Rodzina Tylczyńskich. Tom 1: Jesteście tylko przyjaciółmi?

(...) Melę i Daniela łączy wyjątkowa więź. Są przyjaciółmi od najmłodszych lat i wydaje się, że nic nie będzie w stanie tego zmienić. Jednak wyjazd Daniela na studia mocno nadszarpnął tę relację, tak cenną dla obojga. Mela pod wpływem pewnej sytuacji, zrywa całkowicie kontakt z Danielem, w między czasie poznaje Adama i próbuje wypełnić pustkę, która pojawiła się wraz z utratą wieloletniej przyjaźni. Jednak wypadek Daniela i jego powrót do rodzinnej wsi wszystko zmienia.. Czy będą mieć rację ci, którzy uważają, że przyjaźń pomiędzy mężczyzną a kobietą jest niemożliwa? "Rodzina Tylczyńskich. Jesteście tylko przyjaciółmi?" to pierwszy tom serii autorstwa Moniki Klary Krajniak, będący równocześnie jej debiutem pisarskim. I już na wstępie tej recenzji muszę pogratulować autorce, tak świetnie rozpoczętej drogi. Cudownie lekkie pióro Moniki sprawia, że książka sama się czyta. Pomimo objętości, wogóle nie odczuwałam znużenia fabułą, a wręcz chciało się czytać i czytać i czytać.. Podejrzewam, że główna w tym zasługa kreacji bohaterów, z którymi czytelnik tworzy coś na wzór kumpelskiej relacji. Przynajmniej ja takie wrażenie odniosłam, jakbym weszła w sam środek codzienności moich dobrych znajomych. Razem z nimi przeżywałam ich radości, smutki, sercowe rozterki. Ta książka to poprostu opis zwyczajnego życia, takiego jakie możemy znać z własnego podwórka. Przez to też staje się tak bliska czytelnikowi, może w niej odnaleźć coś znajomego. Gdy poznajemy rodzinę Tylczyńskich, to tak jakbyśmy przekroczyli próg rodzinnego domu, w którym nie brak słownych utarczek, psikusów, chaosu i sprzeczek, ale to wszystko odbywa się w atmosferze miłości i zrozumienia. Tutaj każdy czuje się kochany i akceptowany. Obserwując tych młodych ludzi, ich relacje, pierwsze uczucia, radzenie sobie z własnymi lękami, emocjami, kibicowałam im mocno i jednocześnie wracałam pamięcią do czasów, gdy miało się naście lat. Ta książka może wydawać się z pozoru miłą historyjką, która pozwoli przyjemnie spędzić czas. Ale warto zajrzeć głębiej w jej treść. Niesie ona obraz tego, jak my sami często komplikujemy życie, nie zauważamy tego co obok, póki nie wymknie się nam to z rąk.