kotletem, że już o drożdżówkach i tortach nie wspomnę.

Jak na dwóch psychologów przystało, ich rozmowa od razu zboczyła na zawodowy temat. Mężczyzna odczuwający objawy ciąży nie był niczym nowym, jednak widok przyjaciela obrośniętego dodatkową warstwą tłuszczu stanowił dla Konrada nie lada zaskoczenie. Zdawał sobie sprawę, że to objaw zmian hormonalnych spowodowanych silnymi emocjami. Wzrost estrogenów i prolaktyny kosztem testosteronu stanowił pretekst do kolejnych żartów, tak więc wieczór zapowiadał się na bardzo wesoły. Nawet wizyta dziennikarza i szokujące odkrycie faktu zamordowania jego pacjentek wypadło mu teraz z głowy.

– Skoro jesteś w ciąży, to rozumiem, że alkoholu nie pijesz? – drażnił przyjaciela, z uśmiechem obserwując jego reakcję. – Może chociaż piwo z soczkiem strzelisz?

– I tak skończy się na tym, że będę ci wzywał taksówkę, bo sam do domu nie trafisz. Chodź do Londonu, stawiam pierwszą kolejkę.

Pub, usytuowany w piwnicy starej kamienicy, stanowił jedną z ich ulubionych miejscówek. Kameralny wystrój, przyjemna, niezagłuszająca rozmów muzyka, ściany i sufit wyłożone cegłą nadającą specyficzny klimat, a do tego brak zasięgu telefonu gwarantowały udany wieczór. Konrad zgodził się więc bez oporów, w głowie układając sobie listę żartów z przyjaciela.

Pomimo późnej pory i niedawnej ulewy powietrze było ciepłe. Dopiero teraz Konrad spostrzegł, że szybki marsz zbytnio go zmęczył, aż na skroni poczuł kropelki potu. Zdjął marynarkę i przewiesił ją przez ramię. Wcześniejsza rześkość zniknęła, ustępując miejsca standardowej letniej duchocie, która nawet późnym wieczorem doskwierała mieszkańcom dużych miast. Tymon pomimo nadwagi nie wyglądał na zziajanego, wręcz przeciwnie, stawiał długie kroki, jakby spieszył się na promocję piwa w ramach happy hours.

***

Pierwsze dwa kufle opróżnili przy barze. Brak rezerwacji w piątkowy wieczór okazał się stanowić nie lada problem i gdyby nie ich silna determinacja, by poczekać na wolne miejsce, pewnie skończyłby się przedwczesną zmianą lokalu. Ostatecznie udało im się zająć stolik zwolniony przez grupkę studentów, którzy postanowili przejść do bardziej młodzieżowego miejsca, gdzie według powtarzanych przechwałek planowali „wyrwać trochę świeżego towaru”.

Konrad z ulgą przyjął ewakuację hałaśliwej ekipy. Wysokie barowe stołki nie należały do najwygodniejszych, poza tym ciągnące się przy kontuarze kolejki nie pozwalały na swobodną konwersację. To – oraz fakt, że wypił już litr odprężającego napoju – sprawiło, że dopiero przy trzecim kuflu Konrad odważył się opowiedzieć przyjacielowi o nietypowym gościu, którego odprawił w równie nietypowy sposób.

– Słyszałeś o jakichś wyjątkowo makabrycznych morderstwach w ostatnich dniach? – Zmarszczył brwi, słysząc własne słowa. – W sensie u nas, w Bydgoszczy. Był u mnie facet, podawał się za dziennikarza i nie uwierzysz, czego ode mnie zażądał.

– Zgaduję, że nie autoryzacji wywiadu. – Tymon spojrzał na niego zaciekawiony i rozsiadł się na krześle sprawiającym wrażenie wygodnego niczym fotel z masażem. Wyglądał na oczekującego ciekawej historii, która choć w małym stopniu oderwie go od myśli lawirujących wokół przyszłego potomka. – Miałem kiedyś jednego klienta z kolorowego periodyku. Po kilkunastu latach pracy stwierdził, że tworzenie informacji wyssanych z palca rzeczywiście mogło być nieetyczne, uwierzysz? To była jedna z tych chwil, kiedy na usta samo cisnęło się: „No nie pierdol, serio?”. Krew człowieka zalewa, gdy zamiast tego musi pochwalić pieprzonego odkrywcę Ameryki za przełomową myśl.

Konrad rozumiał go aż za dobrze. Sam określał to cynizmem terapeuty. Obcowanie z dziesiątym rozwodnikiem, który po latach odkrywa, że porzucenie rodziny dla młodej studentki wcale nie było najlepszym życiowym wyborem, wymagało czasem odreagowania. Pół biedy, jeśli ów nieszczęśnik po prostu żałuje swojej decyzji i próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji, mozolnie odbudowując relacje z porzuconymi dziećmi. Częściej występowały jednak przypadki bardziej frustrujące, kiedy tacy ojcowie, nie poczuwając się w najmniejszym stopniu do winy i wieloletniego zaniedbania swoich już dorosłych pociech, mają im za złe brak zaproszeń na święta, śluby czy chrzciny nigdy niewidzianych wnucząt.

– Ten był inny. – Konrad zrobił pauzę, bezskutecznie próbując przypomnieć sobie nazwisko mężczyzny. – Nie wiedziałem nawet, że brukowce mają swoich dziennikarzy śledczych.

Wypity alkohol pozwolił mu nieco zdystansować się do całej sytuacji. Wcześniejsze oburzenie ustąpiło miejsca lekkiemu zrozumieniu, wszak sam na miejscu redaktora za wszelką cenę próbowałby zasięgnąć jak najwięcej informacji. W takich wypadkach pojęcie etyki zawodowej schodziło na boczny tor.

– Chodzi o morderstwa dwóch kobiet – kontynuował. – Niewiele wiem o sprawie, ale obie ostatnimi czasy przychodziły do mnie na terapię. Nie mam pojęcia, jak ten fagas się o tym dowiedział, ale skoro on był w stanie, to tylko czekać, aż ktoś jeszcze mnie z tym powiąże.

– A co tu powiązywać? Zakupy pewnie też robiły w jednym sklepie, a jakoś nikt nie fatyguje się do kasjera.

W głosie przyjaciela słychać było drwinę, jakby zupełnie zbagatelizował problem. Konrad nie wiedział, czego oczekiwał po tej rozmowie, ale z pewnością liczył na poważne potraktowanie sprawy. Nawet jeśli nic nie łączyło go z morderstwami, to każdy terapeuta w jakiś sposób związywał się ze swoimi klientami, a dwie z nich zostały niedawno brutalnie zamordowane.

Tymon najwyraźniej dostrzegł w twarzy Konrada odbicie tych myśli, gdyż nagle spoważniał i przysunął się bliżej, opierając łokcie na drewnianym stole. Przez chwilę spoglądał na niego uważnie.

– No dobra – rzucił, patrząc mu prosto w oczy. – Mów dokładnie jak było, bo widzę, że naprawdę cię to gryzie, ale z góry uprzedzam, że jeśli jesteś seryjnym mordercą, to wybrałeś kiepski moment na wyjście z cienia. Nie możesz zostać u mnie, bo po dwóch dniach dobrowolnie oddasz się w ręce policji. Uwierz mi na słowo, z ciężarną Anką nie wytrzymasz pod jednym dachem. – Zaśmiał się i pociągnął duży łyk piwa. – Przepraszam, żartowałem. A teraz serio, mów, o co w tym wszystkim chodzi.

W normalnych warunkach Konrad odpłaciłby przyjacielowi kąśliwą ripostą, jednak tym razem wcale nie było mu do śmiechu. Dwie niewinne kobiety zostały zamordowane, a sprawca najprawdopodobniej wciąż przebywał na wolności. A co, jeśli dziennikarz nie był w błędzie? Być może zabójca rzeczywiście kierował się jakąś pokrętną logiką, wziąwszy sobie na cel jego klientów? Co, jeśli nie zareaguje i życie straci kolejna z odwiedzających go osób? Brzmiało to na tyle irracjonalnie, że Konrad nie mógł wypowiedzieć tej myśli na głos.

– Zasadniczo wiem tyle, ile ci powiedziałem – rzucił, odruchowo sięgając po kufel. W środku została jedynie resztka piwa, choć gotów był przysiąc, że dopiero co brał pierwszy łyk. Wydawało się to prawdopodobne, wszak naczynie jego kompana było niemal pełne. – Dwie z moich klientek zostały zamordowane. Pewnie w Internecie można znaleźć więcej informacji, ale nie zdążyłem poczytać o tych sprawach. Akurat zamierzałem wychodzić, gdy przyszedł ten dziennikarz. Pokazał mi kilka zdjęć z miejsc zbrodni… – Wzdrygnął się na to wspomnienie. – …ale widać było jedynie krew. Dużo krwi. Zresztą nie miałem ochoty na nie patrzeć. Póki co wiem tyle, co poruszaliśmy z pacjentkami w trakcie odbytych sesji. A z tego, co pamiętam, to niczym się nie wyróżniały. Żadna nie wspominała o wrogach, nikt ich nie śledził, nikt im nie groził. Nic, co pomogłoby pomóc w śledztwie. Ale te zdjęcia… Mówię ci, były straszne.

Tymon nagle wyprostował się, a na jego twarzy zagościło prawdziwe zainteresowanie. Wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, ale najpierw sięgnął po kufel i przyłożył go do ust. Przez kilka sekund, podczas których duszkiem opróżnił jego zawartość, wyglądał jak za najlepszych studenckich lat, gdy na wyścigi osuszali butelki z piwem. Wówczas potrafił nie uronić ani kropli, lecz tym razem broda aż świeciła mu się od złocistych kropelek.

– Nie chcesz mi chyba powiedzieć, że chodzi o tę babkę obdartą ze skóry? – powiedział w końcu, nieco za głośno, zwracając uwagę parki siedzącej przy sąsiednim stoliku.

Kobieta o krótko ostrzyżonych blond włosach rzuciła im zdziwione spojrzenie, a jej partner z dezaprobatą pokręcił głową. Patrzyli tak na nich potępiająco przez kilka sekund, odwracając wzrok dopiero, gdy Tymon wydał z siebie donośne beknięcie, słyszalne zapewne nawet na niewielkim, wydzielonym w sąsiednim pomieszczeniu parkiecie.

– Z dwojga złego lepiej w tę stronę – rzucił, ocierając mokrą brodę. – Za stary na to jestem. Czuję, jakbym zaraz miał puścić pawia.

Konrad otaksował przyjaciela wzrokiem, oceniając, czy rzeczywiście grozi mu zwrócenie zawartości żołądka. Pomijając cichą czkawkę, Tymon prezentował się nie gorzej niż godzinę wcześniej. Jego wzrok był skupiony, a szelmowski uśmiech zdradzał myśli o zamówieniu jeszcze jednej kolejki.

– Wychodzi na to, że wiesz więcej ode mnie. – Konrad skinął w stronę barmana, dając mu znak, by ten przyniósł dwa kolejne kufle. – Nim zalejesz się w trupa, uchyl mi choć rąbka tajemnicy.

– W trupa, powiadasz, lepiej bym tego nie ujął. Ty to chyba telewizji w ogóle nie oglądasz, trąbili o tym na okrągło przez kilka ostatnich dni. Jakaś wymuskana żona uznanego projektanta mody, wiesz, takiego, co to robi ubrania, w których nikt normalny nie wyszedłby na ulicę, została napadnięta w ich domu w Osielsku. Sprawa jest o tyle nietypowa, że jej ciało było poharatane, jakby ktoś urządził sobie na nim poligon doświadczalny. Gdzieś czytałem, że ten sadysta najprawdopodobniej nawet jej nie znieczulił.

Urwał, gdy zaprzyjaźniony barman przyniósł zamówienie. Złocisty napój, zwieńczony idealnie wymierzoną ilością piany, przyciągnął jego wzrok niczym ponętna dwudziestolatka w przykrótkiej spódniczce. Konrad uznał, że ciężarna żona najwidoczniej nie pozwala na wiele Tymonowi, czego efektem było między innymi wygłodniałe spojrzenie, charakterystyczne dla osób spuszczonych ze smyczy na jeden wieczór. Zazwyczaj chęć odreagowania kończy się brakiem umiaru, czego właśnie przykład miał przed sobą.

– Może zluzuj trochę – powiedział Konrad, gdy jego kompan łapczywie pociągnął dwa solidne hausty. – Tak zapuściłeś brzucha, że nie zataszczę cię do domu.

– Nie gadaj takich bzdur, bo jeszcze uznam, że się o mnie troszczysz. Na czym to ja skończyłem? – Tymon podniósł wzrok, gładząc się po brodzie. – No, ta kobitka ponoć była cięta na żywca. Policja nie podała do publicznej wiadomości dokładnych szczegółów, co z nią zrobili, ale wiadomo, że babka miała poranione palce, rozwalone oko, no i przede wszystkim zdartą skórę z twarzy. Wyobrażasz to sobie?

– Coś wiadomo o sprawcy? Może było ich kilku?

– Pierwszego dnia poszukiwali jej męża. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby to właśnie on za tym stał. Zresztą całe to środowisko projektantów jest nieźle pojebane. Wychudzone modelki, uzależnienie od prochów, rozpasanie seksualne. A te ich kreacje? Cekiny, pawie piórka, węże boa, nawet na potańcówkę w remizie bym czegoś takiego nie założył.

– Czyli sprawcy nie ujęli?

Tymon przez chwilę wyglądał na zbitego z tropu. Dopiero po kilku sekundach zreflektował się, że jego wypowiedź nieco zboczyła z głównego tematu. Próbował wprawdzie zatuszować to szybkim toastem za spotkanie, ale Konrad doskonale widział zakłopotanie w oczach przyjaciela. Szybko wypity alkohol najwyraźniej zdążył mu już lekko zaszumieć w głowie.

– Ponoć mąż sam zgłosił się na policję następnego dnia po nagłośnieniu sprawy. Był na jakimś zagranicznym wyjeździe i o wszystkim dowiedział się od syna, tak przynajmniej mówi oficjalna wersja. A tę drugą babkę to kiedy zabili?

Siedząca przy sąsiednim stoliku kobieta podniosła się z krzesła, przykuwając uwagę Konrada. Patrzyła już na nich wcześniej, kiedy zaczęli rozmawiać z Tymonem o morderstwach, teraz również rzuciła im ukradkiem dziwne spojrzenie spod zmarszczonych brwi. To prawda, nie krępowali się zbytnio obecnością innych osób, a rozmowa o zrywaniu skóry z twarzy niekoniecznie należała do tematów mile widzianych w knajpie.

Konrad przez dłuższą chwilę zawiesił na kobiecie wzrok, korzystając z faktu, że odwróciła się profilem. Nie była przesadnie atrakcyjna ani nawet charakterystyczna, ale miała ładne rysy twarzy. Nieco przypominała Sylwię. Terapeuta poczuł dreszcz na plecach, wyobraziwszy sobie, jak umarła jego pacjentka. Szybko spuścił wzrok i skierował go na przyjaciela. Pytający wzrok Tymona przywrócił go do rzeczywistości.

– O co pytałeś? – rzucił zakłopotany. Dopiero co wypominał koledze stan lekkiego upojenia, podczas gdy najwyraźniej sam narzucił sobie zbyt szybkie tempo.

– No, ta druga kobietka. Jeśli to ma być ten sam sprawca, to miejsce zbrodni powinno się czymś wyróżniać. Kojarzysz, kiedy doszło do zabójstwa?

Ostatni raz widział Agatę Płoć przeszło miesiąc wcześniej. Zwykle sesje planował z minimum trzytygodniowym odstępem, by klient zdążył przepracować omawiane tematy i wyciągnąć nowe wnioski. Oznaczało to, że równie dobrze mogła zginąć albo wczoraj, albo miesiąc temu. Być może umarła w tym samym czasie co Sylwia.

– Zaraz ci powiem, kiedy dokładnie z nią rozmawiałem. – Konrad wyjął z kieszeni telefon i na ekranie dotykowym wszedł w aplikację kalendarza. Przyciemnione światło utrudniało odczytanie drobnych ikonek. – Dziesiąty maja, godzina dwunasta.

– Czyli równo miesiąc przed masakrą w domu tego projektanta. Będziesz musiał wpisać w przeglądarkę… – Tymon urwał, marszcząc czoło. Jego oczy nagle rozszerzyły się i przez chwilę wyglądał, jakby nad głową rozbłysła mu animowana żarówka, zwiastująca genialną myśl. – Zaraz, zaraz… było coś w telewizji. Zdążyłem już zapomnieć, bo nie trąbili o tym tyle, co o tej oskórowanej, ale rzeczywiście przypominam sobie sprawę z Kujawsko-Pomorskiego. Znaleźli ją w domu, miała wyrwane wszystkie zęby, paznokcie i włosy. Nawet rzęsy!

Słowa przyjaciela wprawiły Konrada w osłupienie. Jeśli rzeczywiście Agata została zamordowana w tak brutalny sposób, to nie mogło być mowy o przypadku. Aż dziwne, że jeszcze nie odwiedziła go policja. Poczuł dreszcze na całym ciele na myśl o psychopacie polującym na jego pacjentów.

– Nie, to zupełnie bez sensu. – Sam siebie próbował uspokoić. – Po co ktoś miałby znęcać się nad moimi klientami? W imię czego, reklamacji?

– A bo ja wiem – skwitował Tymon, wzruszając ramionami. – To już prędzej powinien zamordować ciebie.

Jeśli to miało uspokoić Konrada, to przyniosło zgoła odmienny efekt. Jak nic, wracając do domu, co rusz oglądać się będzie za siebie, niczym siedmiolatek pierwszy raz idący samodzielnie do szkoły.

– Nie chcę o tym myśleć – syknął, po czym wziął kilka łyków piwa. Tym razem to on zostawał w tyle, a poczucie ciężkości i cisnący pęcherz podpowiadały, że stan ten raczej nie ulegnie już zmianie. – Pomówmy o czymś przyjemniejszym. Macie już imię dla dziecka?

– Weź mi nawet nic nie mów. Anka wymyśla jakieś dziwactwa, jakby chłopak nie mógł nazywać się po prostu Paweł, Piotr albo Krzysztof. Nie masz pojęcia, jak świat poszedł naprzód z imionami. Gdzie nie spojrzysz jakiś Cyprian czy inny Olivier, a potem dziwią się, że tożsamość narodowa zanika pośród…

Konrad rytmicznie przytakiwał głową, choć w rzeczywistości nie słuchał przyjaciela. Jego problemy rodzinne, choć z pewnością bardzo istotne, były dlań jedynie iluzoryczne. Choć nie chciał dopuszczać do siebie takich myśli, to w rzeczywistości zazdrościł mu udanego życia małżeńskiego, nawet jeśli Anka powita podchmielonego męża z przysłowiowym wałkiem w rękach. Przynajmniej wciąż jej zależało na Tymonie, skoro żywiła do niego uczucia, które sam wraz z Weroniką nie wiadomo nawet kiedy utracili.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział I