Redakcja, redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Projekt okładki

© Dariusz Kocurek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2015

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35

fax 32-348-31-25

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2015

tekst © Marek Stelar

ISBN 978-83-7835-452-9

Wiara w nadnaturalne pochodzenie zła jest zbyteczna. Ludzie sami umieją się zdobyć na każdą niegodziwość.

Joseph Conrad 

Prolog.  Niedziela, 19  maja 2013 roku

Krugłemu śniły się tej nocy koszmary. A  ponieważ w  jego życiu, zarówno prywatnym, jak i  zawodowym, już dawno nie panował taki spokój, doszedł do wniosku, że to skutek wczorajszej zbyt obfitej i  zbyt późno zjedzonej kolacji. W  końcu nie miał już dwudziestu lat ani strusiego żołądka jak kiedyś.

Stał przy umywalce i  kończył się golić. Ostatnie kępki twardego zarostu z  chrobotem poddawały się ostrzom maszynki. Krugły opłukał ją z  mydła, odłożył na umywalkę i  nieco krytycznie spojrzał na swoje odbicie. Był wciąż przystojny, choć odkąd poznał Ewę, jego twarz zdążyła się nieco zaokrąglić. Stabilizacja w  związku miała swoje plusy, między innymi w  miarę regularne posiłki, ale, niestety, te z  kolei były przyczyną minusów. Fragment szyi między podbródkiem a  grdyką zrobił się nieco obwisły, przez co wystawał spoza linii szczęki. Wypełniający go tłuszczyk był niczym wyrzut sumienia, widoczny w  lustrze za każdym razem, kiedy Krugły w  nie spojrzał. Podobnie policzki; może nie wisiały, ale były już lekko pucołowate. Wybrzuszenia kości jarzmowych, kiedyś nadających twarzy zadziorności, powoli zanikały. Gęste ciemne włosy zaczynały siwieć na skroniach, co najbardziej widać było po każdym strzyżeniu. Ich kolor można było określić malowniczo: pieprz z  solą. Dobrze, że przynajmniej były jeszcze na swoim miejscu. Zarost na twarzy również zaczynał tracić pigment. Ewa śmiała się, że kiedy Krugły nie goli się przez kilkanaście dni, wygląda jak sznaucer. Faza wieku dojrzałego, do której komisarz właśnie dotarł, objawiała się zmianami widocznymi na całym ciele, włączając w  to okolice pasa i  tyłka. Tylko usta, jak je określała Ewa  – całuśne, wciąż wydatne i  świadczące o  sile charakteru, pozostały bez zmian. Wokół nich nie pojawiła się ani jedna zmarszczka i  Krugły miał nadzieję, że tak pozostanie. Wszystkie te nieszczęścia dopadły go w  ciągu ostatnich trzech lat, ale komisarz był realistą na tyle, by zdawać sobie sprawę, że zrzucanie winy za to na Ewę, a  w  zasadzie na jej kulinarne zdolności, byłoby głupotą. Widać albo Matka Natura zmieniła zdanie i  nie chciała już, by wyglądał jak model, albo po prostu powoli, lecz nieubłaganie przegrywał walkę z  biologią. Twierdził, że osiągnięcie wieku czterdziestu pięciu lat i  tak, jak na mężczyznę, przyjął z  godnością. Generalnie uważał, że narzekać na swoje życie absolutnie nie ma prawa.

Praca w  Komendzie Wojewódzkiej Policji w  Szczecinie wciąż dawała mu ogromną satysfakcję, choć gdzieś w  głębi jego duszy tłukło się przeświadczenie, że cztery gwiazdki to szczyt jego kariery. Choć, oczywiście, nie możliwości. Kolejny awans mógłby po prostu posadzić go na stałe za biurko, za którym najpewniej zgniłby z  nudów wkrótce po tym, jakby go tam siłą wcisnęli. Miał nadzieję, że jeszcze przez kilka lat da się tego uniknąć. Związek z  Ewą kwitł, było im ze sobą tak dobrze, że nie było sensu wyobrażać sobie, że mogłoby być jeszcze lepiej. Nie myśleli o  ślubie ani o  dzieciach. Po  prostu trwali w  cudownym stanie. Konkubent z  konkubiną żyjący na kocią łapę w  stumetrowym mieszkaniu Krugłego w  dziewiętnastowiecznej kamienicy niedaleko centrum Szczecina.

Krugły przemywał drobne skaleczenie na szyi, kiedy nagle ciszę i  spokój niedzielnego poranka przerwał donośny, denerwujący dźwięk. Dochodził od drzwi, ale nie był to dźwięk domofonu. Ktoś dostał się na klatkę schodową, zadał sobie trud wdrapania się na pierwsze piętro, a  następnie raczył złośliwie wcisnąć przycisk starego dzwonka, którego brzękliwy charkot kojarzył się Krugłemu z  fajrantem w  fabrycznej hali. To  właśnie w  takich momentach przypominało mu się, że już dawno obiecał sobie ten cholerny dzwonek wymienić. Na  szczęście Ewa już nie spała, leżała w  sypialni, dobudzając się i  przewracając w  pościeli razem z  zakopanymi pod kołdrą kotami.

Krugły wytarł z  twarzy resztki pianki i  poszedł otworzyć. Kiedy uchylił drzwi, ze zdumieniem zobaczył stojącego na klatce schodowej Michalczyka, który opierał się całym ciężarem ciała o  framugę tak, że Krugły niespodziewanie znalazł się z  nim twarzą w  twarz. Zaskoczony, zamrugał powiekami  – każdego spodziewałby się o  tej porze i  w  takim dniu, ale na pewno nie jego.

– Witam, panie komisarzu  – powiedział cicho Michalczyk, nie patrząc Krugłemu w  oczy.

Wyglądał, jakby przed chwilą wyszedł z  jakiejś hucznej imprezy. Miał na sobie garnitur, ale koszula pod marynarką była rozchełstana i  wymięta. Nie miał krawata, był nieogolony, a  potargane czarne włosy sterczały mu na wszystkie strony. Jego głos był zachrypnięty i  zmęczony. Oddychał ciężko. Nagle przeniósł wzrok z  czubków swoich butów na twarz Krugłego i  stał tak przez chwilę, wpatrując się w  nią szeroko otwartymi oczami. Krugły zastanawiał się, czy to wyczerpanie, czy jednak skutki zabawy. I  czy Michalczyk przypadkiem zaraz nie pochyli się i  nie zanieczyści mu wycieraczki przed drzwiami.

– Witam, panie prokuratorze  – odpowiedział i  odkaszlnął w  zwiniętą dłoń. Oznaka lekkiego zakłopotania pozostała bez echa.

– Kto to? –  Głos Ewy dobiegł Krugłego z  wnętrza mieszkania.

– Mateusz!  – odkrzyknął w  jej stronę.

– Okej!  – zawołała obojętnym tonem, w  którym nie było śladu zdenerwowania, jakby niespodziewana wizyta nie była dla niej absolutnie żadnym zaskoczeniem ani tym bardziej problemem.

I  za to ją kochał. Między innymi. Otworzył szerzej drzwi i  mruknął do Michalczyka:

– Właź.

Zaprowadził go do salonu i  wskazał kanapę. Michalczyk klapnął na nią z  westchnieniem.

– Potrzebujesz czegoś?  – zapytał Krugły, mierząc go spojrzeniem od stóp do głów i  starając się ocenić skalę ewentualnych potrzeb. Zauważył, że Michalczyk ma na nogach dwa różne buty.

– Klina? Kawy? Wody? Lekarza? –  Widząc jego niezdecydowanie, postanowił dać mu jakąś podpowiedź.

Prokurator pokręcił przecząco głową. Zacierał ręce niezbornymi ruchami, znów wpatrzony gdzieś w  podłogę. Ruszał się cały, jakby próbował zająć komfortową pozycję i  nie za bardzo mu to wychodziło. Krugły przysunął sobie krzesło i  lekko zaniepokojony usiadł przed Michalczykiem.

– Dobra, Mateusz  – powiedział do niego. –  Jesteś tu, oczywiście, zawsze mile widziany, ale przyznam, że jestem nieco zdziwiony twoją nieoczekiwaną wizytą o  nietypowej porze. Spodziewam się, że zaraz opowiesz mi coś niezwykłego, tak jak tylko ty to potrafisz.

Michalczyk jakby go nie słyszał. Krugły dopiero po chwili zorientował się, że prokurator coś do niego mówi, a  raczej szepcze. Pochylił się lekko w  jego stronę.

– Wiesz…  – Usta Michalczyka ledwie się poruszały. –  …kiedyś w  jakimś kryminale, czy powieści sensacyjnej, nie pamiętam czyjej: Hammetta, Bagleya, Deightona, nieważne, jakie to, kurwa, ma teraz znaczenie… czytałem, że główny bohater budzi się rano w  łóżku, nie pamiętając niczego, co działo się kilka godzin wcześniej. Niczego. Budzi się, a  obok niego leży trup. Rozumiesz to? Trup. Pamiętam nawet, że starałem się wtedy wyobrazić sobie, jakie to musi być straszne uczucie. Bo  to bez wątpienia JEST straszne uczucie. Uświadamiasz sobie, że kogoś zabiłeś, choć za cholerę nie masz pojęcia, kogo i  dlaczego… –  Przeczesał włosy palcami obu rąk, ze wzrokiem wbitym w  kawałek podłogi widoczny pomiędzy rozchylonymi kolanami.

Krugły zastanawiał się, do czego zmierza Michalczyk. Słuchanie opowieści dziwnej treści o  ósmej rano w  niedzielę nie było dla niego wymarzonym sposobem na spędzenie wolnego dnia, nawet biorąc pod uwagę fakt, że się lubili. Ich wzajemne relacje można by nawet określić szorstką przyjaźnią. Ale, psiakrew, nie dziś i  nie o  tej porze!

– I  wiesz, co? –  Mateusz prychnął lekko, odwracając głowę gdzieś w  bok. –  Dochodzę do wniosku, że nawet w  połowie… gdzie tam, w  ułamku procenta nie wyobraziłem sobie wtedy, jakie to okropne, przerażające, zostawiające pustkę w  głowie i  wywołujące mdłości uczucie…

Krugłemu powoli rzedła mina. Zdał sobie sprawę, że powód, dla którego Michalczyk zjawił się w  jego mieszkaniu w  tak dziwnych okolicznościach, musiał być jednak poważny. W  duchu błagał go, żeby to, co przed chwilą powiedział, było tylko niezrozumiałym, dziwacznym preludium do banalnej historii. Śmiesznej albo nawet bzdurnej dykteryjki, którą z  jakichś niejasnych w  tej chwili dla Krugłego względów Michalczyk zdecydował się sprzedać mu akurat tu i  teraz. I  żeby rdzawe plamy na dłoni i  z  tyłu marynarki, które właśnie zauważył, były śladami farby albo błota.

– Robert… –  Michalczyk spojrzał mu w  twarz, a  w  oczach błyszczały mu łzy szoku i  przerażenia. –  Ja…  – westchnął spazmatycznie, nabierając powietrza i  wyrzucił z  siebie drżącym z  emocji głosem: –  Dziś w  nocy, w  swoim mieszkaniu… Kurwa, człowieku, ja chyba dzisiaj kogoś zabiłem!