Redakcja

Anna Seweryn-Sakiewicz

Projekt okładki

© Pracownia WV

Redakcja techniczna, skład, łamanie i opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2015

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35

fax 32-348-31-25

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2015

tekst © Maurycy Nowakowski

ISBN 978-83-7835-464-2

Prolog

Profesor Elżbieta Kruk nigdy tak bardzo nie ryzykowała. Targające nią uczucie strachu było dla niej nowością. Serce łomotało w klatce piersiowej jak agresywny akwizytor w zamknięte drzwi. Po skroniach spływały kropelki potu. Koszula lepiła się do rozgrzanych pleców i wilgotnych pach. Kobieta ledwie panowała nad rozdygotanym ciałem. Palce drżały, z trudem trafiając w klawisze skąpanej w ciemnościach klawiatury. Nie mogła zapalić światła. Nikt nie wiedział, że wślizgnęła się do biura rektora uczelni. Światło rzucane przez monitor raziło ją w oczy. „To potrwa tylko moment” – powtarzała sobie w duchu uspokajającą mantrę. Nie mogła wpaść w panikę. Wszystkie dokumenty związane z projektem WrocStory są przecież w jednym miejscu, zebrane w kilku folderach zarchiwizowanych w komputerze profesora Juliusza Dorobka. Wystarczy je znaleźć, co nie powinno być trudne, i usunąć. Tylko tyle. Rachu-ciachu i po strachu. Trzy, cztery kliknięcia. Jest. Folder WrocStory 2014. Zaznacz, kliknij, usuń. Poszło. Jeszcze z kosza. Kliknęła. Opróżnij kosz. Pasek postępu na ułamek sekundy mignął na ekranie. Udało się. Jedna prosta operacja sprawiła, że Elżbieta Kruk stała się jedyną autorką nieszablonowego projektu wartego ponad milion złotych. Wypuściła z płuc kilka litrów ciężkiego powietrza. Świętej pamięci profesor Juliusz Dorobek nie będzie miał jej tego za złe, poza tym po śmierci na pewno łatwiej wybacza się bliźnim takie drobne przekłamania. Odruchowo przeżegnała się. W imię Ojca i Syna…

Rozdział I

1.

Europejska Wyższa Szkoła Dziennikarstwa i Komunikacji, 14 marca 2014

Malwina Madejska z najwyższym trudem powstrzymywała się od płaczu. Drobna iskierka mogła spowodować u niej wybuch histerii. Przepłakała całą noc, litry słonych łez tak długo szturmowały jej powieki, że nad ranem cierpiała z powodu piekących oczu. Teraz były suche, ale wciąż zaczerwienione, a Malwina Madejska kamuflowała smutek złością. Nagła śmierć profesora Juliusza Dorobka znokautowała ją emocjonalnie.

Madejska lubiła swoją pracę. Sekretariat był jej królestwem, a przecież sekretariaty to mózgi instytucji. „Nie ma ważniejszego miejsca w firmie niż sekretariat” – mawiała. Jeśli tam był porządek, to cała firma działała sprawnie. Przekonała do tej reguły wszystkich ludzi związanych z Europejską Wyższą Szkołą Dziennikarstwa i Komunikacji, stojących po obu stronach barykady – studentów i wykładowców, interesantów i przełożonych. Każdy miał jakiś interes, prośbę albo problem do rozwiązania. Ona była jedna, spraw na głowie setka, a asystentki jeszcze niewiele rozumiały. Na razie nawet nie potrafiły zaparzyć dobrej kawy. Trzeba było chuchać i dmuchać na Madejską, bo tylko ona potrafiła wszystko szybko i sprawnie załatwić. Poza tym to ona dbała o spokój i dobre samopoczucie świętej pamięci pana rektora, jego magnificencji profesora Juliusza Dorobka. A przecież od jego nastroju tak wiele zależało.

Profesor należał do tego gatunku mężczyzn, który Malwina zwykła nazywać poczciwymi nerwusami. Dobry, mądry, silny człowiek, tylko trochę wyrywny. Ale trzeba było mu to wybaczyć, bo kiedy już się wyrywał i tracił panowanie nad sobą, to nigdy bez powodu. Madejska znała wszystkie potencjalne powody uruchamiające zachowania nerwicowe Dorobka, dlatego była najlepszym w świecie ochroniarzem i opiekunem. Większość złych impulsów zatrzymywała u siebie, w sekretariacie. Profesor był bezpieczny tylko z nią na straży. Kochała go tak, jak wyłącznie oddana sekretarka potrafi kochać swojego dobroczyńcę, twórcę i dumnego zarządcę tego świata.

Niespodziewana śmierć profesora Dorobka była dla Malwiny ciosem niewyobrażalnym, ale nie mogła pozwolić sobie na jawną żałobę. Musiała być twarda. Pocieszała się myślą, że lada chwila pojawi się kolejny rektor, któremu będzie mogła służyć. Znów będzie komuś potrzebna do życia i sprawnego funkcjonowania. Sekretariat pozostanie taki sam, zmieni się tylko człowiek siedzący w fotelu w gabinecie rektorskim. Ta myśl podnosiła ją na duchu, ale mimo to przepłakała dwie ostatnie noce.

Pan Juliusz był jedyny w swoim rodzaju. Wódz jak się patrzy. Służyć takiemu – to była czysta przyjemność. Chwilowo nie mogła sobie wyobrazić nikogo innego za biurkiem profesora Dorobka. A już na pewno nie kobiety! Kiedy okazało się, że do walki o schedę po panu Juliuszu staną dwie panie, przeżyła kolejne rozczarowanie.

Kandydatka numer jeden – wdowa po profesorze, doktor Julia Dorobek, przy swoim postawnym mężu zawsze wyglądała jak sucha gałązka przytulona do potężnego drzewa. Żadna z niej pani rektor. Drobna kobietka od zawsze wygrzewająca się w świetle promieni intelektu i siły swojego dostojnego małżonka. Madejską ścięło, kiedy usłyszała kiedyś, że Dorobkowa ma dosyć życia w cieniu męża. W cieniu! Co za absurdalne porównanie! Szczęki zwarły jej się ze złości, ale nic nie odpowiedziała. Nie miała prawa polemizować z – było nie było – żoną szefa. Określiła ją mianem niewdzięcznej i sprawę przemilczała, jak przystało na sekretarkę, która wie o wszystkim, co dzieje się na uczelni, ale niczym ksiądz zachowuje spokój i dyskrecję.

Kandydatka numer dwa – Elżbieta Kruk – nie była lepsza. Od kiedy Dorobkowie przyjechali do Wrocławia, przykleiła się do pana Juliusza i zgrywała jego najbliższą przyjaciółkę i powierniczkę. A każdy wiedział, że to kobieta interesowna i wisi na Dorobku, bo z nim dużo można załatwić. Poza tym zanadto interesowała się mężczyznami, zwykle cudzymi. W sumie Madejska nie lubiła Krukowej, chyba jeszcze bardziej niż Dorobkowej. Dwie kandydatki, a jedna gorsza od drugiej.

Pogodziła się z tym, że w trakcie wyścigu o fotel rektora nie ma komu kibicować. Miała cichą nadzieję, że chociaż wszystko szybko się rozstrzygnie i będzie można w spokoju dalej pracować. Jak na złość, okazało się, że na horyzoncie, zamiast nowego rektora łagodnie i z klasą przejmującego władzę, pojawiła się wizja kilkutygodniowej kampanii wyborczej. Madejskiej ten pomysł wcale się nie podobał. Jej sekretariat na ten czas przestanie pełnić funkcję mózgu instytucji. Stanie się miejscem konfrontacji dwóch zwalczających się frakcji, niczym saloon na Dzikim Zachodzie. Madejska nie chciała takich westernów w swoim królestwie. Wychodziła z założenia, że kiedyś panowały tu zdecydowanie lepsze zasady. Rozmowy prowadzono za zamkniętymi drzwiami i nawet ona, wszystkowiedząca sekretarka, nie znała szczegółów. Rektor pojawiał się jak papież i od razu panowała ogólna zgoda. A teraz? Wielka awantura, wyciąganie brudów, intrygi, kłótnie, debaty quasi-polityczne… Brakuje tylko konkursu audiotele. Pan Juliusz będzie się pewnie przewracał w grobie. Aż dziwne, że o głośnej kampanii wyborczej na EWSDiK nie piszą w gazetach… Odpukać w niemalowane!

Malwina Madejska lubiła swoją pracę, ale teraz była tym wszystkim odrobinę zniesmaczona. Jej zniesmaczenie podniosło się do potęgi drugiej, gdy ktoś otworzył drzwi sekretariatu bez pukania.

– Pani Malwinko! – usłyszała głos profesora Żygadły. – Dlaczego nie ma jeszcze kartki odwołującej wtorkowe zajęcia? Pamięta pani, że we wtorek jest pogrzeb profesora Dorobka?

Ostatnie słowa wbiły się w nią jak zimny sztylet.

– Profesorze – odparła z przekąsem – żyjemy w dwudziestym pierwszym wieku, dziś ważniejszy jest mejling, a nie karteczki na tablicy ogłoszeń. Rano rozesłaliśmy pół tysiąca mejli do studentów, opublikowaliśmy też informację na Facebooku, ale dla pana świętego spokoju napiszę jeszcze karteczkę i powieszę w korytarzu. Nie dalej jak za pół godziny zawiśnie na tablicy.

– Będę wdzięczny. To wbrew pozorom nadal jest nad wyraz skuteczne.

Zmusiła się do nieszczerego uśmiechu. Utrzymała go na twarzy do momentu zamknięcia drzwi, po czym puściła wszystkie hamulce bezpieczeństwa. Policzki zaczęły mrowić, broda dygotać. Dwie gigantyczne łzy wyskoczyły zza powiek, jak sprinterzy na torze, i popłynęły w dół, ryjąc zygzakowate tory aż po podbródek. Tam kołysały się chwilę i kapnęły na biurko. Ktoś zapukał do drzwi.

– Nie wchodzić! – pisnęła, sięgając po chusteczkę.

2.

Gałów pod Wrocławiem, dom Anity i Jana Komarów, 16 marca

Anita Komar wysłała ostatnie mejle informacyjne. Operacja „Wrocław Otwartym Sercem Europy” została dopięta na ostatni guzik. Wielki marsz studentów zaplanowano, dofinansowano i rozreklamowano niemalże idealnie. Jej udział w tym sukcesie był trudny do przecenienia. To głównie za jej sprawą mała studencka popijawa przeistoczyła się w wielką kulturalną imprezę, zyskując status jednej z najważniejszych inicjatyw młodzieżowych tego roku. Przystąpiła do projektu z wielkim zapałem, mając chwilowo dosyć „czarnego PR-u”, w którym się specjalizowała. Brud politycznych rozgrywek i biznesowych zapasów pozbawionych reguł lepił się do niej i coraz częściej rzutował na reputację. „Kto tapla się ze świniami w jednym bajorku, sam po pewnym czasie staje się świnią. Czas zrobić coś pozytywnego” – zadecydowała przed dwoma miesiącami, przejmując odpowiedzialność za reklamę i organizację medialną marszu Wrocław Otwartym Sercem Europy.

Sześćdziesiąt dni intensywnej pracy wystarczyło, żeby zainteresować wszystkie najważniejsze media i włączyć w organizację kilkuset studentów większości wrocławskich uczelni. Wykonała sto dwadzieścia procent normy. Świetnie spisał się Wojtek, sporo dobrego wniosła też Basia. „Stworzyliśmy niezły zespół” – uśmiechała się pod nosem, przeglądając wykaz planów i założeń zrealizowanych w komplecie, często nawet z pewną nawiązką. Na trzy dni przed marszem mogła spokojnie otworzyć butelkę szampana i wypić za sukces. Tylko chwilowo nie miała z kim świętować.

Poczuła ulgę i satysfakcję, a chwilę później ukłucie niepokoju. „Wszystko się udało, ale co będzie z nami? – pomyślała. – Teraz, kiedy wspólna misja się kończy, a Wojtek niedługo wyjeżdża na staż do Londynu, nasze światy mogą przestać się przenikać. To może oznaczać początek końca”. W głębi serca czekała na telefon. Dochodziła dwudziesta trzecia. Dziś już nie zadzwoni. Wzięła do ręki smartfon i kilka sekund biła się z myślami, szukając pretekstu do rozmowy z Wojtkiem. Takiego, żeby nie wyjść przy tym na napaloną starą idiotkę. „Nie, to bez sensu, a poza tym jest już późno. Jutro. Jutro się zdzwonimy” – postanowiła w końcu.

Odłożyła telefon na biurko, nieco rozczarowana swoją racjonalną decyzją.

– Co się ze mną dzieje? – szepnęła pod nosem, wiedząc, że to głupie pytanie.

Działo się z nią to, co musiało się dziać z czterdziestoletnią kobietą, której akcja kombinacyjna pod tytułem „uwieść studenta” zakończyła się pełnym sukcesem. Płonęła z miłości. Czuła niepokój, ale nie żałowała własnych decyzji. Tak musiało być!

Smartfon przesunął się po biurku w wibracyjnych drganiach i zamruczał. Na wyświetlaczu pojawiło się zdjęcie Wojtka. Serce Anity uderzyło mocno, po czym stanęło, jakby chcąc podsłuchać rozmowę. Odebrała.

– Wojtek?

– Cześć. – Głos Wojtka był stłumiony, ale tliła się w nim jakaś niezdrowa ekscytacja. – Przepraszam, wiem, że jest późno, ale musimy się spotkać.

– Co się dzieje?

– Mam złą wiadomość, ale nie na telefon.

Spojrzała na zegarek.

– Mogę być o wpół do na Solnym. Ale powiedz chociaż, o co chodzi.

– Ludzie z SBC chcą nam zepsuć zabawę.

– Niemożliwe…

– Też tak myślałem, dopóki nie usłyszałem szczegółów planu „Koń trojański”. Genialny w swojej prostocie i, niestety, możliwy do przeprowadzenia.

– Skąd wiesz?

– Poczta pantoflowa, ale nie głuchy telefon. To wiarygodne info.

Wierzyła mu. Wojtek nie był naiwny i twardo stąpał po ziemi. Poza tym nigdy nie siałby paniki bez powodu. Jeśli mówił, że SBC mogą rozrabiać na marszu, to znaczy, że tak było. W jednej chwili pożałowała, że zadzwonił. Przekazał jej tak złe informacje, że lepiej, gdyby tej rozmowy w ogóle nie było.

– Ubieram się i za pięć minut wyjeżdżam.

Schowała telefon do kieszeni marynarki i zamknęła laptop. Wyszła z gabinetu i cicho przeszła korytarzem. Miała nadzieję, że Janek śpi i ostatnią rzeczą, jakiej by chciała, to go teraz zbudzić. Zeszła schodami do ciemnego salonu i, stąpając na palcach, skierowała się do wyjścia.

– Dokąd? – Ciężki, podlany alkoholem głos męża wypełzł z rogu ciemnego salonu.

Drgnęła przestraszona.

– Muszę wyjść, pilna sprawa.

Założyła buty i sięgnęła po płaszcz.

– Jedziesz do niego…

– Złe wieści w sprawie marszu, naziści będą rozrabiać.

Owinęła się szalikiem. Spojrzała w stronę, z której dobiegał pijany głos Janka. Kontury mebli powoli wyłaniały się z ciemności. Wytężyła wzrok. Teraz widziała. Janek siedział na dużej pufie obok szklanego stolika, na którym majaczył kształt pękatej butelki i jeszcze bardziej pękatego kieliszka. Mąż chyba nie patrzył w jej stronę. Głowę miał spuszczoną. Chyba. W ciemności niewiele było widać.

– Kochasz go… – padło ni to pytanie, ni to podszyte pretensją stwierdzenie faktu.

– Kocham – usłyszała swój własny głos, jakby ktoś siedział w jej gardle i bez namysłu odpowiedział za nią.

– Żebyś się nie spaliła z tej miłości.

Wyszła z domu. Chłodne marcowe powietrze owiało jej rozpalone policzki. Pijana zazdrość męża nie była tak ważna, jak bezpieczeństwo piątkowej manifestacji.

3.

Ratusz, 17 marca

Anita Komar maszerowała długim korytarzem wrocławskiego ratusza. Jej wysokie obcasy wystukiwały nerwowy rytm odbijający się echem od chłodnych ścian. Marsz kobiety śpieszącej się i zaniepokojonej. Miała nadzieję, że wygląda lepiej, niż się czuje. Była zmęczona, niewyspana i podminowana. Wory pod oczami, których szczerze nienawidziła, zdawały się tak ciężkie, jakby ktoś podczepił pod nie małe kotwice. Robiąc makijaż, doszła do wniosku, że wygląda jak spaniel. Ze spotkania z Wojtkiem wróciła o trzeciej nad ranem. Próbowała złapać kilka godzin snu, ale wieści, jakie Wojtek jej przekazał, wirowały w jej głowie, nie dając spokoju. Kręciła się z boku na bok i zapadała w krótkie letargi. Płytkie sny mieszały się z uciążliwymi przemyśleniami. Wstała kilka minut po siódmej, by jak najwcześniej skontaktować się z Filipem Bojanowskim, prawą ręką prezydenta miasta, człowiekiem odpowiedzialnym za organizację manifestacji. Naprędce umówili się na spotkanie z komendantem wrocławskiej policji, Krzysztofem Buczkowskim, w nadziei, że uda się zapobiec tragedii.

Usiedli we troje przy wielkim niczym świąteczny stół biurku Bojanowskiego.

– Może zaczniemy od raportu komendanta, który być może trochę panią uspokoi. – Bojanowski wskazał ręką Buczkowskiego. – A później opowie nam pani o swoich obawach.

Anita pokiwała głową. Zachowała kamienną twarz, ale zdradzała ją podrygująca noga.

– Ja uważam, że nie ma powodów do strachu – zaczął spokojnie Buczkowski. – Jesteśmy dobrze przygotowani. Przedstawiono wreszcie ostateczną trasę przemarszu, co umożliwiło nam ustalenie, które ulice i w jakich porach należy wyłączyć z ruchu samochodowego. Aby zwiększyć bezpieczeństwo, wszystkie wejścia na rynek, oprócz gardła od strony placu Dominikańskiego, zostaną zamknięte. Marsze wyruszą równocześnie z trzech różnych stron miasta punktualnie o siedemnastej, z najdalej usytuowanych uczelni. Kolejne grupy dołączać będą na trasach tych trzech manifestacji zmierzających na plac Dominikański. Tam wszyscy zejdą się mniej więcej o osiemnastej trzydzieści i stamtąd cała manifestacja wleje się na rynek. Spodziewamy się dwóch, może trzech tysięcy ludzi.

– Pomieścimy się? – spytał Bojanowski.

– Tak, trzy tysiące ludzi, jeśli to zdyscyplinowana, ciasno idąca masa, to szeroki na pięćdziesiąt metrów wąż o długości jednego kilometra. Do ogarnięcia dla dwóch oddziałów policji.

– Zdyscyplinowana? – Bojanowski uśmiechnął się pod nosem. – Pamięta pan, komendancie, że mówimy o studentach?

Wymienili podszyte ironią spojrzenia.

– Poradzimy sobie – sapnął Buczkowski.

Bojanowski zerknął na Anitę i momentalnie spoważniał.

– Pani Anita zapewne jest ciekawa, jak wygląda sprawa monitorowania środowisk neonazistowskich.

Komendant zaplótł ramiona na piersi.

– W tych sprawach nic się nie zmieniło – odparł. – Zarówno SBC, jak i Matka Ojczyzna składały wnioski o zgodę na manifestacje narodowe dwudziestego pierwszego marca, ale w obu przypadkach odpowiedzi były odmowne. Nie mają więc prawa pojawić się w piątek na rynku. Obserwujemy te środowiska, nie dzieje się tam nic, co mogłoby nas niepokoić. Nie zanosi się na nielegalną inicjatywę. Dla pewności zamykamy rynek z trzech stron już w nocy z czwartku na piątek, żeby nie spotkała nas żadna niespodzianka w postaci nieoficjalnej kontrmanifestacji. Trzymamy rękę na pulsie.

Filip Bojanowski uniósł brwi i zwrócił twarz w stronę Anity, jakby pytał: „I co pani na to?”. Anita, jak przystało na mistrzynię public relations, przemówienie na tę okazję miała już przemyślane. Krótkie, treściwe, logiczne.

– Z moich informacji wynika, że kilkudziesięcioosobowa grupa neonazistów zamierza maszerować razem ze studentami. Akcja, którą wymyślili, nazywa się „Koń trojański”. Serca Biało-Czerwone wykorzystują sympatyzujących z nimi studentów, żeby w porze zbiórek incognito wprowadzić swoich ludzi na dziedzińce uczelni. Chcą wmieszać się w tłum. Jeśli im się to uda, będziemy mieli wielki problem, bo mogą nam rozwalić imprezę od środka.

– To jakaś kompletna bzdura, gdzie to pani usłyszała? – Buczkowski poderwał się nerwowo na krześle.

– Wojciech Krzykowski, student Europejskiej Wyższej Szkoły Dziennikarstwa i Komunikacji, a także mój bliski współpracownik, dowiedział się o tym z wiarygodnego źródła. Od chłopaczka, który jeszcze niedawno działał w młodzieżówce narodowej i nie zdążył pozrywać wszystkich kontaktów. Nagrał rozmowę dwóch aktywnych bojówkarzy na dyktafon. Plik jest do wglądu.

Nad biurkiem zawisło ciężkie milczenie, łączące w sobie niepokój Anity ze zdziwieniem i niepewnością Bojanowskiego i Buczkowskiego.

– Nie wydaje mi się, żeby to była prawdziwa informacja – ciszę przerwał komendant. – Prawdopodobnie ktoś chce zasiać ferment albo dzieciaki z nudów snują spiskową teorię dziejów. Gdyby taka akcja naprawdę była przygotowana, wiedziałbym o tym. Środowisko SBC jest skrupulatnie monitorowane. Od kilku miesięcy przewidujemy każdy ich ruch.

Anitę Komar zamurowało, niepokój powoli ustępował miejsca irytacji, ale zachowała dyplomatyczny ton.

– Przykro mi, ale nie przekonuje mnie ta argumentacja, panie komendancie – rzuciła sucho.

– Przekonywanie i uspokajanie pani nie należy do moich obowiązków – odciął się Buczkowski.

– A co należy?!

– W tym przypadku dbanie o bezpieczeństwo imprezy masowej!

– Ciekawe, jak pan zadba o bezpieczeństwo w sytuacji, kiedy jednostki niebezpieczne ukryją się wśród ludzi, których powinien pan chronić? Myślał pan o tym?!

Filip Bojanowski wykonał tonujący nastroje ruch ręką.

– Spokojnie, pani Anito. Ja uważam, że dla naszego dobra lepiej zaufać panu komendantowi. Logicznie rozumując, kto ma bardziej wiarygodne informacje? Szef wrocławskiej policji czy student dziennikarstwa i pracownik public relations? Proszę spokojnie pomyśleć.

Uśmiechnął się pojednawczo, ale Anita skontrowała go ostrym spojrzeniem.

– Bardziej wiarygodne informacje ma ten, kto lepiej wykonał swoją pracę! – wycedziła.

– Ma mi pani coś do zarzucenia?! – warknął Buczkowski.

– Otóż mam! Opowiadanie bajek, panie komendancie, o skrupulatnym monitorowaniu i przewidywaniu ruchów neonazistów! Skoro macie ich pod lupą, to dlaczego miesiąc temu zdewastowali instalację artystyczną? Jakoś tego ruchu nie udało się wam przewidzieć! – Urwała na sekundę. – A może nie chcieliście go przewidywać?!

– Pani sobie daruje tego typu tanie złośliwości!

– Proszę państwa! – Filip Bojanowski podniósł głos i obie ręce w górę. – Uspokójmy emocje. Jesteśmy na finiszu długiej, trudnej i ważnej misji. W ciągu dwóch miesięcy wspólnymi siłami z planów zwykłej studenckiej popijawy zrobiliśmy dużą imprezę kulturalną. Nasza nerwowość wynika głównie z tego, że jesteśmy zmęczeni, a im bliżej manifestacji, tym bardziej zależy nam, żeby nic nie zakłóciło jej przebiegu. Pani Anito, wraz z panem Wojciechem Krzykowskim i panią Barbarą Świątnicką dokonała pani rzeczy wyjątkowej. Jeszcze nie organizowałem tak dobrze rozreklamowanej imprezy. Jestem pani ogromnie wdzięczny za wykonaną pracę i za poświęcenie. Niestety, właśnie tacy, oddani sprawie ludzie, jak pani, są najczęściej narażeni na tego typu prowokacje.

– A jeśli to nie prowokacja!?

Dłoń Filipa Bojanowskiego, wystawiona niczym indiańskie pozdrowienie, znów zasiała ciszę.

– Kiedy wszyscy dają z siebie wszystko – spokojnym głosem podjął wątek – pracują na sto procent możliwości i wykonują sumiennie należące do nich zadania, to nie ma powodów do zmartwień. Jesteśmy wybitnymi specjalistami w swoich dziedzinach. Musimy ufać sobie nawzajem. Pani pracę łatwo ocenić, bo jej znakomite efekty widzimy już od dawna, ale panu komendantowi także należy się pełne poparcie i zaufanie. Do tej pory spisywał się bardzo dobrze. Ostateczny egzamin jego pracy będzie miał miejsce dopiero w piątek i wierzę, że pan komendant i jego ludzie zaliczą go tak celująco, jak pani ekipa.

Usta Bojanowskiego rozjechały się tak szeroko, że ich kąciki niemalże dotknęły uszu. Anicie nie było do śmiechu, ale sam fakt, że przekazała informację od Wojtka, nieco ją uspokoił. Odpowiedzialność spoczywała teraz na barkach Bojanowskiego i Buczkowskiego. Ona zrobiła wszystko, co mogła.

4.

Redakcja „Korespondenta Wrocławskiego”, 18 marca

Redaktor naczelny „Korespondenta Wrocławskiego”, Dariusz Ostrowski, twierdził, że najlepsze artykuły to te, które łapią czytelnika już samym tytułem i nie puszczają aż po ostatnią literkę puentującego zdania. Choćby świat się walił. Niech się jajecznica przypala, woda w wannie przeleje, dziecko spóźni do szkoły albo niech autobus ucieknie. Nieważne! Czytasz, bo to na pięć minut staje się najważniejsze. Ale żeby tak było, artykuł musi mieć lep. Tu nie ma miejsca na żadną mieliznę ani watę literacką. Tylko ważne informacje i argumenty, ewentualnie jakaś błyskotliwa analiza. Taki właśnie był wysmarowany przez Marcina Farona tekst, który kwadrans wcześniej znalazł się w jego skrzynce. Bóg jeden raczy wiedzieć, skąd ten chłopak wytrzasnął takie informacje. Musiał jakoś dotrzeć do samego źródła, bo fakty były takie, że tekst pod tytułem Serca będą biły urywał dupę.

O tym, że naziści z grupy Serca Biało-Czerwone będą rozrabiać w trakcie manifestacji Wrocław Otwartym Sercem Europy, wiedziały nawet najmniej rozgarnięte przedszkolaki, ale tego, że zaatakują marsz od środka, nikt by nie przewidział. A nawet jeśli, zostałby pewnie wyśmiany za naiwne bajkopisarstwo. Ale nie Faron. On nie przewiduje, tylko wie na pewno. Jego artykuł został tak naszpikowany argumentami, jakby sam autor był pomysłodawcą akcji „Koń trojański”. Ostrowski skończył drugą lekturę tekstu. Przeszły go ciarki. Jedno wiedział na pewno: trzeba szybko przeskładać gazetę. Wywiad Iwonki z dyrektorem teatru muszą przesunąć na piątą stronę, na pierwszej zostanie tylko zajawka. Tematem numeru będzie zagrożenie piątkowej manifestacji. Takiej kwestii nie wolno marginalizować!

* * *

Dziennikarz Marcin Faron pędził chodnikiem, z trudem mijając wlokących się przechodniów. Przeklinał w duchu swoją niefrasobliwość i zastanawiał się, jak to się dzieje, że całe życie dokądś się śpieszy, a i tak wszędzie się spóźnia. Autobus z Warszawy, o dziwo, wyruszył punktualnie. O dziwo, nie złapał też poślizgu na trasie. Stanął na peronie wrocławskiego dworca PKS, tak jak było zaplanowane, parę minut po ósmej. Gdyby Faron nie poczuł zasysającego go od wewnątrz głodu i nie postanowił wdepnąć na tosta do baru U Witka, nie musiałby teraz pędzić z wywieszonym jęzorem, potrącając Bogu ducha winnych ludzi, bez szans na to, że zdąży. Ale skąd mógł wiedzieć, że U Witka o tej porze będzie kolejka wyłażąca aż poza lokal? Skąd mógł wiedzieć, że przyjdzie mu czekać na tosta ponad pół godziny? Jadł w drodze, ale i to niewiele pomogło. Tost o wielkości połowy bochenka chleba był pyszny, ale stawiał zaciekły opór. Faron klął na oblepiający brodę ser i pieczarki spuszczające się na linach tego sera niczym grotołazi.

Walczył z tostem bite dwadzieścia minut. Zaczął biec, kiedy spóźnienie było ledwie pięciominutowe. Teraz przekroczyło kwadrans. Szlag, spóźnić się do pracy akurat w dniu, kiedy ważą się losy tak ważnego artykułu! Serca będą biły to wynik kilkudniowego śledztwa dziennikarskiego, które zawiodło Farona najpierw do Legnicy, później do Lubina, a na koniec do Warszawy, gdzie Marcin odnalazł wreszcie właściwego człowieka z właściwą wiedzą i wystarczającą chęcią współpracy. Powstał genialny materiał z pierwszej ręki, ale trzeba będzie o niego jeszcze trochę powalczyć. Łamy „Korespondenta” bywają oporne w takich sprawach. Kultura przede wszystkim, sprawy społeczne w drugiej kolejności.

Wpadł do biura redakcji, zdyszany, czując wilgoć na plecach. Momentalnie obsiadły go spojrzenia dziennikarzy, niczym muszki spoconą twarz biegacza. Rednacz Ostrowski demonstracyjnie rozłożył ręce, jakby pytał: „Gdzie ty się podziewasz, chłopaku?”. Marcin omiótł wzrokiem cały zespół. Złapał oparcie najbliższego wolnego krzesła, ustawił je bliżej siedzącej w półokręgu ekipy i usiadł. Redaktor Iwona Wilczek, siostrzenica szefa, demonstracyjnie odwróciła od niego twarz i poprawiła spódnicę.

– Rozmawiamy o twoim artykule – zagaił Ostrowski. – Skąd masz info?

– Dotarłem do gościa… – Faron dyszał, regulując oddech. – …który działał w SBC, ale kilka tygodni temu mu się we łbie poustawiało i odszedł. Wyjechał do Warszawy, bierze ślub i już jest jedną nogą w innym świecie, ale nie pozrywał jeszcze wszystkich kontaktów. Info od niego jest pewne. Nie bał się gadać, bo w przyszłym tygodniu wyjeżdża z rodziną za granicę. Krótko mówiąc, dziewczyna go naprostowała, a teraz spierdalają, byle dalej od starych znajomości…

– Dzwoniłeś na policję? – wtrąciła się Iwona.

– Chciałem, żeby na razie redakcja się z tym zapoznała.

– Masz keczup na brodzie. – Pokręciła głową z dezaprobatą.

– Sorry. – Faron wyciągnął chusteczkę z kieszeni. – Jadłem w biegu.

– Żarty na bok – inicjatywę przejął Ostrowski. – Masz jakieś nagrania tych rozmów?

– Wszystkie rozmowy, jakie przeprowadziłem, są do wglądu, mogę je szefowi przesłać, jeśli jest taka potrzeba.

– Taki materiał to duża odpowiedzialność. Puścimy go jutro, na trójce, z dużą zajawką na jedynce, jako temat numeru.

– Jak to? – Iwona rozłożyła ręce. – A mój wywiad z Janem Klatą?

– Wszystko nam się przesunie, nic nie poradzimy. – Ostrowski podrapał się za uchem. – Klatę damy na czwartej i piątej. Nawet lepiej się tekst ułoży.

Wilczek zacisnęła swoje ładnie wykrojone usta, jakby w obawie, że następne słowa, które z nich wypłyną, mogą okazać się niecenzuralne. Strzeliła zimnym wzrokiem w stronę Farona.

– Myślałam, że mamy profil kulturalny – w jej głosie pojawiła się chłodna obojętność podszyta pretensją.

– Bo mamy, Iwonko – westchnął Ostrowski. – Ale interesuje nas wszystko, co dzieje się w mieście.

– Zawsze skandale mają pierwszeństwo, a kultura jest spychana na margines. To poziom tabloidu!

– Bez przesady – wtrącił się Janek z działu filmowego. – Nie nazwałbym tego skandalem, ale ważnym, gorącym niusem. To może być wiadomość dnia we wszystkich mediach, poza tym jest ściśle związana z marszem, który przecież ma charakter kulturalny. Nie można takich rzeczy przemilczeć.

– Jeśli posiada się takie informacje, to przede wszystkim trzeba to zgłosić na policję!

– Iwonko, zgłosimy. – Ostrowski położył dłoń na ramieniu siostrzenicy. – Dziś wieczorem osobiście skontaktuję się z rzecznikiem policji i wszystko mu przekażę, łącznie z nagraniami Marcina.

– Dlaczego nie teraz?

– Bo teraz mamy dużo roboty…

– Bo teraz ktoś mógłby nam podkraść temat! – Iwona poderwała się z krzesła. – Sądziłam, że tworzymy pismo z pewnymi ambicjami, a nie brukowiec z krwią na pierwszej stronie! To nie tak miało być!

Kilka par oczu odprowadziło ją do drzwi.

– Hiena! – syknęła, mijając Farona.